Foto A.S.O./Thomas Maheux
Nog even over de Tour van Richard Carapaz
Wie houdt er niet van een verhaal als dat van Richard Carapaz? In het voorjaar kreeg de Ecuadoriaan een fikse tegenslag te verwerken. Hij moest onder het mes. Na die operatie begon Carapaz met een fikse trainingsachterstand aan zijn voorbereiding voor de Tour. Zijn ploeg accepteerde tijdverlies, mikte op week drie en zag een back-up plan uitgroeien tot een ongelooflijke week met twee overwinningen, de bergtrui én een plaats in de top tien.
Nog vier kilometer resten op Alpe d’Huez als Richard Carapaz, de 32-jarige Ecuadoriaan van EF Education-EasyPost, alleen aan de laatste klim begint. Achter hem jaagt Remco Evenepoel en probeert Sepp Kuss nog terug te komen na twee valpartijen. De voorsprong bedraagt ongeveer twintig seconden, terwijl Carapaz al over de Croix-de-Fer, Télégraphe, Galibier en Sarenne is getrokken.
Hij houdt stand. Evenepoel komt tot op 26 seconden, Kuss eindigt als derde. Voor Carapaz is het zijn tweede ritzege van deze Tour en de voltooiing van een campagne die drie maanden eerder nog nauwelijks voorstelbaar leek.
Zijn seizoen was eigenlijk ingericht op de Giro d’Italia. Eind maart kwam er bericht dat Carapaz last had van zijn zitvlak en onder het mes moest. Op 1 april onderging Carapaz in Quito een operatie aan een perineale cyste. De ingreep slaagde, maar de wond bleek groter dan verwacht. Hij zat bijna drie weken niet op de fiets en moest de Giro d’Italia schrappen.
De Giro maakte plaats voor een Tour-gok
Carapaz had eind maart nog de tiende plaats behaald in de Volta a Catalunya, ondanks de klachten die tot de operatie leidden. Aanvankelijk verwachtte hij vijf weken later aan de Giro te kunnen beginnen. Maar al halverwege april werd duidelijk dat dat een te hoge ambitie was. 29 april viel het doek definitief voor de Giro-plannen van ‘Richie’.
Ploegarts Jon Greenwell zei dat de langere genezing te weinig tijd overliet om Carapaz veilig en volledig voorbereid naar Italië te sturen. Voor de winnaar van de Giro van 2019 kwam dat hard aan. Een jaar eerder was hij nog derde geworden, na de beslissende etappe over de Colle delle Finestre. Carapaz leek weer op weg om mee te doen voor het podium of zelfs de eindziege.
Ook zonder fietstraining bleef EF met hem werken. De performance-staf begeleidde hem in de fitnessruimte en hield contact met zijn artsen. Het nieuwe doel was deelname aan de Tour, met voldoende herstel om later in de ronde toe te slaan.
Carapaz beschreef de onzekerheid na zijn operatie in een terugblik op zijn Tour: “Je begint dan altijd te twijfelen of je wel op de juiste manier bouwt aan een topprestatie in een grote ronde.”
De ploeg wist dat zijn basis fragieler was dan gehoopt. Een focus op het podium vanaf de openingsweek zou hem waarschijnlijk opbreken. Carapaz en EF kozen daarom voor gecontroleerd verlies. “We wisten dat de eerste week moeilijk zou worden, maar we hebben dat goed aangepakt, tijd verloren op de dagen dat ik tijd moest verliezen en alles op de derde week gezet,” zei hij.
Le Lioran en de Vogezen als tussenstations
De eerste aanvallen leverden nog niets op. In de negende rit probeerde Carapaz bij Le Lioran voor de ritzege te gaan, maar Tadej Pogačar wilde die dag hetzelfde. Het werd voorbijgereden door de Sloveense koning van het peloton.
