spuitDoping vrijgeven? Eén renner die schoon wil rijden is al voldoende om het vrijgeven van doping niet te willen, betoogt Anne Spapens.

Het vrijgeven van doping staat gelijk aan het verplichten van dopinggebruik voor elke sporter die meer wil dan recreatief een rondje door de polder rijden.

Ga maar na: als je in de MotoGP komt aanzetten op een brommer kun je beter thuisblijven. Een wielrenner die niet met zijn lijf wil experimenteren heeft in een wereld waarin doping gemeengoed is niets te zoeken. Willen we van de sport een freakshow maken, waarin de beste arts wint? Willen we dat echt, dat jongetje van twaalf dat wielrenner wil worden dwingen zijn droom op te geven óf aan het infuus/pillen/gendoping/watdanook te gaan?

Eén renner die schoon wil rijden is al voldoende om het vrijgeven van doping niet te willen. Of willen we via de omgekeerde weg een nieuwe Christophe Bassons creëren? Eigenlijk zou dit argument al voldoende moeten zijn, maar blijkbaar helpt het nog steeds niet.

Spektakel
Nog maar een paar argumenten tegen de geef-doping-vrij-kliek dan. ‘Ze hebben het altijd al zo gedaan, ze gebruiken al eeuwen.’ Dat is geen argument maar een niet ter zake doende vaststelling. Als we zo redeneren, zouden we nog steeds heksen verbranden.

‘Het publiek wil spektakel, het moet steeds hoger en harder.’ Daar valt bij de 100 meter hardlopen wellicht wat voor te zeggen. Maar bij wielrennen is snelheid vrij irrelevant. Of een etappe nou vijf of zes uur duurt, wat de wielerfan wil is strijd. En zoals we de laatste tijd af en toe zien: strijd tussen mensen die energie hebben voor twee, drie demarrages en dan instorten is spannender dan mannen die zonder ademhalen een berg op sprinten. Bij strijd horen juist verliezers.

‘Dat gezeur over doping de hele tijd, als ze het vrijgeven zijn we daar ook vanaf.’ Ik betwijfel het. Want dan willen we nog steeds weten wie wat gebruikt, welke producten er nieuw zijn en hoe ze prestaties beïnvloeden. Bovendien zullen de verwijten aan het adres van teams met veel geld blijven staan. Zij hebben de mogelijkheid het nieuwste van het nieuwste te proberen. Wie denkt dat het vrijgeven van doping de discussie beëindigt is naïef.

Talent
‘Sport is sowieso oneerlijk, wie meer talent heeft maakt meer kans, heeft al een voorsprong.’ Los van het feit dat talent niet oneerlijk is, maar juist waar het om draait in de sport, wordt talent vanuit dit oogpunt alleen maar oneerlijker als je er doping aan toevoegt. Je introduceert namelijk een extra oneerlijke factor.

‘Wat is er mis met doping, niemand maakt zich druk om wat een rockster gebruikt om mooie nummers te schrijven.’ (Ja, die onzin wordt nog steeds gebezigd, I kid you not.) Rockmuziek is geen sport en heeft dus andere regels en mores. Plagiaat, daar maken we ons bij muziek bijvoorbeeld druk om.

‘De bedriegers zijn de controleurs toch altijd een stap voor.’ Dat is inderdaad vaak zo. Maar door geteste monsters te bewaren en elke keer als je een nieuw product hebt gekraakt opnieuw te testen, weet de sporter dat hij vroeg of laat wordt gepakt. Vraag dat maar aan al die renners die met hun naam in de krant stonden de afgelopen tijd.

Jongeren
‘Je kunt het prima medisch controleren.’ Wellicht bij topsporters, al is zelfs dat nog zeer de vraag. Maar hoe zit het met jongeren? Ook gecontroleerd vrijgeven? Hoe? Wie betaalt dat? Wanneer begin je? Op de kleuterschool? O, misschien kunnen we een grens van, zeg, zestien jaar stellen. Tja, dan zitten we in de groep onder de zestien gewoon weer met het systeem wat we nu hebben. Namelijk met verboden producten. En ís het volledig te begeleiden?

Over de langetermijngevolgen van bepaalde producten is nog weinig duidelijk. Hoe beïnvloeden zij de gezondheid over veertig, vijftig jaar? Dus als we verantwoord willen zijn verbieden we die producten, totdat er meer duidelijkheid is. Waarmee we terug bij af zijn. Een lijst met verboden producten.

Eerlijke sport
Verder lijken de vrijgevers te vergeten dat doping mondiaal is geregeld. Het is uitermate makkelijk om in een krantenstukje te schrijven dat het moet worden vrijgegeven, maar de consequenties zijn dan ook simpel. Dan gaan we terug naar sport op nationaal niveau. Dus geen Tour, geen Europacup voetbal, geen Olympische Spelen meer voor de Nederlanders. Lekker rustig, dat wel.

Streef naar een zo eerlijk mogelijke sport, bewaar monsters, hertest ze regelmatig, zorg voor artsen die niet in dienst zijn van een team maar bij een onafhankelijke instantie, schaf de verjaringstermijn af, gun jonge kinderen de kans hun dromen op een normale manier te verwezenlijken. En leg je er bij neer bij het feit dat er altijd valsspelers zullen zijn. Net als in het normale leven. Probeer ze te pakken en straf ze. Maar maak ze niet tot de maat der dingen.

Dit opiniestuk verscheen eerder in de Volkskrant.

Anne Spapens-Hamminga

Anne Spapens-Hamminga (@Ponckster) fietst slechts naar de supermarkt, maar doet dat wel dapper elke dag. Is sinds het zien van Johan van der Velde op een Franse televisie in een zweterige campingkantine verslaafd aan de koers. Zit van Omloop tot Lombardije aan de buis gekluisterd, de rest van het jaar zachtjes huilend in Het Zwarte Gat. Wil ooit de dijen van Fabian Cancellara nog eens interviewen. Co-auteur van 'Thuis voor de Tour'.

Latest posts by Anne Spapens-Hamminga (see all)