De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties (3): Tom Dumoulin in 2015

Reuzenstappen van Dumoulin

De Vuelta van 2015 is de doorbraak van Tom Dumoulin als ronderenner. De Limburger is aan het begin van zijn vierde profseizoen meer en meer zijn klassementscapaciteiten aan het verkennen. Was Dumoulin de voorgaande jaren nog vooral tijdritspecialist en een wagonnetje in de sprinttrein van Marcel Kittel, in de eerste maanden van 2015 krijgt hij bij Team Giant-Alpecin de kans om zich verder te ontwikkelen. Dat blijkt al snel met reuzenstappen te gaan. Dumoulin wordt vierde in de Tour Down Under en hoeft een paar maanden later alleen Simon Špilak en Geraint Thomas voor te laten in de Ronde van Zwitserland. In de bergen verliest de Nederlander weliswaar tijd op de sterkste klimmers, dankzij zijn sterke tijdrit maakt hij dat weer goed. De Tour draait echter uit op een deceptie. Dumoulin gaat van start als een van de favorieten voor de proloogzege in Utrecht en zou, 36 jaar na Erik Breukink, Nederland eindelijk weer een gele trui kunnen bezorgen. Tegen Rohan Dennis blijkt niemand opgewassen. Meer dan de vierde plaats zit er niet in voor Dumoulin. Door zijn ambitie om een paar dagen later op de Muur van Hoei alsnog mee te strijden om het geel kan een streep als een valpartij hem uit de Tour kegelt.

Alles op de Vuelta

Alle ballen kunnen op de Vuelta. Daar zal Dumoulin bewijzen dat Nederland er een nieuwe klassementsrenner bij heeft. De Limburger wint twee etappes, rijdt in totaal zes dagen in de rode leiderstrui en buigt pas in het slotweekeinde voor Fabio Aru. De druk, die de Italiaan en diens Astana-ploeg steeds verder opvoeren, wordt Dumoulin te machtig. Een inzinking op de Puerto de la Morcuera, de voorlaatste klim van de ronde van 2015, werpt de Nederlandse revelatie terug in het klassement. Aru en vier anderen steken hem voorbij. Meer dan een zesde plaats in de eindrangschikking zit er niet in voor Dumoulin. Als troostprijs wordt hij nog wel uitgeroepen tot meest strijdlustige renner van de hele Vuelta.

Alto de Puig Llorença

Zijn meest memorabele moment van de ronde heeft de Nederlander dan al beleefd. Dat vindt plaats aan het einde van de negende etappe, die finisht op de loodzware Alto de Puig Llorença. Op de flanken van de slechts vier kilometer lange, maar o zo steile klim – op sommige plaatsen is het stijgingspercentage 19% – vindt een bloedstollend spannende strijd plaats om wie de rit wint. Nadat een groepje vroege vluchters onschadelijk is gemaakt, steken de klassementsrenners aan de voet van de klim de lont in het kruitvat. Met name Nairo Quintana en Alejandro Valverde zetten rode truidrager Esteban Chaves onder druk, maar de Colombiaan weert zich kranig. Als even later, op een iets vlakker stuk asfalt, Dumoulin aanzet moet Chaves een gaatje laten. Het tweetal blijkt eerder in de ronde al aan elkaar gewaagd. In de finale van de tweede etappe, naar El Caminito del Rey, blijven ze samen over en is Chaves nipt sterker. De renner van Orica-GreenEDGE wint de rit en neemt de leiding in het klassement. Drie dagen later moet hij zijn rode trui aan Dumoulin afstaan, als het peloton in een vlakke etappe in tweeën breekt en Chaves in het achterste deel zit. De Colombiaan stelt de volgende dag al weer orde op zaken, maar op de Alto de Puig Llorença zet de Nederlander hem opnieuw onder druk.

Beuken bergop

Chaves kan de eerste twee versnellingen van Dumoulin nog beantwoorden, maar moet passen als de drager van de witte trui van het jongerenklassement op 1,7 kilometer van de finish nog eens versnelt. Ook Chris Froome en Joaquim Rodríguez lijken in eerste instantie niet te kunnen volgen, maar kruipen in de laatste honderden meters alsnog steeds dichter naar Dumoulin toe. Er volgt een finale die nog het meeste lijkt op het televisiespel Wie Van De Drie. Wil de echte winnaar van de negende Vuelta-etappe opstaan? De voorsprong van de Nederlander wordt immers nooit meer dan tien seconden. Op een halve kilometer van de meet sluiten Froome en Rodríguez aan bij Dumoulin. Ook Rafał Majka zit nog op het vinkentouw, maar bij de Pool is het beste er zichtbaar af. Rodríguez benut enkele tientallen meters om even op adem te komen en plaatst dan zijn versnelling. Froome volgt, Dumoulin niet. Een oogwenk later blijkt Rodríguez zichzelf te hebben opgeblazen. De Spanjaard moet weer in het zadel gaan zitten. Lijdzaam ziet hij toe hoe Froome hem voorbij rijdt en meteen een paar meter voorsprong neemt. Ondertussen is Dumoulin niet ver weg en houdt zijn eigen tempo aan. Voor hem is Rodríguez een handig richtpunt. Op honderdvijftig meter van de aankomst lijkt Froome zeker van de dagzege, maar pal achter de Brit hijst Dumoulin zich nog eens uit het zadel, springt weg uit de rug van Rodríguez en duikt met een machtige versnelling op het achterwiel van Froome. De kopman van Team Sky wordt met huid en haar verschalkt. Op heroïsche wijze wint Dumoulin de etappe en neemt ook het rood over van Chaves. Die geeft bijna een minuut prijs. De eindoverwinning in de Vuelta zal er, door de al genoemde inzinking in het slotweekeinde, niet inzitten, maar de doorbraak als klassementsrenner is een feit. In 2017 zal Dumoulin alsnog de derde Nederlandse winnaar van een grote ronde worden, na Jan Janssen en Joop Zoetemelk. Niet in de Vuelta, maar in de Giro is hij dat jaar de beste.