De wonderpil, de wielrenner en de kater

Komkommertijd: The Alcohol Hangover Research Group

Het is komkommertijd en het journaille zit te smachten naar sappige verhalen. En jawel, plots verschijnt daar ene Joris Verster op het tapijt. In alle kranten krijgt hij de ruimte. Joris is universitair hoofddocent aan de Universiteit Utrecht, onderzoeker in de vakgroep farmacologie en oprichter en centrale figuur van de Alcohol Hangover Research Group.

Daarnaast runt hij Neuro Clinics, een eigen bedrijf dat opereert in een wat vage setting – althans voor mij – met zijn positie aan de Uni. Ook is hij als consultant verbonden aan SEN-Jam Pharmaceutical, een onderneming die een “medicijn” op de markt wil brengen ter voorkoming van een kater na overmatig alcoholgebruik. Een soort steen der wijzen, eigenlijk.

De oprichtster en CCO Jackie Iversen omschreef het in alle nobelheid als volgt: “Ik wilde het probleem van mijn ouder wordende vrienden oplossen.”

Belangenverstrengeling, tenminste de schijn daarvan, werd er geroepen. Het bestuur van de UU beloofde per direct een onderzoek(scommissie) op te tuigen. De Alcohol Hangover Research Group en aanverwante instituties zullen denkelijk royaal op het rooster worden gelegd. Maar in verband met de vakantietijd kan dat nog wel even aanlopen natuurlijk.

En toch: dat verhaal over een wondermiddel tegen de kater komt me ergens bekend voor.

Tijd dus om even het geweer van schouder te veranderen. Met een duik in een stukje wielerhistorie, zo’n beetje míjn biotoop.
Het is al ruim zes jaar geleden dat, op krek dezelfde dag als Little Richard (maar dat geheel terzijde) Jan Aling, 70 jaar jong, aan Gene Zijde zijn rugnummer voor het Criterium Éternel moest gaan afhalen.

Jan wie?

Jan Aling, de Beer van Bunnerveen. Loeisterke mannetjesputter. Uit Drenthe. “Uit turf, jenever en achterdocht heeft Onze Lieve Heer de Drent gewrocht.” In dit speciale geval dus Jan Aling.

Als nieuweling al kampioen van Nederland en bij de amateurs top of the bill. Bij de beroeps kon hij niet echt potten breken, ondanks de weldadige massages van de Casterense soigneur Piet Gijsbers. Kwam soms ook in de verkeerde ploegen terecht. Zoals bijvoorbeeld de fake equipe Alsaver onder leiding van de heilige Lomme Driessens en goochemerd Ton Vissers. Vissers voerde de titel van Directeur Nederland van Alsaver Voedingsproducten. Dan gaan de alarmbellen toch wel meteen rinkelen. Alsaver werd gepresenteerd als een anti-kater middel met een gouden toekomst, geproduceerd in geheime Zwitserse laboratoria. Maar bleek uiteindelijk nog minder dan de magische kruidenmelanges  van de -eveneens Casterense- charlatan “kruidendokter Willem van de Moosdijk”. Fake dus, complete nep. Ook de financiën van de ploeg waren van hetzelfde gehalte. De renners moesten naar verluidt de wonderpillen zelf aan de man brengen, als deel van hun maandloon. Nou hadden een goeddeel van die mannen wil ervaring met de aankoop van pillen maar het leuren ermee  was toch een ander paar mouwen.

Na welgeteld drie maanden stonden de renners met een geweldige kater en met lege handen op straat.

Daar hielp nog geen volle container Alsaver aan.

Ik ben dan ook heel benieuwd naar de resultaten van SEN-Jam Pharmaceutical en vooral naar het welzijn van haar aandeelhouders. Volgens de berichten is al 16 – zegge: zestien – miljoen dollar geïnvesteerd in de company. Just for the record: Verster is voor zijn inbreng – naar verluidt – betaald in aandelen.

Het resultaat van het onderzoek aan de Uni wordt in de media natuurlijk met argusogen gevolgd. Tenminste, zeker zolang de lazy hot summer duurt.

Want een kater is kennelijk van alle tijden. En wondermiddelen blijkbaar ook.