Hoewel nog niet het gewenste resultaat was Carapaz weer terug in koers. Hij liet zien waarom we zo graag naar hem kijken. Zijn aanvallende stijl laat ons koershart altijd harder kloppen. In zijn Movistar tijd was het al een genot om naar te kijken en nu, bij EF-Education, lijkt hij echt weer op de Carapaz die we zo graag zien.
Carapaz laat deze Tour zien dat de aanhouder wint. In etappe achttien volgde de eerste beloning op Orcières-Merlette. Georg Steinhauser verrichtte op het vlakke werk voor de vlucht, hoewel hij zich zo slecht voelde dat hij vreesde voor zijn laatste kilometers in de Tour. Daarna was het aan Richie zelf. Hij liet in karakteristieke stijl zien dat het vertrouwen in hem niet voor niets was. Carapaz maakte het ploegwerk af met zijn eerste ritzege van deze editie.
Aanvallen voor de bergtrui
Een dag later begon Carapaz de negentiende rit met één punt achterstand op Pogačar in het bergklassement. Zijn doel: de vlucht halen en zoveel mogelijk punten verzamelen voordat de klassementsrenners zich met de finale zouden bemoeien.
Carapaz reed aanvallend en dwong de koers op de cols. Op de Alpe bestookte hij medevluchters Martinez en Kuss met aanvallen, enkel om Martinez tweede te zien worden achter Pogacar. Hij finishte zelfs als derde op Alpe d’Huez en nam de bolletjestrui over, met één punt voorsprong op Pogačar. Op de flanken van de klim moest hij wel weer lijdzaam toezien hoe Tadej Pogacar langszij kwam op weg naar de overwinning.
De manier waarop hij de bergtrui naar zich toe trok paste goed bij hem. Hij moest punten veroveren en kon niet wachten tot de favorieten de wedstrijd bepaalden. Tegen een ontketende Pogacar is niemand bestand.
De laatste bergetappe was andere koek. Tot de slotkilometers op Alpe d’Huez leek Carapaz geklopt door een sterkere Sepp Kuss. Hoewel EF opnieuw investeede in de vroege vlucht en daarmee de bergpunten voor Carapaz veilig stelde, leek de dagzege naar het geplaagde Visma Lease-a-Bike te gaan.
In de aanloop naar die slotklim hield Ben Healy het tempo hoog en hielp de kopgroep aan ongeveer vier minuten bij de voet van de Sarenne. Carapaz zat vooraan met Kuss, Jai Hindley en Juan Ayuso.
Geduld op weg naar Alpe d’Huez
Waar Carapaz in rit negentien voortdurend had aangevallen, koos hij nu zijn eigen ritme. Carapaz had geleerd van zijn ‘fout’ de dag ervoor. Het hielp misschien ook dat hij nu geen Martinez op zijn wiel had. “In plaats van in de val te lopen en zelf aan te vallen, wist ik dat het een heel lange inspanning zou worden,” zei hij in EF’s reconstructie van de rit. “Ik probeerde mijn ritme te vinden. Dat heeft me geholpen.”
Kuss reed hem vlak onder de top van de Sarenne los, maar viel tweemaal in de afdaling. Na de tweede val passeerde Carapaz hem en kreeg hij ongeveer vijftien seconden. Hoewel het veel gaat over ‘als Sepp Kuss niet was gevallen’, kun je de manier van koersen van Carapaz alleen maar prijzen. Hij bleef druk zetten op Kuss, die wist dat hij ook in de afdaling alles moest geven. Daardoor nam de Amerikaan te veel risico, met de twee valpartijen als resultaat. Carapaz bleef geven en werd voor die inspanning beloond. Hoe pijnlijk dat ook is voor Kuss.
Het resultaat mocht er zijn. Met de bolletjestrui, die hij ook echt zelf verdiende, met de twee ritzeges en zijn top-10 plek kunnen we wel zeggen: Carapaz is terug. Laten we hopen dat hij volgend jaar, hij is dan 34, nog een keer zo kan uithalen.
Want linksom of rechtsom: we hebben meer renners nodig als Richie. Die blijft geven en blijft gaan. Wat een coureur.