Foto Sirotti
150 kilometer alleen rijden, Roubaix halen en toch NIET geklasseerd worden: Alastair MacKellar
Parijs- Roubaix. Het is waarschijnlijk de enige wedstrijd op de wielerkalender die net zoveel verhalen oplevert als renners en rensters aan de start. De gouden benen van Matyáš Kopecký (zoals hij het zelf omschreef). De wandeltocht van Van Der Poel. De winst van Wout. De lekke banden. De heroïek. Het lijden. Elk jaar worden er weer 175 nieuwe stukjes geschiedenis geschreven.
Ook de 24-jarige Alastair MacKellar deed daaraan mee: de Australiër van EF Education-EasyPost reed de laatste 150 kilometer van Parijs-Roubaix solo over de kasseien, stuurde herhaaldelijk de bezemwagen weg en kwam aan in de vélodrome, buiten de tijdslimiet maar met het parcours onder zijn wielen.
De vélodrome van Roubaix is al lang leeg als Alastair MacKellar de baan opdraait. De winnaar is gekroond, de ploegbussen draaien warm, maar de 24-jarige Australiër van EF Education-EasyPost maakt zijn ronde over het beton. Alleen, zoals hij de afgelopen uren alleen was. Hij reed de laatste 150 kilometer solo over de kasseien van Noord-Frankrijk, stuurde herhaaldelijk de bezemwagen weg en bereikte de aankomst in Roubaix. De officiële uitslag plaatst hem buiten de tijdslimiet, waardoor hij niet als geklasseerde finisher in de uitslag verschijnt. Voor hem zal het echter zijn dat hij Roubaix heeft uitgereden.
Knechtenwerk
MacKellars dag begon zoals die van elke trouwe knecht in een Monument. EF Education-EasyPost reed agressief in de openingsfase en probeerde de vroege vlucht mee te kleuren. MacKellar reed zich leeg voor zijn ploeggenoten in de eerste kasseisectoren, terwijl het team de koers vormgaf richting kopmannen Kasper Asgreen en Madis Mihkels. De ploeg schakelde voor het Bos van Arenberg over op bescherming van dat duo.
Toen de koers op de kasseien in stukken brak, bleef MacKellar achter. Geen ploeggenoot in de buurt, geen groep om bij aan te sluiten. Wat volgde was een tocht van ruwweg 150 kilometer, alleen tegen de wind, de stenen en de klok.
De bezemwagen
De bezemwagen kwam in beeld. En nog een keer. En nog een keer. MacKellar weigerde telkens in te stappen. De wagen die in Parijs-Roubaix symbool staat voor het einde van de strijd, reed kilometers achter hem aan zonder passagier. Het team beschrijft het beeld bondig: hij bleef de bezemwagen wegsturen en bleef rijden.
Dat is geen vanzelfsprekende keuze. De kasseien van de Hel van het Noorden zijn zonder groep, zonder beschutting en zonder mechanische steun een fysieke sloopkogel. Elke sector trilt door het lijf van een renner die al uren in de wind heeft gereden. MacKellar koos ervoor om elke sector te nemen.
Officieel buiten de limiet
De administratie van de koers is helder. Op de officiële rennerspagina van Parijs-Roubaix staat MacKellar genoteerd als DNF; op de startlijst als OTL. Hij reed het parcours uit, maar kwam te laat aan om geklasseerd te worden. In de uitslag bestaat zijn rit niet.
In de vélodrome bestaat zij wel. EF Education-EasyPost wijdde een groot deel van zijn koersverslag aan MacKellar en noemde het voltooien van een Monument als Parijs-Roubaix “no small feat”. Asgreen finishte als eerste EF-renner op de 28e plaats, maar MacKellar kreeg een groot deel van het teamrelaas.
“Ingrained in you as a cyclist”
MacKellar zelf verwoordde het in de vélodrome zonder omhaal:
“I think it’s just ingrained in you as a cyclist. You grow up watching this race and hearing all the stories. It feels like one of the only races where there’s real prestige in just finishing, even if you’re outside the time limit. So not for anyone else, but for myself, it means a lot to know that I finished Paris-Roubaix.”
Parijs-Roubaix beloont niet alleen winnaars. Het is een koers die bol staat van verhalen. Individuele verhalen en uitdagingen van renners.
Hoewel hij niet in de officiële uitslag van de 123e editie zal voorkomen, voltooide MacKellar de tocht naar Roubaix. Helaas voor hem: buiten tijd.