Luik-Bastenaken-Luik 2026: Pogačar wint solo, het verwachte droomduel blijft uit

In de straten van Luik is het beeld van 2026 eender aan dat van vorig jaar. Een man voorop en  de rest moet volgen . Tadej Pogačar (UAE Team Emirates–XRG) wint de 112e editie van Luik-Bastenaken-Luik solo, over 259,5 kilometer. Achter hem finisht de 19-jarige Paul Seixas als tweede, Remco Evenepoel (Red Bull–BORA–hansgrohe) wordt derde. Het driegevecht waar heel de wielerwereld naar uitkeek, komt er geen seconde. Het beeld is hetzelfde, maar toch was het een andere koers dan verwacht.

De hele week draaide de voorbeschouwing om één vraag: konden Evenepoel en het 19-jarige fenomeen Seixas de Sloveen in zijn eigen Monument dwingen tot een echt duel? Wij deden daar ook vrolijk aan mee, zeker als het om Seixas gaat. Tot op de Roche aux Faucons leek de laatste nog mee te kunnen doen, maar toch was daar weer die demarrage van Pogacar die alles in de plooi legde.

Verwachtte koers?

Normaliter loopt Luik-Bastenaken-Luik als volgt: kopgroep, beetje warmdraaien, dan de eerste schifting op de Wanne en Stockeu. En dan op de Redoute een belangrijke schifting of wel dé schifting en dan naar Roche aux Faucons.

De voorbeschouwingen wezen keer op keer in dezelfde richting: als Pogačar de benen had, zou hij ergens op redoute aanvallen en alleen aankomen. De vraag was niet óf hij het zou proberen, maar of iemand kon volgen. Even leek het toch anders te gaan, maar uiteindelijk was het antwoord toch weer ‘nee’.

Strijden voor de kruimels

Waar iedereen dus hoopte op een andere afloop, was het een teleurstelling. Maar de koers en het verloop zorgden wel voor wat opwinding. Maar achter Seixas waren het de anderen (o.a. Evenepoel, Skjelmose, Verstrynge, Gregoire, Ciccone) die om de derde plek streden. Evenepoel trok toch aan het langste eind.

Seixas meldt zich

De tweede plek van Paul Seixas is wel het absolute lichtpunt van deze koers. Op 19-jarige leeftijd tweede worden in La Doyenne is een prestatie van formaat. En hoe hij het deed en hoe hij als laatste nog aanhing op Roche aux Faucons, dat mag meer dan een simpele vermelding zijn. We kunnen niet wachten tot de Tour en zeker niet tot volgend jaar. Want dan is hij weer een jaartje ouder, met hopelijk meer inhoud en hopelijk een nog beter arsenaal aan wapens om Pogi te bestrijden.

Evenepoel: podium, geen hoofdrol

Voor Evenepoel, tweevoudig winnaar van Luik in eerdere edities, is de derde plek een resultaat waar hij mogelijk mee kan leven. Hij was vooraf de meest geloofwaardige uitdager, de enige gevestigde naam van wie verwacht werd dat hij Pogačar kon volgen als hij zou gaan (op La Redoute). Dat het niet tot een duel kwam, had ook te maken met het verloop van de koers. Door een val na een paar kilometer spleet het peloton in tweeen en kwam er een grote groep met bijna 50 koplopers, waaronder Evenepoel. Ze hadden op de top meer dan vier minuten voorsprong, maar na de Wanne en Stockeu was er uiteindelijk, nog voor de Redoute, weer de aansluiting. Iedereen dacht dat Evenepoel nog had gespaard voor de aanval op La Redoute, maar daar bleek al snel dat Evenepoel dit jaar niet de benen had om echt mee te doen met het geweld van Pogacar en Seixas.

Een mooie vierde plaats voor Emiel Verstrynge (Alpecin-Premier Tech) en een vijfde plek voor Egan Bernal (INEOS-Grenadiers) zorgen toch voor hoop op een goed vervolg van het seizoen. Meneer ’top 10′ Pello Bilbao reed ook weer regelmatig, maar deed eigenlijk niet mee voor de winst.

Pechvogel van de dag werd Tom Pidcock. Die had materiaalpech op een ongelukkig moment en hij werd al snel op 1,5 minuut gereden. Koers over. Kevin Vauquelin, op wie wij zelf onze hoop hadden gevestigd, was eigenlijk nergens te bekennen.

Over andere ‘pechvogels’ gesproken. De Nederlanders kunnen geen vuist maken in deze koers. We moesten echt zoeken maar pas op plek 53 (!) is Frank van den Broek (Picnic-PostNL) de eerste Nederlander. Pijnlijk.