Preview Etappe 19: over Alpe d’Huez en de berg die nooit vergeet

Vanuit Bourg-d’Oisans loopt de weg omhoog. Veertien kilometer, eenentwintig haarspeldbochten, en vanaf bocht één een horde aan mensen. Ergens halverwege loop je als renner tegen een muur van oranje die al uren staat te wachten. . Hossend, lallend, polonaise lopend. Nederlandse renners die ooit in bocht 7 omhoog zijn gegaan zeggen bijna unaniem: het is gekkenhuis, ik hoefde niet te trappen. Het is de mythe van de ‘Alpe’. Met de ultieme gekte van nu. Het is wachten op de eerste Fransoos in een oranje shirt die ‘van links naar rechts’ gaat.

Op 24 juli 2026 draait het peloton voor het eerst in vier jaar de traditionele route naar de top van Alpe d’Huez op. Het is  het eerste deel van een tweeluik dat nog niet eerder in de Tourgeschiedenis is vertoond.

Een berg met zoveel verhalen

De eerste keer dat de Tour hier finishte was in 1952. Fausto Coppi won die dag na 266 kilometer, de allereerste aankomst op een col met een naam in de ronde. Tourdirecteur Jacques Goddet vond het achteraf een teleurstelling. De geschiedenis oordeelde anders.

Sinds 1976 is de Alpe een vast onderdeel van het Tourrepertoire. De teller staat op 32 beklimmingen, en in de beginjaren kleurt de erelijst opvallend oranje. Joop Zoetemelk won in 1976 en 1979. Hennie Kuiper in 1977 en 1978. Peter Winnen in 1981 en 1983. Gert-Jan Theunisse schreef zich in 1989 als laatste Nederlander bij. Acht Nederlandse zeges in totaal, meer dan welk ander land ook.

Winnen, inmiddels 68 jaar, haalde in een interview zijn herinneringen aan 1983 op. “Ik kreeg zo’n drie kilometer onder de top een bekertje van een Limburger,” zei hij. “Die etappezege op Alpe d’Huez heb ik mede te danken aan een bodempje bier. Dat zie je nu ook niet meer gebeuren.”

De dagen van de Nederlandse alleenheerschappij liggen achter ons. Maar met de acht overwinningen is de bijnaam de Hollandse Berg is nooit losgelaten. En dit jaar hebben we wél een kanshebber voor de negende overwinning.

Bocht 7

De eenentwintig haarspelden zijn genummerd van beneden naar boven, elk vernoemd naar een eerdere etappewinnaar. Bocht 7 draagt de naam van Gianni Bugno, maar geen Nederlander die dat weet. Het is de Nederlandse bocht, punt. Zou Gianni ooit in bocht 7 hebben gestaan?

Aan de binnenzijde staat het kerkje van Huez; tijdens Alpe d’HuZes worden daar jaarlijks tienduizenden kaarsen aangestoken. Tijdens Touretappes wijkt de stilte voor duizenden fans in oranje die zich hier al vroeg in de ochtend verzamelen. Laurens ten Dam, die de klim als renner meerdere keren opreed, verwoordde het ooit zo: “Het is werkelijk een ongelooflijke orkaan van geluid die je oren vult als je de bocht nadert op Alpe d’Huez.”

Niet iedereen ervaart die massa als steun. Karsten Kroon, die de klim ooit in een tijdrit opreed, zei daarover: “Het is de enige keer in mijn carrière dat ik bang was voor het publiek. Het was zó druk, zó intens. Dronken mensen die niet opzij gingen.” Hij is de uitzondering op de regel

Bocht 7 is dus niet voor iedereen fantastisch. De angst voor het soms ongecontroleerde publiek is niet helemaal ongegrond. Tot nu toe is het goed gegaan, maar gezien de steeds gekkere taferelen en de hang van het individu om alles vast te willen leggen op een telefoon, waarbij het niet meer draait om de renner maar om de individu, dat kan nog wat zijn.

De bocht zal in de ochtend al vol zitten met fans. Want die kamperen dagen van te voren, hopend op het beste plekje.

De rit zelf

Er is ingetekend voor spektakel in deze negentiende etappe. Het is een kort en explosief ritje: 127,9 kilometer met 3.500 hoogtemeters. Vanuit Gap gaat het meteen bergop. De Col Bayard (5,1 km aan 7,2%) volgt direct op de Col du Noyer (7,2 km aan 8,2%), een smalle weg met steile percentages die de vlucht bijna vanzelf lanceert.

Daarna is er een lange vallei. Ongeveer 68 kilometer aan relatief vlak asfalt scheidt de (hopelijk dan) vluchtersgroep van de finale. Het is wel het type vallei waar je stil kan vallen, het is lang genoeg voor ploegen om te hergroeperen. Steven Kruijswijk reed ooit door deze vallei, in zijn eentje opgejaagd door de mannen van INEOS. De vallei werd indirect zijn Waterloo. Via de Col d’Ornon (5,4 km aan 6,4%) bereikt het peloton Bourg-d’Oisans, waar de slotklim begint: 13,8 kilometer aan gemiddeld 8,1%, finish op 1.850 meter.

De eerste 2,5 kilometer gaan aan 10%. Daarna vlakt het af naar een regelmatige 8%, steady tot aan de top. De klim is gebouwd als toegangsweg naar een skioord. In de Tour de France heeft de Alpe d’Huez haar mythische status te danken aan de vele prachtetappes die hier zijn gereden.

Wie wint op de Hollandse Berg?

Tadej Pogačar is de topfavoriet. Jonas Vingegaard blijft zijn belangrijkste uitdager; een regelmatige klim als deze ligt de Deen.

Daaronder vechten Florian Lipowitz, Paul Seixas en Isaac del Toro om het podium. Als de vlucht ruimte krijgt, schuiven Richard Carapaz, Jai Hindley en Ben O’Connor naar voren.

Thymen Arensman, de 26-jarige Nederlander van Netcompany INEOS, is de meest logische kandidaat voor een oranje zege. Dit zou wel eens een etappe voor hem kunnen zijn. Deze dieselklimmer is historisch gezien het sterkst in de laatste week. Tel daar twee ritzeges in de Tour van 2025, naar Superbagnères en La Plagne, bij op et viola.

Een vierde plaats in de Giro van 2026. Als INEOS agressief koerst op de Col du Noyer en Arensman de vallei overleeft met voorsprong, krijgt hij precies het scenario wat hij nodig heeft.

Alpe d’Huez levert altijd.