Foto Sirotti
Vandaag, 10 juli, in de Tourgeschiedenis: De Regen van Andorra
10 juli 2016. Ik weet nog goed waar ik was. Op een eilandje in Vinkeveen hield ik een raam bijen in mijn handen. Ze zagen er prima uit. De honing zou goed smaken, later in het seizoen. Op de radio hoorde ik praten over mist, over regen, over hagel. Terwijl ik de koningin zocht tussen haar werksters, stond in Andorra een nieuwe koning op: Tom Dumoulin was zijn naam.
Foto Sirotti
Foto Sirotti
Natuurlijk hadden we al een vermoeden dat Dumoulin veel kon. Bij de Tourstart in Utrecht was er grote hoop op een openingstijdritzege (en gele trui) van Dumoulin. Dat ging niet door. In de Vuelta van dat jaar liet hij wel zien te kunnen winnen. Maar ja, dat was de Vuelta. Die namen we toch niet serieus. De Tour, daar ging het om.
In het jaar 2016 zou dat veranderen. Want in de Tour de France 2016 sloeg Dumoulin niet eenmaal, maar zelfs tweemaal toe.
Dumoulin won naast de bergetappe in Andorra ook nog een tijdrit in de Ardèche. Hij presenteerde zich definitief als ronde renner. Een jaar later zou ‘il Bello’ zegevieren in de Giro. Maar dat wisten we toen nog niet.
Begin van de Tour
De Tour de France van 2016 was wat gezapig begonnen bij Mont-Saint-Michel. Greg van Avermaet had zijn Olympische wonderjaar, dat wisten we toen ook nog niet, en hij droeg een week lang de gele trui. Dat was mooi voor ‘Gouden Greg’, maar toen het peloton in de Pyreneën arriveerde, had Chris Froome de orde weer hersteld. Het bleek de beslissing te zijn geweest in die Tour. Froome zou het geel niet meer uit handen geven.
Maar toch zou er iets bijzonders gebeuren, waardoor we deze Tour altijd zouden herinneren. Ergens betekende die tiende juli van 2016, de (her)geboorte van het Dumoulisme, het geloof dat een Nederlander de Tour weer zou kunnen winnen. En dat juist een aparte renner dat zou doen. Er waren daarvoor al ‘Dumoulisten’ zoals Frank Heinen. Maar nu kreeg die beweging een grote volgersschare.
Zou dat te maken hebben gehad met de heroïsche omstandigheden waaronder Dumoulin zijn ritzege pakte? Waar Bernard Hinault zijn Luik-Bastenaken-Luik 1980 had en Marco Pantani Les Deux Alpes, had Dumoulin Andorra. Juist door het weer werd zijn winst legendarisch. Het werd daarmee ook de basis voor zijn latere Giro-zege.
Hoe hij ‘m won
Op 12 kilometers van het einde scheen de zon nog. Dumoulin vertrok uit een groepje met onder andere de Poolse klimmer Rafal Majka en de Fransman Thibaut Pinot. Het Franse commentaar weet alleen maar te zeggen dat Dumoulin een goede tijdrijder is. Maar daar stoort Tom zich niet aan.
De laatste kilometers is er hagel, is er regen. Het is oprecht beestenweer. Het lijkt de Limburger niet te deren. Hij kan het niet geloven, en heeft geen ruimte om te beseffen dat ie wint. Tweehonderd meter voor het einde volgt de ontlading. Rui Costa en Majka worden twee en drie. Een ronde renner is geboren.
Bekijk de heroische beelden met multi-talig commentaar.
