Pieter Weening, vijftien jaar later: ‘Die roze trui hebben we totaal niet gevierd’

Het is 9 mei 2011 als het peloton afdaalt van de Passo del Bocco in de derde etappe van de Giro d’Italia. Wouter Weylandt, de 26-jarige Belgische sprinter van Leopard Trek, haakt met zijn pedaal achter een muurtje en slaat tegen het asfalt. Hulpdiensten verlenen langdurig eerste hulp, maar Weylandt overlijdt ter plekke. Vijftien jaar later vertelt Pieter Weening, destijds renner bij Rabobank en nu ploegleider bij Jayco AlUla, aan Sporza dat hij zijn grootste succes in die Giro nooit heeft kunnen vieren.

“Dat heeft destijds op iedereen diepe indrukken gemaakt,” zegt Weening. “Ik herinner me zelf nog dat ik in die afdaling iemand zag liggen. Je zag meteen dat het er niet goed uit zag. We zijn ongeveer van dezelfde lichting. Het is tragisch om zoiets te zien gebeuren.”

Een stoet in plaats van een koers

De vierde etappe, van Genova Quarto dei Mille naar Livorno, werd de dag erna geneutraliseerd. Het peloton reed als een rouwstoet naar de finish, met Leopard Trek en Tyler Farrar, een goede vriend van Weylandt, op kop. Op het podium geen champagne maar een hoornblazer en een minuut stilte.

Weening reed de volgende dag opnieuw koers. In de vijfde etappe, van Piombino naar Orvieto, sloeg hij solo een gat op de favorieten en kwam acht seconden voor de achtervolgers over de streep. Het was zijn eerste ritzege in de Giro. Hij pakte ook de roze trui, die hij vier dagen droeg.

De ritzege kwam twee dagen na de dood van Weylandt.

Orvieto zonder feest

“Als renner was dat natuurlijk een heel groot succes voor mij, maar die avond hebben we die overwinning totaal niet gevierd,” zegt Weening. “Er was een heel rare nasmaak met wat er die dagen ervoor en die dag zelf gebeurd was. Mijn ploegmaat Tom-Jelte Slagter was ook zwaar gevallen.”

De Fries beschrijft het als een periode waarin de ploeg niet in staat was om te genieten van zijn ritzege en de roze trui. “Als ploeg hebben we daar niet van kunnen genieten, ook al was het een van de hoogtepunten uit mijn carrière. Dat viel totaal in het niets bij wat er was gebeurd. Het was een heel vervelende periode.”

Zijn roze trui schonk Weening na afloop aan de ouders van Weylandt.

108 blijft leeg

Het rugnummer dat Weylandt droeg in zijn laatste koers, 108, is sindsdien niet meer uitgegeven door de Giro d’Italia. In de huidige editie reed Lidl-Trek, de opvolger van Leopard Trek, in de tweede etappe met een speciale rouwband waarop WW 108 stond.

“Dat is een mooie waardering voor de renner en de persoon die hij is geweest,” zegt Weening over het gepensioneerde nummer. Op de Passo del Bocco staat een gedenkteken waar de organisatie jaarlijks bloemen legt.

In de Giro rijdt inmiddels een nieuwe generatie renners. In de openingsdagen van de editie van 2026 waren er opnieuw valpartijen. Weening volgt het peloton nu vanuit de ploegleiderswagen.

“Er koerst weer een nieuwe lichting renners, maar bij de volgers zullen de meeste mensen nog wel weten wat er gebeurd is toen. Het circus gaat door, maar we mogen niet vergeten wat er gebeurd is.”

Rugnummer 108 blijft in de Giro ongebruikt.