Blockhaus: waarom etappe 7 in de kaarten van Jonas Vingegaard speelt

De smalle weg boven Roccamorice klimt 13,6 kilometer lang aan gemiddeld 8,4 procent, met stroken die in de laatste kilometers richting 14 procent oplopen. Tegen de tijd dat het peloton vrijdag aan de voet van de Blockhaus begint, zit er al een flink aantal uur in de benen. Een typische Giro rit? Dat zeker, maar ook typisch een etappe waarin Jonas Vingegaard doorgaans op zijn sterkst is.

Het profiel van de Blockhaus

Etappe 7 van de Giro 2026, van Formia naar de top van de Blockhaus, is met 244 kilometer de langste rit in de Giro van het afgelopen decennium. Het is ook de eerste echte aankomst bergop. De klassementsmannen staan na vijf etappes al meer dan zes minuten achter op leider Afonso Eulálio, waardoor deze dag de eerste kans biedt om tijd terug te pakken. Over Eulalio is weinig bekend of hij die tijd vast zou kunnen houden. Dat zou een twist zijn!

Vingegaard zei er zelf over: “Ik denk dat de Blockhaus een klim is waar je je niet kunt verstoppen. Het wordt zeker een etappe waarin de renners in het algemeen klassement het tegen elkaar moeten opnemen.”

244 kilometer

De route naar de Blockhaus is geen sprint in de aanloop naar deze klim. Vóór de finale passeren de renners Rionero Sannitico, Roccaraso, Passo Forchetta en Passo San Leonardo, een rijtje met ‘opwarmingsbeklimmiingen’ die alvast hun sporen na gaan laten.  Dan is het op naar het Majella-massief, een van de hoogste massieven van de Apennijnen, waar de Blockhaus zich bevindt. De laatste tien kilometer zijn aan gemiddelde van 10 procent.

Die combinatie van afstand en aanhoudende steilte legt de nadruk minder op een korte punch dan op het vermogen om na een hele dag koers de inspanning te doseren. Dat past bij Vingegaard. In het voorjaar van 2026 won de 29-jarige Deen van Team Visma | Lease a Bike het eindklassement van zowel Parijs-Nice als de Volta a Catalunya, in beide koersen met solo-aanvallen op bergen waar vermoeidheid het verschil maakte. Na Catalunya zei hij: “My main focus today was the GC. I could defend myself and my GC, and I’m thinking more about that than trying to win a stage.”

Controle eerst, versnellen wanneer het kan. Op een dag van 244 kilometer kan dat de concurrentie onder druk zetten. Sepp Kuss, zijn Amerikaanse ploeggenoot en klimmer, kan in de slotfase nog een rol spelen als de koers op de Blockhaus ontploft.

2022: Hindley

De Blockhaus is geen vaste prik in de Giro en wordt eens in de zoveel jaren bedwongen. De meest recente aankomst was in 2022, toen ook om 15 mei. Een aankomst die de Giro winnaar van vorig jaar, SImon Yates, maar wat graag wil vergeten. Hij werd vooraf nog bij de favorieten gerekend, maar verloor veel tijd in deze etappe. Het was nog geen ‘Finestre’ werk, maar fraai was het ook niet.

Deze etappe was spectaculair en was een absolute slijtageslag. Ook nu waren er drie beklimmingen in de aanloop naar de sloper van de dag. In tegenstelling tot 2026 was er in 2022 gerekend met een DUBBELE Blockhaus. Dit was met recht de zwaarste etappe in die Giro. INEOS leidde de dans in de jacht op de vroege vlucht. De slijtageslag kreeg vorm op de flanken van de Blockhaus. Uit een grotere groep sprintte eerst Carapaz weg en die kon enkel worden gevolgd door Mikel Landa en Romain Bardet. Daarachter was er nog een groepje, van waaruit Jai Hindley samen met Pozzovivo en Almeida aan kon sluiten. Demarrages in de slotkilometers en een pokerspel zorgden uiteindelijk voor een sprint in een prachtig groepje van zes. Jai Hindley won de sprint voor Romain Bardet en Richard Carapaz, terwijl klassementsleider Juan Pedro López de roze trui behield met slechts 12 seconden op João Almeida.

De Blockhaus besliste die Giro niet op de dag zelf, maar het zorgde wel voor een nieuwe pikorde. Hindley nam door de zege na deze rit het kopmanschap over binnen zijn ploeg, bleef meedingen voor de winst en won uiteindelijk het eindklassement in Verona. Het was de rit met de (dubbele) Blockhaus die de kaarten voor het algemeen klassement schudde.

Hindley beschreef zijn herinneringen aan de Blockhaus op de site van RedBull. Een mooi verhaal!

2017: Dumoulin vs Quintana

Oh wat kijken we graag terug naar de Giro van 2017. Niet alleen vanwege de vele gezichten van Tom Dumoulin, maar ook vanwege de bijzondere strijd die hij had met Nairo Quintana. Een strijd die pas in de laatste etappe, in Milaan, werd beslecht in het voordeel van de Nederlander. In de Giro van 2017 zat ook een beklimming van de Blockhaus. Toentertijd, op 14 mei 2017, was er al een hoop gedoe voordat de klim begon. Want in de aanloop naar de slotklim crashten (schaduw)favorieten en topknechten Adam Yates, Mikel Landa, Geraint Thomas en Wilco Kelderman. Het is pijnlijk om te zien dat we weer het woord Kelderman en crash in een zin op moeten schrijven. Maar goed. Kelderman klapte op een stilstaande motor en nam de andere drie in zijn val mee. Thomas verloor meer dan vijf minuten en verliet de Giro later; Yates verloor vier minuten en veertig seconden. Kelderman was ook uit de Giro.

