Verjaardagskalender 16 juni: Pim Ligthart (1988)
De storm die wieler minnend Nederland na afloop van het nationaal kampioenschap van 2011 teistert, blijkt er een in een glas water. Desondanks blaast die wel wat weg van de glans, die de nieuwe drager van de roodwitblauwe driekleur had verdiend. Nu blijft die in de schaduw staan van de ontwikkeling tijdens de 243 kilometer lange titelstrijd, die het meest beklijft en de volgende ochtend bij menig koffieautomaat besproken wordt. Hoe vaak komt het immers voor dat een lid van een kopgroep, met nog maar dertig kilometer te rijden, vermoeid in de remmen knijpt en de koers verlaat? Zelden tot nooit. Toch gebeurt het op de laatste junizondag van 2011 in het Overijsselse Ootmarsum.
Gesink knijpt in de remmen
Robert Gesink, dankzij zijn top 10-klassering in de Tour van een jaar eerder, podiumkandidaat voor de Franse ronde, verlaat onverwacht de wedstrijd. Met de staart tussen de benen druipt de kopman van de Rabobank-ploeg af. De Achterhoeker had even eerder nog een demarrage geplaatst, maar ineens was de tank leeg. Gesink moet zijn inspanning op de Kuiperberg bekopen met een gevoel van kortademigheid en besluit het zekere voor het onzekere te nemen. Zes dagen voor de Tourstart is ieder risico er een te veel en dus knijpt de Rabo-renner zijn remmen dicht. Na afloop zal hij zeggen dat een hoogtestage in Sankt Moritz de schuldige is van het merkwaardige optreden op het NK. De overgang van de ijle berglucht naar het Twentse laagland is te plotseling geweest. Gesink was immers nog geen etmaal eerder uit Zwitserland teruggekomen. Zorgen voor de Tour heeft hij niet en dus is zijn opmerkelijke opgave een storm in een glas water. Al zal Gesink er in de weken die volgen niet aan te pas komen in Frankrijk. Hij eindigt de ronde van 2011 teleurstellend als 33ste. Zijn onverwachte exit uit het nationaal kampioenschap is in figuurlijke zin de onthoofding van zijn ploeg. Leek Rabobank de koers stevig in haar greep te hebben door met liefst vijf man vertegenwoordigd te zijn in een kopgroep van elf, ineens is alles anders. Alsof iemand met een porseleinen servies struikelt over een drempel, zo valt de boel aan gruzelementen. De roodwitblauwe driekleur gaat niet naar een van de favorieten uit Nederlands sterkste profploeg, zoals vooraf door velen verwacht, maar naar Pim Ligthart.
Onverwachte stoorzender
Nog geen jaar eerder had de Noord-Hollander zich als stagiair aangesloten bij Vacansoleil. In zijn eerste volwaardige seizoen op WorldTour-niveau had Ligthart direct enkele aansprekende resultaten neergezet. Eind februari was hij in de Clásica de Almería als derde geëindigd achter Matteo Pelucchi en José Joaquín Rojas. Hij had knap het bergklassement van het Critérium International gewonnen, net als de Hel van het Mergelland in Zuid-Limburg. In zowel de Ronde van het Baskenland als in die van België had hij meermaals een top 10-dagklassering behaald. Desondanks staat Ligthart in Ootmarsum niet op de favorietenlijstjes. Die worden bevolkt door renners met het oranje-blauw-witte tenue van de Rabo-ploeg om de schouders. Als er dan toch iemand moet worden genoemd die het feestje van de boerenleenbank zou kunnen bederven, is dat hoogstens een Karsten Kroon, Niki Terpstra of oud-kampioen Stefan van Dijk. Zij zullen er echter geen van allen aan te pas komen in Overijssel. Ook kort nadat Gesink er de brui aan geeft, heeft Rabobank nog altijd volop zicht op de titel. Pieter Weening springt namens de ploeg weg uit de kopgroep en krijgt gezelschap van Joost van Leijen. De renner van Vacansoleil lijkt niet per se de grootste bedreiging voor de Fries, maar daar denkt Nico Verhoeven anders over. De ploegleider van Rabobank sommeert zijn pupil al snel niet meer op kop te rijden. Vanzelfsprekend heeft Van Leijen geen zin om als gangmaker voor een concurrent te fungeren en dus geven de twee hun voorsprong van meer dan anderhalve minuut prijs. Als twee makke lammeren laten ze zich grijpen door de wolvenroedel.
Open koers
Ineens ligt de koers, die eerder nog zo vakkundig door de Rabo-ploeg in het slot leek te zijn gegooid, weer helemaal open. Bram Tankink en Bauke Mollema zijn de volgenden die de kolen uit het vuur proberen te halen. Het tweetal krijgt Rob Ruijgh en Pim Ligthart mee namens Vacansoleil, evenals eenlingen Reinier Honig (Landbouwkrediet) en Floris Goesinnen (Drapac Cycling). Opnieuw geeft Verhoeven zijn renners de opdracht niet mee te werken. Nu voert hij als reden aan dat Lars Boom en Sebastian Langeveld in het peloton zitten en niet kansloos zijn als alles samensmelt. Het is een geldig excuus, maar geen van de Rabo-renners kan dat voordeel omzetten in resultaat. Met name Ruijgh trapt kilometers lang de longen uit zijn lijf om de voorsprong van het zestal in stand te houden. De Limburger weet dat ploeggenoot Ligthart in een sprintje niet kansloos is tegen deze concurrenten. Dankzij de inspanningen van Ruijgh gaan de koplopers met een ruim voldoende marge van een dikke halve minuut de slotkilometer in. Dat de adjudant van Ligthart nauwelijks nog energie over heeft om de spurt voor zijn ploegmaat aan te trekken, blijkt geen probleem. Goesinnen kan zich namelijk niet inhouden en gaat al vroeg aan. Te vroeg. En op een veel te zwaar verzet. De streekgenoot van Ligthart fungeert op die manier onbedoeld als de ideale lead-out. Met speels gemak manoeuvreert de renner van Vacansoleil zich rechts langs Goesinnen en rijdt onbedreigd naar de nationale titel. Tankink wordt nog wel tweede. Mollema sprint nauwelijks mee en bolt als nummer vijf over de meet. Terwijl binnen de Rabobank-ploeg meerdere stormen oplaaien, zowel vanwege de gemiste kans op een Nederlandse titel als door die merkwaardige opgave van Gesink, mag Pim Ligthart zich in de betrekkelijke luwte van dat alles zich de roodwitblauwe kampioenstrui laten omhangen.
