De meest memorabele Nederlandse Vuelta-prestaties: Jean-Paul van Poppel (#16)

Nee, de Nederlander met de meest ritoverwinningen in de Vuelta achter zijn naam is Jean-Paul van Poppel niet. Dat is Gerben Karstens en die komen we later nog tegen in deze top 25. Van Poppel is echter wel – quizliefhebbers opgelet, want dit feitje kan zomaar eens een vraag zijn tijdens een toekomstig NK Wielerquiz – de landgenoot met de meeste etappezeges in de drie grote ronden gezamenlijk. Vier keer drukt ‘Popeye’ zijn voorwiel als eerste over de meet in de Giro. Negen maal lukt hem dat in de Tour en even zo veel keren wint Van Poppel in de Vuelta. Opvallend genoeg doet de Brabander, die jarenlang daadwerkelijk in het Belgische Poppel woonde, dat in Spanje uitsluitend in de tweede helft van zijn carrière. In de jaren dat hij deel uitmaakt van eerst het SuperConfex van Jan Raas en vervolgens de Panasonic-ploeg van diens aartsrivaal Peter Post rijdt de sprinter nooit de Vuelta. In het pre-World Tour-tijdperk is er immers geen startplicht voor ploegen en dus kunnen die selectief zijn in het kiezen van koersen. Sponsorbelangen zijn vaker wel dan niet een belangrijke factor. Aangezien de Vuelta in die dagen amper buiten Spanje op televisie is, heeft een Nederlandse geldschieter als SuperConfex bar weinig te zoeken op het Iberisch schiereiland. Raas laat de ronde dan ook liever aan zijn ploeg voorbij gaan. Pas als Van Poppel in 1991 voor PDM gaat rijden maakt hij zijn Vuelta-debuut. In de vlakke etappes staat er dat jaar geen maat op de sprint-tandem, die de Nederlander samen met zijn Duitse ploegmaat Uwe Raab vormt. In liefst vier massasprints is Van Poppel de snelste. Raab pakt er ook nog eentje mee en wint bovendien het puntenklassement.

Ondanks dat Van Poppel in de jaren die volgen blijft winnen, begint hij steeds duidelijker te merken dat andere sprinters hem vaker te vlug af zijn. Waar de Nederlander in 1992 en 1993 in totaal vier Vuelta-etappes wint, doet Djamolidin Abdoezjaparov dat liefst zeven keer. Ook Laurent Jalabert houdt Van Poppel van menig ritzege af. Het bezorgt de renner, die inmiddels is overgestapt van PDM naar Festina-Lotus, in zijn laatste Vuelta een inzicht dat hem twee maanden later een laatste etappeoverwinning in de Tour zal opleveren. Van Poppel wint in 1994 weliswaar nog een rit in Spanje door in Valencia het hele pak achter zich te houden, hij delft in rechtstreekse duels met Jalabert meer dan eens het onderspit. De Nederlander heeft echter al snel in de gaten wat het geheim is van zijn Franse tegenstander. Jalabert heeft een ‘11’ op het achterwiel van zijn fiets laten monteren; een kransje met slechts elf tandjes. Het is een monsterlijke versnelling, die de meeste renners in die jaren alleen rond krijgen op een aflopend wegdek of met een stevige wind in de rug. Door zijn ‘overdrive’ kan Jalabert het laatste deel van zijn sprint met een verzet van 54 x 11 rijden, in plaats van op een voor sprinters gangbare 53 x 12. In gewone mensentaal: per pedaalomwenteling legt de Fransman liefst 10,43 meter af. Dat is precies een volle meter meer dan zijn rivalen. Zo wint Jalabert maar liefst zes massasprints en heeft Van Poppel het nakijken. Vandaar dat de Nederlander diezelfde zomer in de Tour ook zo’n ‘11’ laat monteren. Op de derde dag van de Franse ronde wint hij, nota bene in de bolletjestrui, weer eens een massasprint. Zijn 22^ste etappezege in een grote ronde is het. Een meer dan Gerben Karstens, waardoor Van Poppel in zijn eentje Nederlands recordhouder wordt. Zonder zijn in de Vuelta van 1994 verkregen inzicht, zou hem dat vermoedelijk nooit zijn gelukt.