Onschuld, zachtheid, gezondheid en romantiek. Vrouwelijke onschuld ook, baby’s, homoseksualiteit. Roze dus. Ontegenzeglijk heeft de kleur roze een betekenis, misschien nog wel meer dan pakweg geel of turquoise. Roze is ook de kleur waar niet iedere (stoere) man mee geassocieerd wil worden. Of moet ik zeggen: geassocieerd wilde worden?
Het is zondag 5 april 1987. ´s Middags een uur of drie. Een lichte spanning maakt zich van mij meester. Begrijpelijk, de finale van de Ronde van Vlaanderen komt er aan, op tv. Maar er is meer. Vandaag doet Teuntje van Vliet mee voor de overwinning. Vind ik. En wil ik vooral.
Van Vliet is in 1987 niet te stoppen. Een rit in de Tirreno-Adriatico en de Omloop Het Volk heeft hij op dat moment al winnend afgesloten en er zal nog het een en ander volgen. Voor De Ronde is Teuntje misschien niet helemaal gemaakt, maar met de benen van 1987 kan hij alles. Denk ik. Wil ik.
Van de laatste vijftien Rondes Van Vlaanderen zag ik er eentje niet thuis, voor de buis.
Op zondag 8 april 2002 vertoef ik op trainingsstage in het Spaanse Salou. Die namiddag staat er geen training op het programma: de zoektocht naar een café met koers begint. Geen evidentie, zo blijkt.
(Nog groter is mijn teleurstelling één jaar later, wanneer ik tijdens Milaan – Sanremo in Sicilië verblijf. Kennelijk houden de tifosi meer van Michael Schumacher dan van Paulo Bettini. Mijn hart bloedt.)
Pas omstreeks de klok van vier weerklinkt Michel Wuyts’ stem in de verte, in één of andere Casita Belgica. Het voelt als thuiskomen.
Met een splijtende demarrage op de Cipressa opent Marco Pantani de debatten van de negentigste Milaan – Sanremo. Omdat onder andere de snellere Bartoli en Van Bon – en een sterke Mario Aerts – aan zijn wiel hangen, rijdt il Pirata niet door. Ook op de Poggio gebeurt er weinig. De koplopers worden bijgehaald door de achtervolgers: een omvangrijke bende stormt op de Via Roma af.
Op dat moment monstert de zesendertigjarige Andrei Tchmil de concurrentie. Hij ziet Zbigniew Spruch, Stefano Garzelli. Erik Zabel ook, die de vorige twee edities van de Primavera op zijn naam schreef. Niet dit jaar, denkt Tchmil. Op een kilometer van de meet merkt hij dat Jo Planckaert in zijn wiel zit. Een positieve evolutie.
Dit is natuurlijk Eddy Merckx, die in 1966 en 1967 voor Peugeot uitkwam. De foto komt uit 1967 toen hij de leiderstrui droeg in Parijs-Nice (dat zijn de antwoorden).
Merckx won veel koersen, maar niet deze editie van de Koers naar de Zon, die eer viel te beurt aan zijn teamgenoot Tom Simpson. De later dat jaar verongelukte Brit maakte in de tweede etappe deel uit van ontsnappingsgroep die hem uiteindelijk de eindzege opleverde.
Voor de fijnproevers: rechts op de foto is een glimp te zien van een BIC-trui. De pennenfabrikant was ‘pas’ vanaf 1967 actief als sponsor van een professionele wielerploeg.