Foto Loua van Loon
Amstel Gold Race: Vollering en Knetemann hekelen ‘denigrerende’ tv-dekking vrouwenwedstrijd
Na de verrassende zege van Paula Blasi richtten Demi Vollering en Roxanne Knetemann hun pijlen op de omroep. Kijkers kregen slechts de laatste 55 kilometer te zien, terwijl de koers al veel eerder was ontploft.
Afgelopen zondag komt Paula Blasi als eerste over de streep als verrassende winnares van de Amstel Gold Race Ladies Edition. De vreugde aan de finish contrasteerde met de frustratie van Demi Vollering erachter. Niet alleen vanwege het resultaat, maar ook vanwege het gebrek aan TV-aandacht. Vollering, de huidige kopvrouw van het Nederlandse peloton, en Roxanne Knetemann, oud-renster en tv-analist, hekelen in niet mis te verstane bewoordingen dat de live-uitzending pas bij de laatste 55 kilometer begon. Wat de kijker thuis miste: het ploegwerk, de vroege klimaanvallen, de schiftingen op de Limburgse hellingen die de finale vormgaven.
Het is een inmiddels bekend fenomeen voor de vrouwenkoers. Inschakelen als de eerste schifting al heeft plaatsgevonden. Bij de Gold Race lijkt er af en toe nog een schepje bovenop te komen.
Zonder de opbouw en het werk vooraf ziet de kijker een finale die anders overkomt dan je zou denken. Los van de sponsors van ploegen die vroeg het koersverloop bepaalde en daardoor onzichtbaar zijn. Wielrennen is tenslotte een sport waar sponsoring zorgt voor het draaiende houden van de sport. Aan de zege van Blasi viel uiteindelijk weinig af te dingen. Maar het missen van die eerste 100 kilometer, zorgt er wel voor dat je niet kon begrijpen, waarom FDJ-Suez het gaatje niet dicht kreeg. Als je nu hoort dat ze de koers hebben hard gemaakt, valt alles op z’n plek.
Al jaren dezelfde vraag
Knetemann zei dat zij de NOS al zes à zeven jaar confronteert met de vraag waarom de vrouwenwedstrijd pas zo laat in beeld komt. De omroep verwees naar helikopterlogistiek als verklaring, maar Knetemann wuifde dat weg als een financieel argument in een ander jasje. Vollering vulde aan dat haar ploeg vroeg in de wedstrijd dominant was geweest en agressief had geklommen, koersbeelden die de kijker nooit bereikte.
De UCI schrijft voor dat Women’s WorldTour-wedstrijden minimaal 45 minuten live televisie moeten krijgen. Of de Amstel Gold Race daar formeel aan voldeed, is een andere vraag dan of die ondergrens recht doet aan een klassieker van 158 kilometer.
Paris-Roubaix als spiegel
De Amstel-rel staat niet op zichzelf. Een week eerder, bij Paris-Roubaix Femmes op 12 april, speelde een vergelijkbare discussie. De vrouwenwedstrijd werd dit seizoen voor het eerst op dezelfde dag als de mannenkoers verreden. Het gevolg: de live-uitzending kromp naar negentig minuten, tegenover drie uur in 2025. De eerste negen kasseistroken vielen grotendeels buiten beeld.
ASO-wedstrijddirecteur Thierry Gouvenou verdedigde de keuze. “We hebben minder minuten, maar meer ogen. We compenseren het een met het ander, en ik denk dat het vrouwenwielrennen wint,” zei hij tegen Cyclingnews. Zijn redenering: het publiek dat na de mannenfinish blijft hangen, levert een groter bereik op dan een langere uitzending op zaterdag. Dat was terug te zien in de cijfers want het aantal ogen dat bleef hangen op de Franse TV was aanzienlijk.
The Cyclists’ Alliance, de belangenorganisatie van rensters, noemde de verminderde dekking “een enorme belediging voor het vrouwenwielrennen.” Managing director Deena Blacking zei dat het vrouwenwielrennen zichtbaarheid nodig heeft om te groeien en dat minder zendtijd die groei ondermijnt. “Verslaggeving gaat niet alleen over het kijken naar een race. Het gaat om zichtbaarheid, waarde en de toekomst van de sport,” aldus de verklaring van de organisatie.
Hetzelfde patroon
De situaties bij de Amstel Gold Race en Paris-Roubaix vertonen gelijkenissen. In beide gevallen presenteerden omroep of organisator een verkort uitzendvenster als logistiek onvermijdelijk of zelfs als vooruitgang. In beide gevallen wezen rensters op wat verloren ging: koerscontext, ploegzichtbaarheid, sponsorwaarde. Het argument van “meer bereik” overtuigt niet zolang dat bereik pas begint wanneer de beslissende fase al is aangebroken.
Gouvenou wees er ook op dat het financieren van vrouwenwedstrijden lastig blijft. Zwift, eerder sponsor van de vrouwen-Tour en de eerste Paris-Roubaix Femmes, zette dit jaar de steun aan de eendagskoers niet voort.
Die realiteit verklaart de druk op budgetten, maar versterkt juist het punt van de critici: minder zendtijd maakt het moeilijker om de sponsorinkomsten te genereren die nodig zijn voor meer zendtijd. Wat komt er eerder: het kip…enfin..
De Women’s WorldTour telt in 2026 28 wedstrijden in elf landen, verspreid over 77 koersdagen. Het vrouwenwielrennen heeft de afgelopen jaren stap voor stap meer plek op de kalender en op de buis veroverd. Dat twee van de grootste voorjaarsklassiekers binnen één week dezelfde discussie opleveren, laat zien hoe smal de marge tussen groei en terugval nog altijd is.