Terug in de tijd: de jarige Maksim Iglinski en zijn winst in L-B-L 2012

Niet herkend

Ondertussen vuurt het journaille nog snel een vragenreeks af op de favorieten. Smartphones, camera’s en recorders draaien op volle toeren. Slechts een enkeling is nog niet helemaal gewend aan de moderne technologie en krabbelt in onleesbaar handschrift wat aantekeningen op een velletje papier. Zoals gewoonlijk zitten de journalisten allemaal achter dezelfde renners aan. Vincenzo Nibali, bijvoorbeeld. De Italiaan was een jaar eerder tweede en geldt als kanshebber om die klassering te overtreffen. Ook de winnaar van 2011, Philippe Gilbert, kan op de nodige belangstelling rekenen, net als Alejandro Valverde en Joaquim Rodríguez. Een tiental meters bij hen vandaan staat een renner in het lichtblauw van Astana er wat verlaten bij. De ploeggenoot van Nibali is, in de optiek van de journalisten, niet veel meer dan een figurant in de film die zich gaandeweg de dag zal gaan afspelen. Net als het gros van het peloton. Zodra de Côte de la Redoute opdoemt en Luik-Bastenaken-Luik op het punt staat aan haar apotheose te beginnen, zullen zij als overrijpe appels van een boom door de favorietengroep worden afgeschud. Vermoedelijk is de winnaar al gehuldigd als zij de aankomst bereiken. Mits ze niet voortijdig, roemloos en anoniem, uit koers verdwijnen. Zodra de Astana-renner zijn overjack omhoog trekt om zijn achterzakken met etenswaar te vullen en zijn startnummer zichtbaar wordt, sprinten enkele journalisten op hem af. Ineens herkennen ze hem. Het cijfer ‘1’ verraadt dat de grote onbekende de renner is die een jaar eerder verrassend de beste was geweest in Wallonië. Tot ieders verrassing, niet in de laatste plaats van hemzelf, had Maksim Iglinski in 2012 Luik-Bastenaken-Luik gewonnen. Niet dat die zege hem vervolgens veel roem of aandacht had bezorgd. Ondanks dat veel mensen zijn naam een jaar later nog wel weten, wordt de Kazach bij de start nauwelijks herkend. Pas als hij onbewust het nummer ‘1’ op zijn rug toont, gaat er bij fans en journalisten een belletje rinkelen.

Geen favoriet

Precies 52 weken eerder prijkt Iglinski dan ook op geen enkele favorietenlijstje aan de vooravond van La Doyenne. De negende jaarsprof kan weliswaar ritzeges overleggen in grotere etappekoersen, zoals het Critérium du Dauphiné en de Ronde van Romandië, en was in het prille voorjaar achter Fabian Cancellara tweede geworden in de Strade Bianche. Niemand houdt echter rekening met eventuele winstkansen voor de renner van Astana in Luik. Of eigenlijk Ans, waar de aankomstlijn van de klassieker ligt. De lichtblauwe brigade draait, bij afwezigheid van kopman Aleksandr Vinokoerov, vooral om Enrico Gasparotto. Ook hij staat als outsider te boek, maar de Italiaan verkeert in de vorm van zijn leven en had zeven dagen eerder voor een daverende verrassing gezorgd door de Amstel Gold Race op zijn naam te schrijven. In Wallonië blijkt hij al snel opnieuw tot de sterksten te behoren. Met Robert Kišerlovski heeft de Kazachse formatie bovendien nog een derde pion, die tot diep in de finale met de besten mee blijkt te kunnen. Desondanks heeft het er in de laatste tien kilometer alle schijn van dat Nibali met de eer gaat strijken. De Italiaan, die zich aan het einde van het seizoen zal aansluiten bij Iglinski en diens ploeggenoten en de overstap maakt van Liquigas naar Astana, snelt op de Côte de la Roche-aux-Faucons over de laatst overgeblevenen van een vroege vluchtersgroep heen alsof ze stilstaan. Even lijkt hij onbedreigd te soleren naar bloemen, memorabilia en wat er zoal nog meer wordt ingezet om een winnaar te fêteren. Achter Nibali rijdt een groep van een man of vijftien, waarin het Astana-trio een sterke indruk maakt. Sterker, met acht kilometer te rijden – de voorsprong van Nibali is dan een kleine halve minuut – realiseert Iglinski dat het nu of nooit is. Als de achtervolgers niet als makke lammeren door de Italiaanse koploper naar de slachtbank willen worden geleid, is het tijd voor actie. Alleen Rodríguez kan de verrassende Kazach volgen zodra die kort voor de Côte de Saint-Nicolas, de laatste scherprechter van de dag, ten strijde trekt.

Nibali vs Iglinski

Tenminste, voor even dan. Waar iedereen verwacht dat de Spanjaard de grootste bedreiging zal zijn voor Nibali, is dat juist Iglinski. Die lost zijn metgezel enkele minuten nadat ze samen op zoek zijn gegaan naar de Italiaan en overbrugt het resterende verschil op ogenschijnlijke eenvoudige wijze. De koploper is te verbaasd en te vermoeid om direct te kunnen counteren. Iglinski hanteert de beproefde strategie van erop-en-erover. De Astana-renner heeft duidelijk nog overschot en de afstand tot de verlossende finishlijn is niet meer dan slechts een kilometer. Waar die voor de meeste renners, na een loodzware dag, aanvoelt als een lijdensweg, wordt het voor Iglinski juist een zegetocht. Nibali blijkt niet bij machte zijn rivaal het leven nog zuur te maken en verzoent zich met de tweede plaats. Achter de koplopers bevestigt Gasparotto zijn topvorm van een week eerder door derde te worden. Direct na de finish valt hij Iglinski in de armen. Astana boekt haar tweede grote zege in amper een week tijd. Op een hotelkamer in Turkije grijpt een ploeggenoot op datzelfde moment de telefoon om zijn felicitaties over te brengen. Het is dezelfde renner die Iglinski ’s ochtends ook al aan de lijn had. Vinokoerov had enkele duizenden kilometers verderop – de latere Olympisch kampioen van Londen laat op zijn weg naar goud Luik-Bastenaken-Luik in 2012 schieten en rijdt de Ronde van Turkije – zijn land- en ploeggenoot van enkele tips voorzien. Met succes. Kortstondig treedt Iglinski in de voetsporen van ‘Vino’. Voor heel even maar. Als de titelverdediger een jaar later in Luik opnieuw aan de start verschijnt, wordt hij nauwelijks herkend. De klassieke zege heeft hem minder faam opgeleverd dan hij misschien gehoopt had. Bovendien is het in de twaalf achterliggende maanden bij die ene overwinning gebleven. Pas als Maksim Iglinski bij toeval zijn rugnummer ‘1’ toont, trekt hij heel even de aandacht.