Tour de France 2026 etappe 2: de lastige aanloop naar Montjuïc

Het is 5 juli als het peloton langs de Costa Daurada trekt. Een van de ‘costa’s’ die Catalonië rijk is. De bekendste, Costa Brava, zit niet in het parcours. Het decor is er niet minder om. Het is etappe 2 in de Tour de France 2026, die begint met 71 kilometer vlakke kustweg, badplaatsen als Sitges in de verte, een brede weg waarop ploegleiders weinig reden tot paniek hebben. Maar na die 71 kilometer gaat dat veranderen.

Etappe 2 van de Tour de France 2026 voert het peloton over 168,5 kilometer van Tarragona naar Barcelona, waar de aankomst ligt bovenop de Montjuïc, de heuvel die al decennialang de traditionele finale vormt van de Volta a Catalunya. Het is ook de heuvel waar de Olympische Spelen van 1992 hun epicentrum hadden. Het Estadi Olimpic Lluis Companys, met de naastgelegen sportaccomodaties is daar stille getuige van. Het peloton dendert hier drie keer langs, drie keer hard omhoog, met telkens weer de vraag: wanneer gaat Pogi met z’n team het verschil maken?

Kleine klim

Voordat het circuit in Barcelona begint, wacht de Carretera de Begues, zoals de klim officieel heet en die nieuw is voor de Tour: 6,1 kilometer aan 6,5%. Stevig genoeg om de sprinters te laten nadenken over hun beroepskeuze, te kort om het klassement op zijn kop te zetten. Het echte werk begint daarna.

Carretera de Begues, Gavà, Spain

• Distance: 6.1 km, Elevation gain: 349 m, Average grade: 5.7 %

De slotklim naar het Castel de Montjuïc meet 1,6 kilometer, met 600 meter aan 13%. Drie ronden. Deze kant van Montjuïc is ‘vriendelijk’ en in principe geen col waar je mega verschillen maakt, maar met de stukken aan 13% en een Tadej Pogačar in topvorm zal dit racewerk worden.

De recente winnaars op deze heuvel in de Volta a Catalunya vertellen genoeg: Primož Roglič in 2025, Tadej Pogačar in 2024, Remco Evenepoel in 2023. Dat zijn wel namen. Dit is terrein voor klassementsmannen met een explosieve versnelling, of voor puncheurs die op hun allerbest de twee werelden combineren. Zei iemand Mathieu?

Barcelona heeft historie

De Tour kwam eerder langs in Barcelona, in 1957, 1965 en 2009. Die laatste keer leverde een rit op die als blauwdruk kan dienen voor wat zondag wacht. In 2009 won Thor Hushovd de zesde etappe van Girona naar Barcelona op een regenachtig, glibberig Montjuïc. David Millar werd op twee kilometer van de streep gegrepen na een solo. Tom Boonen crashte zwaar op drie kilometer van de finish. Het is wel een dingetje, Barcelona, Montjuic en dan helemaal met regen.

Dat Barcelona nu voor het eerst een Grand Départ krijgt toebedeeld verandert ook wel de Montjuïc. Als het slechts een etappe finish is middenin de ronde, valt dat toch weer anders dan etappe 1 en 2 in het Grand Depart. De finish ligt voor het Olympisch stadion van 1992, dezelfde locatie waar een dag eerder de ploegentijdrit eindigt. Individuele tijden tellen mee, wat betekent dat sommige klassementsmannen op dag twee al met een achterstand rondrijden.

Grote gevolgen?

Dit is een rit waarin ploegleiders praten alsof het de tweede week is, waarin renners acht man diep over Montjuïc denderen met verbeten gezichten, en waarin de kopman die op de laatste passage vijf seconden te laat schakelt daar de rest van juli aan wordt herinnerd.

De tijdsverschillen zullen klein zijn, maar zo snel al achter de feiten aanrijden, daar zit niemand op te wachten. Alles wijst erop dat we met een uitgedund peloton en met drie machtsblokken, te weten UAE, Visma en RedBull naar de voet van de laatste klim gaan rijden. En dan maar hopen dat Matje goede benen heeft.