Vergeten wielrenners: Marco Groppo

Een ster in wit

Het is een kleurrijk geheel aan de start van de Giro d’Italia 1982. Groppo en zijn teamgenoten van het Metauro Mobili-Pinarello team zullen zeker opvallen in hun blauwpaars-gele outfits. Dat Groppo uiteindelijk niet alleen opvalt vanwege zijn outfit, dat had men van tevoren niet bedacht. In de Giro d’Italia van 1982 laat de dan 21-jarige Groppo wat hij in huis had. Hij rijdt zo goed, dat hij zijn kleurrijke tricot mag inwisselen voor de witte trui van de beste jongere.

Aan de meet in Turijn is een negende plaats zijn deel. Iedereen is het er over eens: een rooskleurige toekomst wacht op hem. Groppo valt in die Giro vooral op in de bergetappes, waar hij bijna steevast in de top 10 te vinden is.  Hij is een klimmer met het uithoudingsvermogen en hij lijkt de vastberadenheid te hebben om in de voetsporen te treden van de grote Italianen, zoals Coppi, Bartali, Binda en noem ze maar op. De pers noemde hem al een toekomstige klassementsrenner, iemand die binnen enkele jaren om de roze trui zou kunnen strijden.

Maar die Giro van 1982 bleek niet het begin van een glorieuze carrière, maar het enige hoogtepunt..

Mandy en de mythe van de verloren motivatie

Er ging een verhaal de ronde: Groppo was gevallen voor Mandy, een rondemiss die tijdens de Giro van 1982 de harten van renners en fans veroverde. Volgens de geruchten zou zijn plotselinge gebrek aan motivatie te maken hebben met deze liefde op het eerste gezicht. “Hij verloor zijn focus”, werd gefluisterd in het peloton. “Zijn hoofd zat niet meer bij het koersen.”

Groppo zelf heeft dat verhaal later deels ontkend, in een interview met Soigneur Magazine (2017). Ja, hij werd verliefd. Ja, het was liefde op het eerste gezicht. Maar nee, dat was niet de hoofdreden voor zijn neergang. “Het was niet alleen Mandy”, zei hij. “Het was alles.”

Gebroken

Wat Groppo’s carrière écht deed wankelen, was een opgelegde verandering in zijn trainingsregime. Zijn ploeg dwong hem tot een andere aanpak, een methode die niet paste bij zijn fysiek en mentale gesteldheid. Het gevolg? Een knieblessure die hem achtervolgde, een lichaam dat niet meer meewerkte zoals voorheen, en een geest die langzaam maar zeker de moed verloor.

“Ik voelde me niet meer dezelfde renner”, vertrouwde hij later toe. “Mijn benen deden pijn, mijn hoofd was leeg. Ik had het gevoel dat ik tegen een muur aan het trappen was.”

Depressieve gevoelens slopen binnen. De man die ooit met vuur de bergen beklom, voelde zich nu een schim van zichzelf. De magie van 1982 was verdwenen, en met elke race die volgde, leek hij verder weg te zakken.

Nog een keer terug: de Tour van 1983:

In 1983 stond Groppo aan de start van de Tour de France, omringd door legendes als Lucien Van Impe. Maar waar hij voorheen nog hoop had, was er nu alleen nog plichtsbesef. Hij reed, maar niet met het vuur van weleer. In 1982 werd hij nog gevierd in Turijn. Een jaar later, in de Tour was een roemloze exit in etappe 12 het verdict.

Het was een treurig contrast met het jaar daarvoor.  Een renner die stilletjes verdween in het peloton.

Nog een laatste acte.

Groppo bleef nog een jaar prof, maar de Giro van 1982 zou voor altijd zijn enige grote prestatie blijven. De knieblessure, de mentale strijd, en misschien toch wel die liefde voor Mandy – het had hem gebroken. Hij stond nog wel aan de start van de Giro van 1984, maar in Agropoli, tijdens etappe 8 vindt hij zijn Waterloo.

Zijn verhaal is er een van “what if”. Wat als hij zijn eigen trainingsmethode had mogen volgen? Wat als de blessures hem gespaard waren gebleven? Wat als zijn hoofd en zijn hart niet in strijd waren geraakt?

Maar de wielergeschiedenis kent geen “what ifs”. Die kent alleen feiten. Het feit? Marco Groppo was niet zomaar een renner. Hij was een dromer. En soms, in de wielersport, is dat genoeg.