Top 5 Franse Tourzeges op Quatorze Juillet: van Barguil tot Virenque

In Foix draait Warren Barguil, de 25-jarige Bretonse klimmer, op 14 juli 2017 als tweede door de laatste haarspeldbocht. Hij kiest een ruime lijn, houdt snelheid en klopt Alberto Contador, Nairo Quintana en Mikel Landa. Boven de aankomst hangt de Franse driekleur aan het kasteel. Na 101 nerveuze kilometers en drie Pyreneeëncols heeft Frankrijk eindelijk weer zijn winnaar op de nationale feestdag.

Quatorze Juillet staat in het teken van de val van de Bastille in 1789 en het begin van de Franse Revolutie. Terwijl parades en vuurwerk het land vullen, trekt de Tour door dezelfde steden en landschappen. Een Franse ritwinnaar wordt daardoor voor één dag meer dan een ploegbelang. Toch zijn zulke zeges schaars: tussen David Moncoutié in 2005 en Barguil in 2017 lag twaalf jaar.

Deze rangschikking gaat daarom niet alleen over palmares. De manier van winnen, de persoonlijke achtergrond en de plaats van de zege in het Franse koersgeheugen bepalen de volgorde.

1. Warren Barguil, 2017: encore une Foix

Barguil begon de Tour van 2017 na een gebroken bekken in de Ronde van Romandië. In de Pyreneeën droeg hij de bolletjestrui en had hij al een fotofinish verloren van Rigoberto Urán. Op 14 juli kwam een nieuwe kans.

Contador viel vroeg aan, waarna Landa vanuit de ploeg van de gele trui vooruit werd gestuurd. Barguil en Quintana sloten later aan. In Foix werd geen massasprint gereden, maar een kort gevecht tussen vier klimmers die na de laatste bocht nauwelijks tijd hadden om opnieuw aan te zetten.

Barguil had voor de start al aan de datum gedacht. “Het is ongelooflijk. Ik zei voor de start dat het mooi zou zijn als een Fransman zou winnen. Het is exceptioneel,” zei hij na de finish.

De zege bleek het begin van zijn beste Tour. Barguil won zes dagen later ook op de Col d’Izoard en nam de bollentrui mee naar Parijs.

 

2. Richard Virenque, Saint-Flour, 2004

Richard Virenque is jarenlang de Franse ‘Chou-Chou’. Na 1998 en het Festina schandaal is hij niet meer de oude klassementsrenner geworden. Op 14 juli 2004 rijdt de dan 34-jarige Franse klimmer na ongeveer twintig kilometer weg in de langste rit van de Tour van 2004. De etappe van Limoges naar Saint-Flour telde 237 kilometer en negen gecategoriseerde beklimmingen. Virenque kwam op iedere top als eerste boven.

Axel Merckx bleef lang bij hem, maar moet uiteindelijk op de Puy Mary lossen. Virenque legt de laatste circa 64 kilometer alleen af en hield ruim vijf minuten over op de groep met Lance Armstrong, Jan Ullrich en geletruidrager Thomas Voeckler.

Zijn populariteit stond tegenover zijn rol in de Festina-affaire en de schorsing die hem de Tour van 2001 had gekost. Dat verleden bleef onderdeel van zijn verhaal; tegelijk bracht de overwinning hem opnieuw midden tussen de Franse supporters, terwijl hij op weg was naar een recordbrekende zevende bergtrui.

Virenque droeg de zege op aan de kort daarvoor overleden Festina-mecanicien Joël Chabiron en zijn grootmoeder. “Het is geweldig. Ik was aan het eind van mijn Latijn. Ik had overal kramp,” zei hij geëmotioneerd.

3. David Moncoutié, Digne-les-Bains, 2005

Een jaar later, op de Col du Corobin is het opnieuw Axel Merckx die meewerkt in een vlucht op de nationale feestdag. Ditmaal reageert David Moncoutié, de stille Cofidis-klimmer die zijn hele profloopbaan bij dezelfde Franse ploeg zou blijven. Hij rijdt over Merckx heen en begint aan een solo van 37 kilometer naar Digne-les-Bains.

Moncoutié was via het voetbal bij de wielersport beland en paste nooit gemakkelijk in de rol van nationale Tourhoop. Hij kende zijn grens: de klassementsfavorieten volgen zat er niet in, een rit uitkiezen wel. In Digne-les-Bains hield hij 57 seconden over. Sandy Casar won daarachter de sprint, waardoor Frankrijk op 14 juli 2005 een één-twee kon vieren.

“Eén etappe – dat lijkt misschien wat mager, maar voor mij is dat genoeg. De emotie die ik voelde, was overweldigend. In één dag had ik mijn Tour gered,” zei Moncoutié over de betekenis. Zijn bescheiden doel leverde Frankrijk een Franse winnaar af, waarna een droogte van twaalf jaar zou volgen.

4. Laurent Jalabert, Mende, 1995

Laurent Jalabert, de veelzijdige Franse kopman, reed in 1995 van Saint-Étienne naar Mende. Een rit van 222.5 km waarin Jalabert 198km in de vlucht zat. Het was een typische overgangsetappe die hij naar zijn hand kon zetten.

De beslissing viel op de Côte de la Croix Neuve, een muur van ongeveer 3,1 kilometer aan gemiddeld 10,1 procent. Jalabert kwam alleen boven en bereikte vervolgens het vliegveld van Mende. De overwinning leeft op een bijzondere manier voort: sinds 2005 heet de klim officieel de Montée Laurent Jalabert.

Die naam maakt de rit tastbaar voor iedere renner die er nu omhoog rijdt. De toeristische dienst van Mende bewaart er nog altijd het verhaal van de lange ontsnapping en de Franse winnaar op 14 juli.

 

5. Laurent Jalabert, Colmar, 2001

Zes jaar na Mende won Jalabert opnieuw op de nationale feestdag. In 2001 reed hij richting Colmar in een kopgroep met Ivan Basso, Jens Voigt, Laurent Roux en Iñigo Cuesta. De wegen waren nat en technisch. Basso miste een bocht en ging onderuit; de andere vluchters aarzelden.

Jalabert gebruikte de afzink in Ingersheim om afstand te nemen van zijn vier medevluchters. Hij koos zijn lijnen een stuk beter en bereikte Colmar alleen, ondanks de nattigheid. Het was drie dagen nadat Jalabert ook al in Verdun had gewonnen. Jens Voigt pakte die dag de gele trui, terwijl Jalabert de Fransen in extase bracht.