In de etappe liet Nairo Quintana zijn klimmersbenen spreken. De favorietengroep die aan de Blockhaus begon bestond uiteindelijk nog uit Nederlanders Steven Kruijswijk, Bauke Mollema en Dumoulin. Zij moesten afrekenen met Thibaut Pinot, Domenico Pozzovivo, Davide Formolo en de Rus Ilnur Zakarin. Wat een luxe om drie toprenners in de kopgroep te hebben! Maar goed. Quintana beloonde het goede werk van zijn ploeg, die al de hele etappe had lopen sleuren en vertrok op 7km van de streep. Dumoulin leidde de rest van de favoreiten naar de top en pakte zelf plek drie in de etappe, achter Pinot, maar voor Mollema. Achteraf was dit een duidelijk signaal: Dumoulin is meer dan in orde. Eind mei 2017 onderstreepte hij dat met de winst in de Giro.

2009: klimtijdrit zonder winnaar

In 2009 was er ook een prachtige etappe. Maar deze etappe kun je eigenlijk maar door één bril bekijken: het EPO tijdperk. De etappe was een prachtig gevecht, maar de winnaar, Pellizotti is geschrapt vanwege zijn dopinghistorie. De nummer twee, Stefano Garzelli, die hield van blond haar. Danilo Di Luca mag nooit meer in wedstrijdverband fietsen, Denis Menchov, de uiteindelijke winnaar, reed bij de Rabo ploeg, die ook niet vrij van blaam is geweest.

Verder in de top 10? Ene Lance A. Ene Ivan B. en ga zo maar verder. Deze rit kunnen we misschien sowieso beter schrappen.

Een berg met meer historie

Monsterbeklimmingen hebben allemaal hun ‘maiden voyage’. Hun eerste keer. Want ooit is er iemand geweest die bedacht: die Blockhaus, die moeten we er even infietsen (pun intended). Voor deze bekllimming in het Majella Massief was de introductie op 31 mei 1967. En wie pakte toen de overwinning? Wie anders dan dé renner van dat tijdperk:Eddy Merckx,. De Vlaming was toen amper 21 jaar oud, viel aan op de laatste kilometer en reed weg van Italo Zilioli voor zijn allereerste Giro-ritzege.

De beklimming heeft blijkbaar wisselende populariteit. Na het succes in 1967 verscheen de Blockhaus zowel in 1968 als in 1972 vrij rap achter elkaar weer in de Ronde. Maar daarna werd het anders. In de jaren 80 was de Blockhaus slechts eenmaal te vinden in het routeboek, namelijk in 1984. In de jaren 90 werd de klim gemeden als de best en pas in 2006 en 2009 kwam deze weer terug.

De lijst met winnaars bestaat uit:

• Franco Bitossi (1968)
• José Manuel Fuente (1972)
• Moreno Argentin (1984)
• Ivan Basso (2006)
• Franco Pellizzotti (2009)
• Nairo Quintana (2017)
• Jai Hindley (2022)
• (?) (2026)

Gaat Vingegaard het doen?

Een ding is bijna zeker: Vingegaard gaat zijn concurrenten proberen uit te roken. Concurrenten als Lennert van Eetvelt, Giulio Pellizzari, Thymen Arensman en Egan Bernal. De verwachting is dat Visma het heft in handen gaat nemen en dat Vingegaard gaat proberen om op de Blockhaus iedereen naar de filistijnen te rijden. Een beetje zoals hij dat ook deed in Parijs-Nice. Hij zal balen dat Kelderman er nu niet bij is om hem te brommeren, maar aan de andere kant is fietsen met Kelderman ook niet zonder risico. Sorry Wilco, maar de historie vertelt wat dat betreft een ongemakkelijk verhaal.

Maar goed: Vingegaard heeft nog Campenaerts die lang in een strak tempo kan rijden. Sepp Kuss is een goede helper en ook Kielich zou goed van pas moeten kunnen komen. Het is de vraag hoe bijvoorbeeld INEOS daar op gaat reageren met Turner, Arensman en Bernal. Bernal leek even een ongemakkelijk moment te hebben eerder deze week, maar hij kan zomaar weer hersteld zijn.

Pellizzari lijkt de grootste uitdager te zijn, maar die is ook nog wel echt jong. Kan hij een monster als de Blockhaus aan? De verwachting is ja, maar niet zoals Vingegaard.

Vingegaard heeft dit voorjaar laten zien dat zulke dagen hem liggen. Vrijdag moet het peloton 244 kilometer afleggen en daarna nog 13,6 kilometer klimmen op wegen waar verschillen moeilijk te vermijden zijn. Dus de verwachting is: Vingegaard in het roze, Giro in een voorzichtige plooi.