De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties: Michel Zanoli (19)

Dankzij Greg Lemond

Zonder Greg Lemond zou Michel Zanoli misschien wel nooit in de Vuelta zijn beland. De liefst 1 meter 96 lange en 97 kilo zware renner uit Haarlem wil na de Olympische Spelen van 1988 zo snel mogelijk prof worden. Maar niet in Europa. De avontuurlijk ingestelde juniorenwereldkampioen van 1986 wil in de Verenigde Staten fietsen. Te midden van Amerikaanse concurrenten heeft hij met zijn explosieve eindschot meer kans op succes, redeneert Zanoli. Bovendien worden de meeste koersen er verreden op plaatselijke omlopen, die over het algemeen zo vlak zijn als een biljartlaken. Het is een kolfje naar Zanoli’s hand. De bonkige tempobeul heeft op een slechte dag al moeite met een verkeersdrempel. De heuvels in menig eendagsklassieker zijn dan ook niet aan hem besteed. Laat staan dat hij ooit een etappekoers of grote ronde tot een goed einde zal kunnen brengen. Nee, laat Zanoli maar lekker aan de overkant van de Atlantische Oceaan een criterium rijden, met een aantrekkelijke winstpremie in het vooruitzicht. Vandaar dat de Nederlander in de winter van 1988 een contract tekent bij het Amerikaanse Coors Light. Voor het gelijknamige biermerk gesponsorde team rijdt ook ex-Olympisch kampioen Alexi Grewal, net als voormalig Tourwinnaar Lemond. Die werkt na een jachtongeluk aan een comeback. Al snel blijkt Lemond dat niet bij een, maar bij twee ploegen te willen doen. Hij heeft zich in Europa verbonden aan het ADR van José De Cauwer, maar is daarnaast van plan een paar keer per jaar in Amerikaanse wedstrijden te starten. Het Belgische team rijdt daar niet en dus wil Lemond in die koersen het tenue van Coors Light aantrekken. Dat mag niet van de UCI. Volgens de reglementen kan een renner niet bij twee ploegen tegelijk in dienst zijn

Samensmelting als oplossing

In plaats van Lemond te dwingen tot een keuze, wordt een andere oplossing bedacht. De ploegen smelten samen. In Europa is ADR de hoofdgeldschieter en fungeert Coors Light als cosponsor. Op Amerikaans grondgebied zijn de rollen omgedraaid. Zo komt neoprof Zanoli in 1989, tegen wil en dank, alsnog bij een Europese ploeg terecht. Desondanks rijdt de Nederlander vaak in de Verenigde Staten. Hij wint er onder meer de New Jersey Classic en twee etappes in de Tour de Trump. Als Tulip Computers in 1991 de rol van ADR als sponsor overneemt mag Zanoli blijven, onder de voorwaarde dat hij soms ook in Europese wedstrijden opstapt. Zo belandt de Noord-Hollander datzelfde jaar in de Vuelta. Niet dat ook maar iemand verwacht dat Zanoli zich met succes door het hooggebergte zal worstelen, maar in de vlakke openingsweek kan hij Peter Pieters en Adrie van der Poel bijstaan en met zijn grote, sterke lijf als lead-out fungeren. Het loopt echter anders. Na een proloog in Mérida staan er op de tweede dag twee etappes op het programma. ’s Middags is er een ploegentijdrit, maar in de ochtenduren rijdt het peloton eerst naar Cáceres. Massasprint, voorspellen de kenners. Nou, niet echt.

Als Tom Cordes – net als Zanoli lid van het Nederlandse kwartet dat op de Olympische Spelen van 1988 de honderd kilometer ploegentijdrit rijdt – in de slotfase probeert het peloton te verrassen, zijn twee renners attent. Jesper Skibby duikt als eerste op het wiel, onmiddellijk gevolgd door Zanoli. De renner van Tulip Computers laat zich als een raket lanceren door zijn landgenoot en stuift op hoge snelheid naar de meet. Een heel pak topspurters, onder wie Eddy Planckaert, Urs Freuler, Olaf Ludwig en Mathieu Hermans, wordt collectief in het hemd gezet door Zanoli. Die houdt fraai stand tot op de meet. Met een gebalde rechtervuist eist de Noord-Hollander de grootste overwinning uit zijn carrière op. Die geeft hem zoveel zelfvertrouwen dat hij zich nog een paar keer in een massasprint stort. Een week na zijn verrassende overwinning in Cáceres wordt Zanoli nog eens knap derde achter PDM-duo Jean-Paul van Poppel en Uwe Raab. Dan doemen de bergen op en is Zanoli’s Vuelta, zoals verwacht, snel voorbij.