Hoe Tom Leezer in 2016 net geen wereldkampioen werd
Nadat Joop Zoetemelk in 1985 verrassend wereldkampioen wordt, moet Nederland liefst 38 jaar wachten op een volgende winnaar van de wegwedstrijd voor mannen. In 2023 is Mathieu van der Poel eindelijk de volgende drager van de regenboogtrui. In de tussenliggende periode krijgen meerdere Nederlanders de kans om kampioen te worden, maar steeds valt het kwartje in de slotfase van de titelstrijd toch net de andere kant op. In aanloop naar de wegwedstrijd in het Canadese Montréal blikt HetisKoers.nl terug op die gemiste kansen.
Waar: Doha (Qatar)
Wanneer: zondag 16 oktober 2016
Parcours: 258 volledig vlakke kilometers staan het peloton te wachten. Eerst wordt er een lus van 151 kilometer door de woestijn gereden. Daarna komen de renners op een omloop van 15,2 kilometer op het kunstmatige eiland The Pearl. Die ronde wordt zeven keer afgelegd. Enige scherprechter op de rondjes door Doha is een kasseistrook van 1,2 kilometer.
Favorieten: het parcours schreeuwt ‘massasprint’ en dus zijn alle mannen die beschikken over turbodijen naar het Midden-Oosten afgereisd. Titelverdediger Peter Sagan zou in staat moeten zijn de regenboogtrui nog een jaar te behouden, maar ook aan erkende spurters als Marcel Kittel, André Greipel, Mark Cavendish, Tom Boonen en Alexander Kristoff wordt vooraf gedacht. De Nederlandse kopman in Doha is Dylan Groenewegen.
Koersverloop: het WK is vele malen boeiender dan het vlakke parcours op voorhand doet vermoeden. Door de harde woestijnwind en beulswerk van met name de Belgen en de Britten valt het peloton al in de eerste koershelft in waaiers uiteen. De Duitsers, met naast Kittel en Greipel ook de snelle John Degenkolb, missen collectief de slag. Ook op de omlopen in Doha blijven de knechten van Boonen onverminderd tempo rijden. Desondanks slagen ze er niet in om topsprinters als Sagan, Kristoff, Cavendish en Elia Viviani af te schudden. Door het hoge tempo is demarreren nagenoeg onmogelijk. Niki Terpstra waagt in de slotfase een poging, maar krijgt geen ruimte. En dan is daar ineens een andere Nederlander. Tom Leezer springt op dik twee kilometer van het einde weg uit de voorste groep van twintig renners en slaat zowaar een aardig gaatje. De renner uit Delft zorgt ervoor dat menig televisiekijker op het puntje van zijn of haar stoel gaat zitten. Slaagt hij er in de sprinters af te troeven en de regenboogtrui voor hun neus weg te kapen of niet?
Waar het mis gaat: Leezer schiet simpelweg te kort. In je eentje ruim twee kilometer voor een voortrazende groep zien te blijven is een haast onmogelijke opgave. De benen van de Nederlander staan in de laatste hectometers op ontploffen. Het melkzuur spuit aan alle kanten uit zijn oren en zijn snelheid neemt zichtbaar af. Onder aanvoering van een volgende Belgische knecht, Jürgen Roelandts, storten de favorieten zich precies op tijd op de moegestreden Leezer. Er gaat alsnog gesprint worden om de wereldtitel.
En dan: Boonen lijkt het te gaan halen, maar slaagt er uiteindelijk toch niet in om het voorbereidende werk van zijn landgenoten af te maken. In de laatste meters troeft Sagan hem af en prolongeert zijn wereldtitel. Ook Cavendish schiet Boonen nog net voorbij, waardoor de Belg genoegen moet nemen met de derde plaats. Terpstra probeert zich ook nog in de sprint te mengen en wordt negende. Hij is de beste Nederlander. Een paar tellen later bolt Leezer over de meet. De renner, die normaal gesproken voor LottoNL-Jumbo uitkomt, heeft zodra de sprinters hem passeerden meteen zijn benen stil gehouden en eindigt op de zeventiende plek. Met zijn dappere aanvalspoging in de slotfase van het WK van 2016 liet hij de wereld heel even geloven dat er 31 jaar na Joop Zoetemelk eindelijk een nieuwe Nederlandse wereldkampioen aan zat te komen.
