Toe Tom, vertel het ons! #collegetour

By |vrijdag 1 december 2017|

Bijna alles deed Tom Dumoulin goed, afgelopen woensdag tijdens de presentatie van de Giro 2018 in Milaan. Hij zag er pico bello uit, met zijn azuurblauwe jasje van Italiaanse snit, een donker pochetje nonchalant uit de borstzak stekend. Eronder droeg Tom een geruit giletje en een perfect geknoopte bordeauxrode stropdas. Hij combineerde het met een nonchalant stoppelbaardje en een modieus in de brillantine gepolijste haardos. Arno Kantelberg zal in zijn nopjes zijn geweest.

Het moet het zelfvertrouwen van de Limburger een boost hebben gegeven. Want zelfverzekerd schreed hij over de catwalk naar het podium. Hier liep de nieuwe koning van het wielerpeloton, zoveel was wel duidelijk. Het contrast met de bleke Chris Froome die in een zwart t-shirtje via een satellietverbinding zijn afscheid aankondigde, eh mededeelde dat hij ook de Giro in 2018 ging rijden, kon niet groter zijn.

De deur naar absoluut sterrendom stond in Milaan wagenwijd open voor Dumoulin. Wat hij nú ging zeggen zou miljoenen nieuwe fans naar de wielersport trekken. Justin Bieber en Christiano Ronaldo mochten over hun pensioen na gaan denken. Want hier stond een nieuw tieneridool dat de wereld ging vertellen over zijn volgende tournee in 2018.

Maar Dumoulin vertelde niks. Erger nog, hij zei dat hij het al wel wist maar het niet ging zeggen. Turbo Tom was gevangen in het PR-web van de sponsor, gevangen in het Sunweb. In één klap gooide Dumoulin daarmee de deur voor al die miljoenen potentiële nieuwe wielrenfans keihard dicht. Hun blik dwaalde direct af naar de schermpjes van hun mobieltjes. Op naar het volgende filmpje of de volgende Instagram post. Want daar gebeurde tenminste wat.

Een dag eerder klaagden namens de internationale club van wielerjournalisten, de AIJC, Raymond Kerckhoffs (de Telegraaf) en Stephan Farrand (Cyclingnews.com) over de toenemende geslotenheid van profploegen en hun coureurs richting de media. Ze deden hun zegje in een sessie over de toekomst van het profwielrennen tijdens het ‘Play the Game’ congres in Eindhoven. In een driekwart leeg zaaltje in het Van der Valk hotel waren de aanwezige mannen ook in een pak gestoken. Maar er was geen glitter en glamour zoals bij de Giro presentatie. De geur van mottenballen overheerste, de sfeer was somber.

Want de toekomst van het wielrennen ziet er allesbehalve rooskleurig uit. In 2015 brachten twee hoogleraren economie aan de universiteit van Leuven, Daam van Reeth en Wim Lagae, een boek uit getiteld ‘The Economics of Professional Road Cycling’. De hoogleraren hadden veel papier nodig voor een korte boodschap: de professionele wielersport is op sterven na dood. Het lijvige boek is te koop voor zo’n slordige 135 euro. Wie dit liever nu nog wil uitgeven aan een mooi wielershirt, een interview van de Belgische sportjournalist Hans Vandeweghe met beide heren met de veelzeggende kop ‘Koers, een sport voor oude mannen’ vat de problemen van de wielrennerij goed samen: ‘de koers bokst boven haar gewicht, ruziet al decennialang, zit op een wankel economisch model, leeft in de trage samenleving van weleer en heeft een aanhang die geleidelijk afsterft’.

Twee jaar later is er nog geen oplossing, zoveel was wel duidelijk in Eindhoven. De hoop is gevestigd op een rapport met aanbevelingen van kledingmerk Rapha, de universiteit Leuven en wielerwebsite The Outer Line, dat begin volgend jaar verschijnt. Volgens Kerckhoffs en Farrand hebben de ploegen zelf debet aan de crisis door enkel nog hun eigen communicatiekanalen te bedienen met louter positief nieuws en hun gelikte persconferenties waar in elke derde zin de sponsor wordt bedankt. “Insiders praten met insiders”, noemde Kerckhoffs het. Nieuwe fans ga je er in ieder geval niet mee bereiken. Die schrikken even op als zich weer een nieuw doping- of motortjesschandaal  aandient om vervolgens te constateren dat die ‘oude lullen sport’ ook nooit zal veranderen.

Het is één voor twaalf, Tom. Over een paar jaar win jij wellicht de Giro én de Tour. En wat mij betreft ook de Vuelta en de WK. Maar het zal alleen een groepje trouwe volgers van hoge leeftijd bommen. Gelukkig heb je vanavond dé kans om het wielrennen van een wisse dood te redden. Prime time ben je te zien op de Nederlandse televisie, bij College Tour op het tweede net. De concurrentie: Freek Vonk op 1 en schaatsen op 3. Die moet je kunnen verslaan, Tom.

Het belooft een spraakmakende uitzending te worden. De Telegraaf, het AD en de Linda weten al dat een fan zijn broek laat zakken om een tattoo te laten zien. Lol! Maar daar kun jij overheen, Tom. Vanavond laat ook jij je broek zakken. Je gaat je kont laten zien waarop getatoeëerd staat waar jij volgend jaar gaat koersen.

Tom, red het wielrennen. Vertel het ons! Nu!

Jurgen van Teeffelen

Jurgen van Teeffelen (1968, Hilvarenbeek) is freelance journalist. Hij werd besmet met het wielervirus toen hij als 8-jarige op vakantie in Frankrijk de Tourkaravaan voorbij zag komen. Was vooral ook onder de indruk van de grote Michelinman. Thuisgekomen monteerde hij een racestuur op zijn jongensfiets en ging rondjes rijden op het pleintje voor zijn huis. Bij afwezigheid van een derailleur vond hij het virtuele schakelen uit: alleen de handbeweging was voldoende om het gevoel van wielrenner te zijn op te wekken. Vele jaren later heeft hij heel wat andere sporten geprobeerd, maar hij komt toch weer altijd bij het wielrennen terug. Wanneer hij op zijn tijdloze titanium fiets de majestueuze pieken van de Utrechtse Heuvelrug bedwingt voelt hij zich weer de 8-jarige Jurgen van vroeger. Gaat dan spontaan virtueel schakelen. Hij hoopt nog altijd zijn kinderen enthousiast te krijgen voor het wielrennen, maar vooralsnog vinden die het saai. En daar snapt Jurgen dus helemaal niks van. Zijn hogere doel: een biografie over Jaanus Kuum schrijven.

2 Comments

  1. Rick 12/12/2017 at 13:00 - Reply

    Waarom is dat boek eigenlijk 139 euro? heeft ie er geen consumenten versie van of een paper, ben best benieuwd… (of kan ie hier geen blog schrijven, leon?)

  2. Jurgen van Teeffelen 12/12/2017 at 16:13 - Reply

    Beste Rick. Ik heb het boek zelf niet, ik denk dat het zo duur is omdat het geschreven is voor een relatief beperkt wetenschappelijk publiek en bovendien erg dik is. Een versie voor Jan Publiek is er volgens mij niet. Ook ik heb het moeten doen met het prikkelende interview van Hans Vandeweghe.

Geef een reactie