About Sander Peters

Als Sander Peters (1974) geen teksten schrijft, zit 'ie op de fiets. De racefiets dus. Een Trek, lekker degelijk. Want klussen aan z’n fiets, daar houdt ‘ie niet zo van. Ook niet zo’n fan van clichés en pseudo-intellectueel geneuzel over de koers (Hoogmis, Koers Van De Vallende Bladeren, Hel Van Het Noorden, Il Lombardia, etc.). Dol op macaroni-met-smac-en-kaas en de Vuelta.

Interview na de finish

‘Proficiat, weer een overwinning. Wat gaat er door je heen?’

‘Wat een ge-wel-di-ge dag. Heel trots ben ik. En dankbaar.’

‘Heeft de uitslag je verrast?’

‘Ja en nee. Ik wist dat we op koers lagen, we hebben de afgelopen maanden dan ook keihard gewerkt. Hebben ons veel ontzegd, en altijd het oog gehouden op het lange-termijndoel. Maar als je dan daadwerkelijk in het

Dankjewel, Raymond Kerckhoffs en De Telegraaf

(Direct door naar de rectificatie?)

Zoals ieder volk de lijsttrekkers krijgt die het verdient, zo heeft ieder dorp de krant die het verdient. In Uden hadden wij het Udens Weekblad. Iedere week verkoos de redactie van het Udens Weekblad de Miss Udens Weekblad. Nathalie, Wendy of Daphne ging dan levensgroot op de foto – meestal met haar paard – en

Boze renner aan de lijn

‘Jij vindt jezelf heel wat. Maar waarom? Wat maakt jouw mening zo interessant dat je die op internet denkt te moeten plaatsen?’

Bam. Het was niet De Vriendin (zou-Frank-Heinen-zeggen) die me even met beide beentjes op de grond zette. Nee. De vraag werd me gesteld door een bekende Nederlandse wielrenner. Hij belde me zaterdagochtend op naar aanleiding van mijn stukje op

Omerta richt meer schade aan dan boek Thomas Dekker

Ratten. Galbakken. Zakkenvullers. Hyena’s. Lapswanzen. Verbrande pannenkoeken. Vuilspuiters. Lullen met hoofdletters LUL. En: ‘Hij heeft geen ballen.’

Het is slechts een kleine greep uit de ontelbare Facebook-reacties op het boek ‘Mijn Gevecht’ dat Thomas Dekker – met hulp van Thijs Zonneveld – schreef over de misstappen in zijn carrière. Het liegt er niet om.

Los van het feit dat deze reacties niet

‘We hebben ‘m alle kneepjes geleerd, man!’

‘Mike? Ben jij het?’

‘Waar zit je? Waar ben je, Steef?’

‘Hè, hoezo? Gewoon thuis.’

‘Zet de tv aan man. Snel. Het is die lul…’

‘Doe eens rustig. Wat heb je genomen, man?’

‘Bij Mathijs. Op TV. Daar zit ‘ie. Met z’n kutboek en dat eikelige journalistje naast ‘m.’

‘Wie? Tommyboy en Thijs Zonnekoning?’

‘Ja, godverdegloeiende tering. Die klootzak zit daar effe een potje de boel te

De mentale veerkracht van LottoNL-Jumbo

Ik dacht altijd dat wielrennen fysiek zwaar was. Maar het is natuurlijk vooral een mentaal spelletje. Niet alleen is het zaak om de pijn in de beentjes zo lang mogelijk te negeren, het is ook handig wanneer je je als renner vlot over teleurstellingen heen kunt zetten.

Je verliest immers véél meer koersen dan je wint.

Sinds ik dit doorzie, heb ik

Tourbeurt – De Sprinter, ik snap ‘m niet

Na 200 kilometer je wiel 0,01 millimeter eerder over de streep duwen dan je concurrent. En dan: knuffels, zoenende mannen, oerkreten, tranen van geluk en – natuurlijk – champagne! De Tour is geslaagd.

Het is bijna lachwekkend.

Ik snap ook wel dat het financieel aantrekkelijk is, een etappewinst. Niet eens vanwege de prijzengelden, maar veeleer omdat de publicitaire waarde van een dagzege

Tourbeurt – Titi Voeckler is geen latin lover

Waar mijn zoontjes Messi willen zijn, of Ronaldo, daar doe ik wel eens of ik Thomas Voeckler ben. Titi dus. Ja echt.

Jarenlang droomde ik van een carrière als wielerprof. Het bleek niet te combineren met het tekstschrijverschap. Tegenwoordig draai ik als wielertoerist mijn rondjes in en om Nijmegen. Niks mis mee, maar soms voel ik een niet te negeren behoefte

Load More Posts