Voorbeschouwing Giro etappe 9: Corno alle Scale is het pijnlijke ‘dolce’

Vandaag, zondag 17 mei 2026, keer de Giro d’Italia voor het eerst in 22 jaar terug naar Corno alle Scale. De negende etappe, 184 kilometer van Cervia naar de top van het belangrijkste skigebied tussen Bologna en Florence, is de laatste rit voor de tweede rustdag én de derde opeenvolgende GC-dag van deze openingsweek. Na Blockhaus op dag zeven en de spectaculaire rit tussen Chieti–Fermo op dag acht krijgen de klassementsmannen opnieuw een lekker dagje voorgeschoteld.

Het parcours kent twee delen. Ruim 150 kilometer lang rolt het peloton over de vlaktes van Romagna, door het achterland van Bologna, over wegen waar ploegen hun kopmannen moeiteloos kunnen afschermen. Dit in tegenstelling tot de Blockhaus etappe, waar al eerder in de route wat heuvels waren gelegd. Dit keer is het een lange, vlakke aanloop naar een harde slotklim. Pas vanaf Silla begint de weg omhoog, via Gaggio Montano en Querciola naar de eigenlijke finale.

De slotklim

De beklimming naar Corno alle Scale meet, afhankelijk van het startpunt, 10,8 of 12,8 kilometer. De officiële Giro-pagina rekent het klimsegment vanaf Querciola als 10,8 km aan circa 6%, eindigend bij Rifugio Cavone op 1.471 meter hoogte. Andere routegidsen hanteren het langere profiel: 12,8 km aan 5,9% gemiddeld. Over de finale bestaat geen discussie: de laatste drie kilometer blijven boven de 10%, met pieken tot 15%. Dat is terrein voor Vingegaard. Als zijn ploeg de wedstrijd kan controleren, dan kan hij hier, net voor de rustdag een belangrijke slag slaan.

Het profiel van de klim vraagt wel om dosering. Het eerste deel is goed te doen. Je zou zeggen bijna een trainingsklim. Een gelijkmatig stijgend wegdek waar de meeste renners hun ritme kunnen vasthouden. Dit is het domein voor de knechten, die dan het tempo hoog kunnen houden. Ik verwacht hier wel het werk van RedBull Bora-hansgrohe om druk uit te oefenen op Vingegaard. Dat zagen we ook op de Blockhaus. Op die klim werd het werk snel overgenomen door Kuss en co, maar toch. Wellicht dat we bij Decathlon een andere tactiek zien, gezien de goede benen van Felix Gall. Maar zij lijken niet de ploeg te hebben die dit stuk kan controleren.

Het laatste stuk is dus het meest pijnlijke en ook wel het meest steile over een grotere lengte dan de Blockhaus. Vingegaard zal hier toe willen slaan, maar zoals we ook begrepen heeft hij liever de leiderstrui NA de tijdrit. Het argument dat hij in een pak van sponsor Castelli zou moeten starten als hij de trui voor de tijdrit pakt, gaat een beetje mank, omdat hij nu ook in het blauwe tricot van de bergkoning rijdt. Waarschijnlijk hebben een aantal mensen nu al driftig een pak voor hem in het blauw genaaid, zodat hij met een stickertje erop toch ‘sponsor correct’ kan starten. Maar het gedoe met de roze trui na de finish, dat zal hij waarschijnlijk ook wel willen missen. We gaan het zien. Maar als hij de gashendel opentrekt en Eulalio kan niet aanpikken dan lijkt het erop dat we Jonas gewoon in de Maglia Rosa aan de start van de tijdrit op dinsdag gaan zien.

Hij zou nog in de remmen kunnen knijpen, want er liggen bonusseconden aan de finish, 10, 6 en 4 voor de eerste drie. Maar zo gek zal het wel niet lopen.

Favorieten voor etappewinst

Deze etappe heeft Vingegaard ‘all over it’. Vanwege de vlakke aanloop is het voor een vluchtersgroep heel lastig om zich te ontdoen van een controlerend peloton. Vluchtersetappes hebben vaker een wat meer geaccidenteerde aanloop, met een aantal klimmen vóór de slotklim. Nu zijn er te veel belangen en is er te veel mogelijkheid om de boel te controleren. Dus wie er gaat winnen?

Jonas Vingegaard. We kunnen wel een hele serie met andere favorieten opnoemen, maar tenzij de Deen in de ‘parcheggio’ komt te staan (dank Renaat) zien wij niemand in staat om hem te kloppen. Oke, vooruit dan. Felix Gall laat zien goed en lang omhoog te kunnen. Dan zijn er nog kansen voor late vluchters, of voor waaghalzen die bij het eerste ‘hupje’ denken, we komen toch wel weg. Denk dan aan mannen als Wout Poels, Filippo Zanna, Lennert van Eetvelt en wie weet een van de sterke renners van Uno-X. Die laten met gisteren een plek 2 en 3 in de etappe sterke vorm zien. Voor Poels mag de etappe trouwens wel wat zwaarder. En wellicht wat dieper in de Giro. Dan lijkt hij steeds sterker te worden.

Andere sterke aanvallers zijn Alessandro Pinarello of de opvallend goed rijdende Markel Beloki

Als er een groepje gaat sprinten, met zeg 10 man, dan moeten we kijken naar mannen als Ben O’Connor, die op de Blockhaus weer even liet zien waarom hij bij de schaduwfavorieten staat.

Nederlands succes is mogelijk. Maar we kijken vooral naar Thymen Arensman en of hij de schade kan beperken voor een topklassering deze Giro. Hij is de sterkere tijdrijder van de anderen in de top 10 (behalve Vingegaard) en we roepen het al een tijdje: meer Arensmania!

Terug naar 2004

De Giro finishte één keer eerder op Corno alle Scale. Op die dag in 2004 liet Gilberto Simoni al zijn rivalen achter zich en kwam solo boven, vijftien seconden voor ploegmaat Damiano Cunego. Simoni pakte er de Maglia Rosa, maar het was de 22-jarige Cunego die uiteindelijk in Milaan de Giro won. De rit leverde die middag een dagwinnaar in het roze op, niet de latere eindwinnaar van de Giro. Dat waren natuurlijk ook andere tijden want toen kon een favoriet nog ingehaald worden door iemand die zich net iets beter liet soigneren. Of wellicht had Simoni toen de verkeerde kofie uit z’n SAECO machine gehaald. Who knows. Dat waren in ieder geval tijden van klimmen zonder helm, Italiaanse helden die ondanks smetten op het blazoen nog gewoon kunnen opdraven als hoogwaardheigheidsbekleders. In het streng Katholieke Italië zullen de beste mannen met een aantal wees-gegroetjes, een rozenkrans een paar keer rond gaan en goed biechten wel hun ziel hebben kunnen opschonen. Enfin, we dwalen af. Zondag, ergens rond 17:15 uur, weet het peloton hoe bepalend Corno alle Scale wordt.