Foto A.S.O./Gaëtan Flamme
Beinvloeden motoren het koersverloop? George Bennett steekt van wal
De Nieuw-Zeelandse kampioen vermoedt dat tv-motoren ontsnappingen langer vooruit houden om spannende finales te creëren. Zijn voorbeelden uit de Giro en Tour roepen bekende vragen over motorpacing op, maar bewijzen voor bewuste manipulatie ontbreken.
In een vroege Tourrit van 2026 kreeg George Bennett, Nieuw-Zeelands kampioen van NSN Cycling Team, het vermoeden dat een cameramotor de voorsprong van een vluchter kunstmatig in stand hield.
Bennett vermoedt bovendien dat organisatoren motoren soms bewust voor een kopgroep laten rijden om het peloton pas in de laatste kilometers te laten aansluiten. “I think the organisers are actually staging some of this,” zei hij in een interview dat zaterdag werd gepubliceerd.
Zijn beschuldiging is niet onderbouwd met beelden, vermogensgegevens of een onderzoek naar de posities van de motoren. Het gaat om een verdenking op basis van koerssituaties waarin een ontsnapping ondanks een georganiseerde achtervolging nauwelijks tijd verloor, waarna het verschil plotseling snel verdween.
Een opvallende jacht in de Giro
Bennett lijkt eerst naar etappe 15 te verwijzen in de Giro d’Italia 2026. Volgens hem reden drie weinig prominente vluchters voorop, terwijl achter hen vijftien knechten van grote sprintploegen vol in de achtervolging gingen. Zelfs met sterke renners die elkaar aflosten, kwam het peloton niet dichterbij.
Bennett denkt dat de motoren te laat bij de vluchters wegreden. Het beoogde scenario zou volgens hem een late aansluiting in de laatste twee kilometer zijn geweest. “I think they just got it slightly wrong,” zei hij. De kopgroep hield echter stand en won de rit.
Die beschrijving lijkt aan te sluiten bij de Giro-aankomst in Milaan, al waren er die dag vier aanvallers in plaats van drie. Fredrik Dversnes, de Noorse renner van Uno-X Mobility, won na een rit met een recordgemiddelde van 51,391 kilometer per uur. Meerdere sprintploegen slaagden er niet in de vlucht terug te halen.
Max Walscheid van Lidl-Trek opperde daarna als eerste dat de cameramotor mogelijk voordeel had geboden. Dversnes wees dat van de hand: “The only motorbikes in the race were the guys in the breakaway.” Volgens hem was voorop rijden op de stedelijke omlopen simpelweg gunstig genoeg om het peloton af te houden.
Vijftig seconden in vier kilometer
Ook in een vroege sprintetappe van de Tour zag Bennett naar eigen zeggen hetzelfde patroon. Een renner van Intermarché (Veistroffer, red.) reed voor het peloton, terwijl Bennett en andere achtervolgers op volle snelheid kopbeurten namen. “We couldn’t take 10 seconds out of them for 30 or 40 kilometres,” zei hij.
Rond tien kilometer van de meet veranderde de situatie. Het peloton maakte volgens Bennett in vier kilometer vijftig seconden goed. Zijn conclusie in de koers was direct: “Okay, the motorbike has moved out of the way.”
De ervaring veranderde de tactiek van zijn ploeg. In volgende ritten wilde NSN de vlucht de hele dag binnen een minuut houden, in plaats van later een groter gat te dichten. Bennett omschreef de achtervolging als “this crazy arm wrestle where the sprint teams are basically racing against a guy on a motorbike.”
Geen bewijs
Het is niet de eerste keer dit seizoen dat er gesproken wordt over invloed van de motoren in de koers. Hoewel we hebben gezien dat Pogacar geen motorhulp nodig heeft, was het toch prettig dat hij (samen met Pidcock) een muur van motoren voor zich had in de beklimming van de Poggio. Niet dat Mathieu dan wél had kunnen volgen, maar laten we vooral helder zijn: die motoren, die horen daar niet.
View this post on Instagram
Ook in de Vlaamse voorjaarsklassiekers werden er beschuldigingen geuit van ‘motorpacing’ en in de Ronde van Romandië klapte ook Valentin Paret-Peintre erop door de organisatie te beschuldigen van bevoordeling van Pogacar. Na de bewust Giro Etappe 15 sprak renner Tim Torn Teutenberg over laserlijnen en andere tech oplossingen voor dit probleem: Tim Torn Teutenberg wil radar op motoren en laserlijnen op het asfalt na Giro-controverse
Terug naar de basis: Een aerodynamisch voordeel van een motor bewijst op zichzelf geen bewuste regie. Er speelt natuurlijk ook meer dan enkel de wedstrijd beïnvloeden, want fotografen willen natuurlijk het mooiste shot, net als cameramensen bezig zijn met hun werk, namelijk beelden maken. Dat wil niet zeggen dat ze bewust dichtbij rijden om een wedstrijd te bepalen, maar wel dat je daarin conflicterende belangen hebt. Mooie plaatjes maak je beter van dichtbij….emotie, pijn… enfin, dat is minder met een dikke zoomlens van 600-1000mm.
Met de huidige keuze voor fotografie en motards in de koers is dit wat je krijgt. Maar ook verderaf van de renners is er invloed: op tientallen meters kan een voertuig de luchtweerstand voor een renner ook verminderen.
Televisieploegen werken vooraf met een cameraplan, maar moeten dat tijdens de rit aanpassen aan het koersverloop en de beschikbare ruimte.
Het verhaal van Bennett lijkt enerzijds ook frustratie te zijn dat dingen niet gaan zoals men hoopt dat ze gaan. De twee aangehaalde voorbeelden hebben elk ook weer een andere verklaring: 1. in Milaan was er een soort criterium circuit. Daar is een vluchtersgroep niet per se in het nadeel, want het was bochtig. Ook krijg je dan windcirculatie, ook niet in het nadeel van een vluchtersgroep. 2. in het geval van Veistroffer en de Tour: hij heeft zich compleet leeggereden en toen zij inliepen was het exact het stuk dat bergop ging. Je ziet vaker dat renners het tot een bepaald punt vol kunnen houden, maar dat dan het lactaat uit de oren spuit.
De discussie die we welk kunnen voeren: zijn er echt zoveel motoren nodig in koers? Ik wil fotografen niet hun werk afnemen, maar ergens lijkt het soms overdreven.