Cultheld Taylor Phinney: een comeback na 7 jaar

Phinney – levenspartner van profrenster en voormalig Tourwinnaar Kasia Niewiadoma – was ooit een van de grootste talenten van zijn generatie. Hij won meerdere grote koersen, verdween op zijn 29ste uit het profpeloton en leek zijn leven een andere richting op te sturen. Hij werd kunstenaar en leefde een ontspannen leven. Tot de wielersport toch weer aan hem begon te trekken.

Met de Olympische Spelen van 2028 in zijn eigen land als vooruitzicht, werd Phinney geprikkeld om weer baanwielrenner te worden. De baan waar hij 15 jaar eerder voor het laatst op had geschitterd, maar die aan de basis lag van zijn mooie loopbaan, waarin hij onder meer zilver won tijdens het WK Tijdrijden 2012.

De baan als eerste liefde

Lang voordat Phinney naam maakte op de weg, was hij namelijk al een fenomeen op de baan. In 2009 werd hij wereldkampioen op de individuele achtervolging, een jaar later prolongeerde hij die wereldtitel.

Maar de baan bood hem uiteindelijk niet meer wat hij ervan verwachtte. Zijn specialiteit, de individuele achtervolging, verdween uit het olympische programma. Voor Phinney was dat een harde boodschap: de discipline waarin hij zijn eerste grote successen had geboekt, bood geen route meer naar zijn ultieme droom.

Phinney besloot zijn aandacht te verleggen naar de weg. En met succes. In 2012 won hij de openingstijdrit van de Giro d’Italia en mocht hij de roze leiderstrui aantrekken. Hij veroverde meerdere Amerikaanse tijdrittitels en boekte aansprekende resultaten in een groot aantal wedstrijden. Phinney was een renner met een een enorm groter motor. De combinatie van een indrukwekkend postuur, die enorme motor en een opvallend eigenzinnige persoonlijkheid maakte hem tot een renner die veel aandacht trok.

Een val met gevolgen

In 2014 veranderde er veel. Tijdens de Amerikaanse kampioenschappen op de weg crashte Phinney tegen een vangrail. Hij brak zijn linkerbeen en liep zwaar knieletsel op. Wat volgde was een langdurige revalidatie, waarin de terugkeer naar het hoogste niveau lang en moeizaam verliep.

Hij keerde terug in koers, won in 2015 een etappe in de USA Pro Challenge en liet flarden van zijn talent zien. Maar de oude Phinney kwam nooit helemaal terug. Blessures bleven hem achtervolgen en ook mentaal veranderde er iets.

In oktober 2019 trok hij de stekker eruit. Op slechts 29-jarige leeftijd.

Phinney vertelde dat zijn lichaam de keuze eigenlijk voor hem had gemaakt. Hij was naar eigen zeggen inmiddels langer geblesseerd geweest dan hij als prof gezond was geweest. Bovendien lonkte er buiten de wielersport een andere wereld. Kunst, muziek en creativiteit kregen meer ruimte. Hij wilde niet blijven koersen omdat hij nu eenmaal een wielrenner was.

Terug als gravelaar

Zeven jaar later spelt hij dan toch weer een startnummer op. Al begon het niet met een grote olympische droom. Phinney keerde eerst terug op de gravelbike. Lekker fietsen, zonder de dagelijkse druk van het profbestaan. Maar het bleek de opmaat naar meer.

Op Instagram omschreef hij het zelf als een terugkeer via gravel wat voorzichtig uitgroeide tot een volwaardige olympische droom. De baan, schreef hij, was de plek waar hij voor het eerst liefde en succes in de wielersport had gevonden. Nu wil hij als ervaren renner ontdekken wat er nog mogelijk is.

Daarbij speelt ook zijn vrouw Kasia Niewiadoma een rol. De Poolse won in 2024 de Tour de France Femmes en liet ook dit seizoen zien nog altijd tot de wereldtop te behoren. Volgens Cycling Weekly hielp zij Phinney mee op weg naar zijn comeback, die eind vorig jaar vorm begon te krijgen.

Los Angeles heeft Phinney-historie

Dat juist de Spelen van Los Angeles het doel zijn, maakt zijn verhaal extra bijzonder. In 1984 vonden de Olympische Spelen voor het laatst plaats in LA. Phinneys moeder, Connie Carpenter-Phinney, won daar goud in de wegwedstrijd. Zijn vader, Davis Phinney, veroverde brons in de individuele tijdrit.

De olympische droom is dus diep verankerd in zijn familiegeschiedenis. Phinney is overigens opvallend realistisch over zijn kansen. Een plek in de definitieve olympische ploeg is geen vanzelfsprekendheid en ook geen voorwaarde om deze comeback geslaagd te noemen. Phinney wil de Amerikaanse ploeg helpen zich te kwalificeren, onder meer door deel te nemen aan wereldbekers en de achtervolgingsploeg sterker te maken.

“Of ik nu wel of niet in het officiële team voor LA28 kom, ik ben vereerd dat ik kans maak”, liet hij weten. Hij hoopt met zijn bijdrage de ploeg naar een hoger niveau te tillen en de olympische kwalificatie dichterbij te brengen.

Toch zou het een typisch Amerikaans succesverhaal zijn als Taylor er over een kleine twee jaar gewoon bij is in LA.