Foto Stefano Sirotti

Nostalgie Wielercultuur

Ode aan Bauke

Er zijn wielrenners die een koers winnen met een bepaalde arrogantie. Die met grote gebaren over de finish komen: met de armen wijd, borst vooruit en het hoofd omhoog nemen ze de toejuichingen van het publiek tot zich. En er zijn wielrenners die bewondering oogsten door iets anders. Die we waarderen door hun karakter, hun doorzettingsvermogen en hun vermogen om altijd maar weer te blijven gaan. Bauke Mollema behoort overduidelijk tot die laatste categorie. Hij reed tijdens Lombardije zijn laatste profkoers en finishte als allerlaatste op ruim 21 minuten na winnaar Paul Seixas. En wij moeten het nu doen met het post-Mollema tijdperk.

Jarenlang was hij een vaste waarde in het internationale peloton, nooit vroeg je je af of Bauke er volgend jaar wel weer bij zou zijn. Die Groninger met de onverstoorbare blik en bescheiden uitstraling liet ieder jaar zijn benen gewoon draaien, lekker Mollemalen.

Bauke is geen man van grote woorden. Terwijl de wielerwereld steeds sneller, jonger en flitsender werd, bleef Bauke vooral Bauke. Aanvallen wanneer het kon, afzien wanneer het moest en nooit opgeven zolang er nog een meter te fietsen viel. En tussendoor gewoon lekker een boek lezen.

Zijn carrière is een toonbeeld van de lange adem. Hét voorbeeld van een renner die niet altijd de meeste aandacht krijgt, maar die je nooit moet afschrijven. Bauke kon klassementen in een grote ronde rijden, meestrijden voor de winst in een heuvelklassieker en altijd ergens een etappe naar zijn hand zetten. Was hij eerst vooral een klassementsrenner, later ontwikkelde hij zich tot een specialist in het herkennen van het juiste moment. Wegspringen uit de groep, een voorsprong uitbouwen en vervolgens alleen de finish halen. Het klinkt eenvoudig.

Zo ging het ook die ene dag in de Tour van 2017. De veertiende etappe, van Blagnac naar Rodez. Mollema kiest zijn moment, rijdt weg en houdt stand. Achter hem wordt gerekend, gejaagd en getwijfeld. Bauke valt niet stil. Natúúrlijk valt hij niet stil. Hij wint. Solo. Een overwinning die niet alleen zijn talent onderstreept, maar vooral zijn koersinstinct: slim, sterk en moedeloosmakend voor iedereen die hem nog denkt terug te halen.

Maar wie zijn carrière tot die Tourzege beperkt, doet hem tekort. In 2013 eindigde hij als zesde in de Tour en in 2011 stond hij al op het podium van de Ronde van Spanje als derde in het eindklassement. Of nou ja, hij stond er niet echt op, maar krijgt die derde plek later toebedeeld. Hij reed jarenlang mee met de allerbesten. En in 2019 leverde hij zonder twijfel de mooiste prestatie van zijn loopbaan: de winst in de Ronde van Lombardije. Winst in een monument, uiteraard gewonnen met een slimme solo.

Wat Bauke bijzonder maakt, is dat hij nooit de indruk wekte dat hij zich anders moest gaan gedragen. Hoe bekend hij ook werd, vooral na die befaamde Tour van Bau & Lau, hij bleef zichzelf. Gewoon fietsen. Hard fietsen. Hij werd een renner op wie je altijd kon rekenen, een renner die zijn eigen weg koos en die jarenlang kleur gaf aan de Nederlandse wielersport.

Misschien is dat wel de grootste verdienste van Bauke. Dat hij liet zien dat een lange carrière niet alleen draait om winnen, maar ook om blijven presteren én genieten. Om op dagen waarop het niet vanzelf gaat toch die training af te werken. En om op de dagen dat alles samenvalt te beseffen dat je iets moois hebt gepresteerd.

Een ode aan Bauke Mollema is daarom niet alleen een ode aan een bijzondere Nederlandse renner. Het is een ode aan de wielrenner die blijft proberen, blijft aanvallen en blijft geloven in zijn eigen kansen. Een Groninger die de wereld rondfietste en onderweg bewees dat je met karakter, koersinzicht en een flinke dosis doorzettingsvermogen heel ver kunt komen.

Bauke, bedankt voor de koers. Voor de ontsnappingen, de solo’s, de overwinningen en al die jaren waarin je ons eraan herinnerde dat wielrennen niet alleen een sport van watts en data is, maar vooral van mensen die altijd maar doorgaan en niet weten wat opgeven betekent. We gaan je missen.

Nu mag je stoppen met Mollemalen. Pak een goed boek, een lekker glas wijn en rust goed uit (en loop daarna een marathon).

Bauke’s Palmares

  • Winnaar Ronde van Lombardije (2019)

  • Tweevoudig etappewinnaar in de Tour de France, met zeges in 2017 en 2021.

  • Etappewinnaar in de Vuelta a España (2013).

  • Derde in het eindklassement van de Vuelta a España (2011), inclusief winst van het puntenklassement.

  • Zesde in het eindklassement van de Tour de France (2013), in de legendarische Tour van ‘Bau en Lau’.

  • Winnaar Clásica San Sebastián (2016).

  • Nederlands kampioen tijdrijden (2022).

  • Winnaar Tour de l’Avenir (2007), een belangrijke rittenkoers voor beloftevolle renners.

  • Winnaar Japan Cup (2015 en 2019).

  • Winnaar Vuelta a San Juan (2017) en de Tour of Alberta (2015).

    Foto: Stefano Sirotti

Bekijk ook van HetisKoers!

Ode aan Bauke

Nostalgie Wielercultuur

Kortere Grote Rondes: de UCI zet de deur op een kier

Koers!