About Marc Peeters

Marc Peeters (1958) schrijdt en schrijft bij leven en welzijn voort op twee wielen. Fietst bij voorkeur naar boven, in plaats van zich naar beneden te laten vallen. Zijn verhalen volgen de kronkelige lijnen van zijn tochten. Verheugt zich het meest op de Leffe Blond na afloop. Ziet liever meer fietspaden dan een Grand Départ. Mist in alle commotie en aandacht rondom het d-woord de methodologisch verantwoorde nuance.

Massasprints…

Krijgen we vandaag weer een koninklijke sprint op de aankomstboulevard in Troyes? Ik heb er niets mee, en kan een geeuw niet onderdrukken.
Massasprints zijn volgens Tim Krabbé mislukte etappes. Alle contingentie of onvoorspelbaarheid eruit geramd, door die vermaledijde oortjes. Alle pogingen om de etappe in te kleuren zijn op niets uitgedraaid. Het peloton besluit fatalistisch dat alleen de ‘dan maar’

Mont du Chat

Op 9 juli doet het Tourpeloton in de finale van de 9e etappe de Mont du Chat. Dat klinkt platvloers (‘een klim doen’) maar in het geval van deze beklimming is er toch sprake van iets bijzonders.

Het is van 1974 geleden dat deze berg in het parcours van de Ronde van Frankrijk is opgenomen. De Mont du Chat maakte toen

Rittenkaper

Afgelopen winter bij de presentatie van zijn ploeg Lotto-Jumbo maakte Robert Gesink bekend een nieuwe rol in de aanstaande Ronde van Frankrijk op zich te willen nemen. Na ampel beraad met de ploegleiding was hij tot de conclusie gekomen in het vervolg op jacht te gaan naar dagsucces.

Hoe heeft die transformatie plaats kunnen vinden? Robert Gesink, ooit een groot talent,

Ach Woutje

In de Tour van 2012 is er vroeg in de wedstrijd een massale valpartij in de zesde etappe, ergens op een naamloze weg naar beneden in Noord-Frankrijk. Als de kruitdampen zijn opgetrokken zoomt de camera van de helikopter in naar een lichaam in de berm. Daar ligt Wout Poels, moederziel alleen, schijnbaar levenloos, met benen en armen

Lefgozers gezocht

Wat heb ik genoten afgelopen voorjaar, van de ééndagswedstrijden. En met name heb ik genoten van de protagonisten, ik noem Greg van Avermaet, Peter Sagan en Philip Gilbert. Centraal kenmerk: koersen op intuïtie. De wedstrijd openen ver voor de finale. Old-school wielrennen werd het genoemd, zoals het usance is bij de nieuwelingen.

Nu kijk ik naar de Giro d’Italia. En natuurlijk

Spitsuur Nijmegen

Afgelopen vrijdagavond (12 mei) vond hier in de Nijmeegse binnenstad de eerste editie van de Rush Hour plaats. Een criterium waarin de renners 20 rondjes van 2,4 km afleggen, en er bij elke passage een renner als laatste afvalt.

De Rush Hour is een spin-off van de Giro-ouverture hier in Gelderland vorig jaar. Ook toen al gingen er stemmen op om

“Italiaanse teleurstelling: Belgische sprinter wint in de bergen”

Aldus de kop van de Gazzetta dello Sport boven het verslag van de etappe van de dag voordien in de Giro van 1967 met aankomst op de Blockhaus Di Maiella. De winnaar luisterde naar de naam Eddy Merckx. Hij rekende als laatste af met de nationale favoriet Italo Zilioli. Of hadden

Giro en Tour: de slag om de renner

De Giro staat weer op het punt van vertrekken. Aanstaande vrijdag de Grande Partenza op Sardinië. Laat ik maar meteen kleur bekennen, ik ben een Giro-tifoso, zonneklaar. Die grote concurrent op Ronde-gebied, de Tour de France, daar ben ik inmiddels wel klaar mee. Té voorspelbaar, téveel media-aandacht in verhouding tot het gebodene, téveel op het lijf van de sprinters, teveel

Load More Posts