En nu valt het wél de goede kant op voor Vollering

Het is het startpunt van een bijzonder hoofdstuk in het wielerleven van Vollering. Een teleurstelling als deze kan op verschillende manieren uitpakken. Het kan iemand voor het leven tekenen. Een stempel van ‘eeuwige tweede’, daar kom je niet snel vanaf. Het kan ook het vuur vormen om nog beter terug te komen.

Eerlijk is eerlijk: 2024 leek voor Vollering als een ‘nachtkaars’ uit te gaan. Niet dat ze geen aansprekende resultaten meer boekte, maar na de Tour werd ze tweede in Romandië en miste ze de gouden plak op het WK. Een plak die gezien de locatie en het parcours voor haar bestemd leek.

In 2025 kwam ze terug naar de Tour. Ook dit maal pakte ze daarvoor de winst in de Vuelta en hield huis in alle Spaanse koersen waar ze aan de start stond. De Giro reed ze niet, want die viel samen met de mannentour en lag té dicht op de Tour de France Femmes. De missie om die Tour weer te winnen, werd gedwarsboomd door Pauline Ferrand-Prévot. Het zorgde voor nog meer ‘grit’.

Die tegenslag leek ook weer door te werken, want op het WK was er ‘slechts’ brons. Maar op het daaropvolgende EK leek Vollering af te rekenen met critici en media zoals wij. De Europese titel pakte ze met verve en het was een signaal: I’m not done yet.

Nu in 2026 lijkt er weinig maat te staan op de geboren Zuid-Hollandse met residentie in de Zwitserse bergen. Setmana Ciclista Valenciana? Eerste, met twee etappes. Omloop? Winst. Strade? 20e, maar winst voor haar ploeggenote. Dwars door Vlaanderen werd ze tweede, de Ronde van Vlaanderen was winst. AGR een podiumplek 3, om vervolgens zowel Waalse Pijl als L-B-L afgetekend te winnen.

Vollering miste voor haar trilogie enkel nog de Giro d’Italia. Een ronde die wellicht niet zwaar genoeg was voor haar dit jaar. Vier semi sprints. Een bergtijdrit, één echte bergrit met de Finestre en Sestriere en verder wel lastig.

Toen zaterdag de koninginnenrit over de Colle Delle Finestre en Sestrière in het water (of ijs) viel en ze in een korte bergrit maar een paar seconden kon goed maken, zagen we weer even de Vollering die we niet graag zien. Teleurstelling die snel verzandde in een soort verwijt aan externe factoren. Het plan kon niet uitgevoerd worden en nu zat ze daar zonder roze trui. Ze zei het niet zo letterlijk, maar toch. Nu waren de rollen weer het zelfde als die ene zondag op Alpe d’Huez. Wéér moest ze in de achtervolging, maar het parcours leek zich niet te lenen voor een inspanning die 50 seconden zou laten verdampen.

24uur later. Demi huilt, Demi lacht. Want in de laatste, lastige etappe, leek Van Der Breggen in het voordeel. Op de laatste moeilijke klim van de dag kraakte de leidster. Vollering kreeg één meter, twee meter, vijf meter, tien meter, kreeg nog een klein slipstreampje van een cameramotor en boem. Het gat was er.

Wat we daarna zagen was een masterclass. Vollering reed in mum van tijd naar de kop, waar de dames het maar niet met elkaar eens leken te worden. Vollering sloot aan, pakte de kop en gaf met haar kopbeurten het juiste voorbeeld. De anderen, Niamh Fisher-Black, Elisa Longo Borghini en Antonia Niedermaier draaiden mee.

Vollering had uiteindelijk krap 50 seconden nodig.  Het werden er meer dan 140. En dus kon de leidster en winnares van het bergklassement in Saluzzo de blauwe trui nog ruilen voor een roze. Een trilogie compleet en een eerste plaaggeest afgeweerd. Dit keer viel de tijd wél in haar voordeel uit. Dit keer geen gebaren naar haar hoofd. Wel de handen op het hoofd die aangeven: ik kan het niet geloven, OMG! Het verschil met twee jaar geleden is groot. Toen wilde ze haast zeggen: ‘dit is niet eerlijk’. Maar nu liet ze er geen twijfel over bestaan. Zij is de beste. Dat Longo Borghini de etappe pakt is bijzaak.

De Giro zit in de tas en het belangrijkste signaal is afgegeven: die Tour? Die wordt van mij. Al is het maar met één seconde.