Foto YellowMonkey/Blnguyen (CC-by-SA)/Wikicommons
Giro 2010: De etappefinish in Nederland die de jarige Rick Flens nooit zal vergeten
De finish van de tweede Giro-etappe van 2010 ligt op de verkeerde plek. Tenminste, voor Rick Flens. Op de hielen gezeten door een jagend peloton snelt de Zaankanter de Utrechtse Maliebaan op, via de Nobelstraat en de Lange Jansstraat langs de Neude, om vervolgens de Viebrug over de Oude Gracht te rijden en enkele seconden later, ter hoogte van het filiaal van De Bijenkorf, een haakse rechterbocht aan te snijden en zijn weg te vervolgen op de Sint Jacobsstraat.
De aankomstlijn is op dat moment hemelsbreed niet meer dan enkele honderden meters bij hem vandaan, maar Flens moet nog een dikke twintig kilometer rijden alvorens de meet daadwerkelijk te kunnen passeren. De finish ligt namelijk aan de andere kant van het spoor en van winkelcentrum Hoog Catharijne. Op de Croeselaan. Het Giropeloton wordt na het Utrechtse stadshart in te zijn gestuurd eerst weer het centrum uit geleid, om pas na een ommetje naar De Meern te hebben gemaakt, terug te keren en te meet te bereiken. Flens is dus weliswaar dichtbij, maar zal nog een half uur uit alle macht moeten blijven trappen met een jagende meute op de hielen. Dat gegeven doen zijn kansen met iedere pedaalomwenteling slinken. Het peloton heeft de renner voor het grijpen, maar om een volgende uitlooppoging te voorkomen mag hij nog heel even spartelen. Zoals een kat een net gevangen muisje eerst nog even pesterig de illusie geeft dat er misschien toch een uitweg is, zo mag Flens zijn koppositie nog iets langer koesteren. Tegen beter weten in. Al levert het de Nederlander wel mooi ‘screentime’ op televisie op en rijdt hij als eerste het centrum van Utrecht binnen.
Grootste plannen
Voordat de Giro van 2010 met een korte tijdrit door hartje Amsterdam aan haar ouverture was begonnen, had debutant Flens al grootse plannen met de wereld gedeeld. Pelotonvulling zijn in een grote ronde, die nota bene in zijn thuisland start is aan de Rabobank-renner niet besteed. Flens wil aanvallen en bovenal zichzelf niet sparen. Zijn ploeg heeft in de vorm van Denis Mensjov de Giro-winnaar van een jaar eerder op de loonlijst staan, maar de Rus richt zich in 2010 op de Tour. Door de afzegging van Óscar Freire – de Spanjaard kampt met ontstoken luchtwegen – hoeven er ook geen massasprints te worden voorbereid. Vandaar dat de renners uit de ploeg een vrijgeleide krijgen om op Nederlands grondgebied volop de aanval te kiezen en maar eens te zien waar het schip precies strandt. Een etmaal eerder heeft Flens de eerste Giro-kilometers van zijn leven, van het Museumplein, via de Amstel en het Weesperplein naar het Olympisch stadion in de hoofdstad, met kippenvel op zijn armen gereden. Als website NU.nl hem na afloop om een reactie vraagt, geeft de debutant te kennen zwaar onder de indruk te zijn van de drommen mensen langs het parcours en met name van de hoeveelheid lawaai die zij produceerden, gedurende de tien minuten en 35 seconden die hij op de fiets zat. Voortgestuwd door de menigte, die voor een renner in een Rabobank-tenue nog net iets harder schreeuwt en klapt dan voor iemand uit een willekeurige andere ploeg, zet Flens de 22ste eindtijd neer. Een dag later besluit hij onmiddellijk te doen wat hij zich, zodra hij had gehoord tot de Giro-selectie van zijn ploeg te behoren, had voorgenomen en uitgesproken. Aanvallen.
Vroege vlucht
De 210 kilometer lange etappe tussen Amsterdam en Utrecht is nog maar net officieel in gang geschoten, het peloton draait de N236 bij Weesp op om richting het Gooi te fietsen, of de vlucht van de dag ontstaat al. De Duitser Paul Voss gooit de knuppel in het hoenderhok en krijgt Mauro Facci en Stefano Pirazzi met zich mee. Ook een renner in het oranje-blauw-wit van Rabobank haakt aan. Het is Flens. Eendrachtig samenwerkend bouwt het kwartet een voorsprong op, die op haar maximum de zes minuten overschrijdt. Die marge, gemeten op de top van de Amerongse Berg, is voor de sprintersploegen het teken een achtervolging op touw te zetten. Zoals een knaagdier langzaam maar zeker steeds meer houtsplinters van een boomstam af knabbelt, begint het peloton de voorsprong van de vier op te peuzelen. Met nog dertig kilometer voor de wielen waagt Voss als eerste een poging om zijn metgezellen af te schudden. De Duitser faalt en dat is voor Flens het teken het commando over te nemen. Inmiddels zijn de contouren van Utrecht in zicht. Een massasprint ontlopen is dus haast onbegonnen werk. Ook Flens weet het, maar toch waagt hij een poging en trapt uit alle macht door. Utrecht in. Over de Maliebaan en de Nobelstraat. De Lange Jansstraat, langs de Neude, Oude Gracht over, haakse rechterbocht naar de Sint Jacobsstraat en door in de richting van De Meern. Hij moet nog ruim twintig lange kilometers de longen uit zijn lijf rijden, met het jagende peloton op zijn hielen. De Nederlander zal al snel bijgehaald worden en de uiteindelijke massasprint, die de tweede Giro-etappe van 2010 beslist, zal een prooi zijn voor de Amerikaan Tyler Farrar. Het genoegen om onder luid gejuich van een uitzinnige menigte als eerste het centrum van Utrecht binnen te rijden, neemt niemand Rick Flens echter nog af.