Philadelphia keert terug: waarom deze comeback meer is dan nostalgie

Op de Benjamin Franklin Parkway gooit Tim Torn Teutenberg de armen in de lucht. De jonge Duitser van Lidl-Trek heeft zojuist zijn eerste profzege binnen, gepakt vanuit een late vlucht, na ruim 200 kilometer en acht beklimmingen van de Manayunk Wall. Achter hem strandt Robert Donaldson (Team Jayco AlUla), Jonas Rutsch (Lotto-Intermarché) wordt derde. Eerder die dag won Chiara Consonni van Canyon//SRAM de vrouwenkoers over 100 kilometer, voor Alexandra Volstad (EF Education-Oatly) en de Amerikaanse Ella Sabo.

De naam Teutenberg staat niet voor het eerst op een erelijst in Philadelphia: Ina-Yoko Teutenberg won de Liberty Classic, de vrouwenkoers op hetzelfde parcours, vijf keer tussen 2005 en 2012.

De laatste editie dateerde van 2016, toen Eduard Prades won. Tien jaar later staat de Philadelphia Cycling Classic weer op de UCI-kalender, als 1.1-koers, en volgens The Guardian als een van slechts twee UCI-wegwedstrijden op Amerikaanse bodem in 2026.

Vormgever

Om te begrijpen wat er zondag eigenlijk gebeurde, moet je terug naar 1985. Dave Chauner, Jack Simes en Jerry Casale werkten na de wereldkampioenschappen van 1984 een plan uit voor een echte Amerikaanse profwegkoers, nadat de steun voor een eerder USPRO-criterium in Baltimore was weggevallen. “We wisten dat we een echt profkampioenschap moesten organiseren om echte profontwikkeling in de VS van de grond te krijgen”, verwoordde Chauner het later.

Het parcours werd ontworpen om Philadelphia te tonen én qua zwaarte te kunnen wedijveren met Europese koersen. Manayunk werd gekozen vanwege de hellingen en het stadsbeeld. “Destijds was het een industriële buurt, maar met die rijtjeshuizen had het een Europese sfeer, het leek op foto’s van koersen daar die ik als kind zag”, aldus Chauner. De klim van bijna 500 meter, met stroken tot 17 procent, kreeg in 2002 officieel de naam Manayunk Wall. Casale kon de impact niet voorspellen: “Vraag iemand naar de koers in Philly en ze zeggen: o, die met de Manayunk Wall?”

De eerste editie, gewonnen door schaatslegende Eric Heiden in het shirt van 7-Eleven, telde 76 renners. Begin jaren negentig stonden er al meer dan 100.000 toeschouwers langs de kant. Twintig jaar lang, van 1985 tot en met 2005, was Philadelphia het Amerikaanse profkampioenschap op de weg. Op de erelijst prijken Lance Armstrong (die in 1993 op de Manayunk Wall zijn Triple Crown-bonus van een miljoen dollar veiligstelde), George Hincapie, Sean Yates, André Greipel en tweevoudig winnaar Kiel Reijnen. De vrouwenkoers, vanaf 1994 verreden als de Liberty Classic, kende met zevenvoudig winnares Petra Rossner haar eigen dominante figuur.

De koers werd bovendien de basis en het voorbeeld voor andere Amerikaanse evenementen. “Deze wedstrijd is het archetype voor veel koersen in Amerika. De formule met televisie en een grote stad als decor was de sleutel om andere grote evenementen van de grond te krijgen”, zei Chauner. Atlanta, Minneapolis, Pittsburgh, New York en San Francisco volgden.

Waarom het misging

Na 2012 liepen de belangrijke contracten met titelsponsor TD Bank en de lokale zenders af. Toentertijd was het een uitdagende economie, er waren stijgende kosten voor de stad en het overlijden van medeoprichter Jerry Casale maakten de jaarlijkse organisatie steeds zwaarder. In 2016 viel het doek, zoals dat eerder gebeurde met de Coors Classic, de Tour de Georgia, de Tour of Utah en de Tour of California. Het Amerikaanse wegwielrennen verschoof richting criteriums en gravel.

De kwetsbaarheid van de discipline blijkt ook uit de Maryland Cycling Classic. Die koers keerde in 2025 terug, maar werd voor 2026 geschrapt: medewerkers werden in december 2025 ontslagen zonder hun laatste loon, facturen van de editie 2025 bleven onbetaald. Naast Philadelphia rest in 2026 alleen de Tour of the Gila in New Mexico als UCI-koers op Amerikaans grondgebied.

Race Street Partners

In 2022 begon Carlos Rogers aan een reddingsplan. Samen met voormalig burgemeester Michael A. Nutter en Eric M. Robbins vormt hij Race Street Partners, eigenaar van de herboren koers. Robin Morton keerde terug als koersdirecteur. In 2025 werd de comeback aangekondigd, met AmeriGas als presenterende partner en een verwachting van meer dan 100.000 toeschouwers.

De organisatie greep terug naar de oorspronkelijke lus van 14,4 mijl, zo’n 23 kilometer, met start en finish bij Logan Circle, langs de Schuylkill River via Kelly Drive, door Roxborough en Strawberry Mansion, over Lemon Hill en dwars door Main Street Manayunk. De laatste vier edities vóór de onderbreking finishten nog boven op de Manayunk-klim, op een korter circuit.

Ook een andere traditie kreeg een vervolg: beide koersen kenden een prijzenpot van 75.000 dollar, het dubbele van het UCI-minimum. Philadelphia bood al in 2013 gelijk prijzengeld voor mannen en vrouwen. “Burgemeester Nutter en (zijn vrouw) Lisa Nutter stonden er destijds op dat we gelijke prijzen hadden”, zei Morton. “Dus vonden we dat we die traditie moesten voortzetten en ervoor moesten zorgen dat de mannen en de vrouwen hetzelfde betaald kregen.”

Het veld weerspiegelde de ambitie. Bij de mannen stonden vijftien ploegen aan de start, waaronder WorldTour-formaties EF Education-EasyPost, Lidl-Trek, Lotto-Intermarché en Team Jayco AlUla, naast Amerikaanse continentale teams als Project Echelon en L39ION of Los Angeles. Bij de vrouwen verscheen olympisch kampioene Kristen Faulkner met EF Education-Oatly. En Megan Guarnier, winnares van de laatste editie in 2016, keerde op haar beurt terug in het peloton.

Niet eenmalig

De editie van 2026 leverde nog premies op voor Babette Van Der Wolf (QOM), David Lozano Riba (KOM), Lauren Stephens en Killian O’Brien in de sprintklassementen. Zestien van de 28 historische edities werden gewonnen door buitenlanders; sinds Chris Wherry in 2005 stond er geen Amerikaan meer bovenaan. Amerikaanse renners hebben koersen nodig om zich op eigen bodem met de wereldtop te meten. Dat was twintig jaar lang de rol van Philadelphia.

Of één koers volstaat om een landschap van verdwenen wedstrijden en onbetaalde facturen te keren, zal de komende jaren blijken. Na tien jaar ging het peloton er zondag weer acht keer overheen.