De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties: Daan de Groot (21)

De man van de monsterontsnapping

Zeg je monsterontsnapping, dan zeg je Daan de Groot. Het meest beroemde verhaal waarin de Amsterdammer de hoofdrol speelt, komt uit de Tour van 1955. In de dertiende etappe, tussen Millau en Albi, raakt De Groot bevangen door de hitte. De Nederlander moet lossen en lijkt kansloos voor een goede dagklassering. Vermoeid en flink zwetend stapt hij van zijn fiets om in een veld een paar koolbladeren te plukken, zodat hij zijn hoofd en nek kan beschermen tegen de brandende zon. Het blijkt een wondermiddel. De Groot zet de achtervolging op het peloton in, sluit weer aan en besluit vrijwel onmiddellijk te demarreren. Wat volgt is een solo van liefst 150 kilometer, die de Nederlander in Albi zegevierend afsluit. Om het verhaal nog wat heroïscher te maken, de voorsprong van De Groot op nummer twee André Darrigade bedraagt aan de finish dik twintig minuten. Drie jaar later bezorgt een volgende monstervlucht hem de leiderstrui in de Vuelta. De Groot is de eerste Nederlander die het klassement aanvoert.

Mee in de vlucht

Als de zesde etappe, met een lengte van 263 kilometer de langste van de Spaanse ronde van 1958, op punt van vertrekken staat, neemt De Groot de elfde plaats in de algemene rangschikking in. De leiding lijkt op dat moment ver buiten bereik. De tijdverschillen zijn groot in de eerste Vueltaweek. Jean Stablinski fietst in het geel – pas in 2010 wordt een rode trui uitgereikt aan de klassementsleider; in eerdere jaren is dat een gele of goudkleurige trui – en heeft iets meer dan een halve minuut voorsprong op zijn naaste belager, de Italiaan Pasquale Fornara. Achter het duo gapen er echter forse kloven tussen de renners. Zo kijkt Federico Bahamontes, die zevende staat, al tegen een achterstand van ruim acht minuten aan. De Groot moet er meer dan dertien goedmaken op Stablinski. Dat zal de Nederlander tussen Tarragona en Valencia lukken. Als de Spanjaard Alberto Sant al vroeg de knuppel in het hoenderhok gooit, waarna zich een kopgroep van acht renners vormt, blijft De Groot aanvankelijk in het peloton zitten. In tweede instantie sluit hij, samen met de Belg Gilbert Desmet en de Fransman Raymond Hoorelbeke, alsnog vooraan aan. Het elftal bouwt snel een forse marge op. Met name de Belgen sloven zich uit om kopman Rik Van Looy, op papier de sterkste van de koplopers, aan een volgende ritzege te helpen. De ‘Keizer van Herentals’, zoals zijn bijnaam luidt, heeft al twee dagsuccessen op zijn naam staan en daar zal in Valencia inderdaad een derde bijkomen. Achter Van Looy spurten zijn knechten naar de ereplaatsen. De Groot moet in de slotfase een gaatje laten en geeft negen tellen toe, maar met zijn elfde stek in de rangschikking is hij veruit de best geplaatste renner van de koplopers.

Eerste Amarillo voor De Groot

Liefst 23 minuten en veertig seconden nadat Van Looy juichend de meet in Valencia is gepasseerd, komt het peloton rustig over de streep in de Spaanse stad. De Vuelta heeft een nieuwe gele truidrager. De forse achterstand van meer dan dertien minuten, die De Groot ’s ochtends nog had op klassementsleider Stablinski, is door de monsterontsnapping omgebogen in een riante voorsprong van een slordige zeven minuten. De Amsterdammer mag als eerste Nederlander ooit het Vueltapodium op om er een gele leiderstrui af te halen. De Groot zal het tricot uiteindelijk drie etappes lang dragen. De negende rit, van Toledo naar Madrid, zal de klassementsleider letterlijk te veel zijn. De hitte en de zware inspanningen om alle aanvallen op zijn gele trui af te slaan, krijgen De Groot op de knieën. De Puerto de Los Leones, een berg van eerste categorie, blijkt te steil voor de uitgesproken niet-klimmer. Gehuld in het geel stapt de moegestreden De Groot halverwege de col van zijn fiets en staakt de strijd.