Hoogmoed komt voor de val: de jarige Roberto Visentini en de Giro van 1987

Roberto Visentini verliest de Giro van 1987 niet op de fiets, maar op televisie. De als zelfverzekerd en zelfs een tikje arrogant te boek staande Italiaan overspeelt zijn hand voor de camera en de microfoon van de RAI. Een journalist van de publieke omroep ondervraagt de kersverse klassementsleider enkele minuten nadat die ploeggenoot Stephen Roche de roze trui heeft afgepakt. Of Visentini door zijn coup de onbetwiste kopman is binnen de Carrera-ploeg, wil de verslaggever weten. Een ondubbelzinnig ‘si!’ verlaat een grijzende rennersmond. En of het gegeven dat Roche zich de resterende Giro-etappes dient te schikken naar de ploegbelangen, en zich dus zal moeten neerleggen bij Visentini’s leiderschap, betekent dat in de Tour de rollen omgedraaid zullen zijn. De Italiaan schudt het hoofd. In tegenstelling tot wat ploegleider Davide Boifava aan het begin van het seizoen op papier had gezet, kondigt Visentini doodleuk aan in juli vrijaf te zullen nemen. In de plaats van de Franse ronde te rijden, aan de zijde van Roche, is hij van plan een vakantie te boeken op een zonnig strand en daar zijn op handen zijnde tweede opeenvolgende eindoverwinning in de Giro te vieren.

Door: Vincent de Lijser
2 jun '26

Niet volgens afspraak

Voor de televisie in zijn hotelkamer in San Marino, op steenworp afstand van de plek waar Visentini hem zojuist dankzij een klinkende tijdritzege heeft weten te onttronen, ontsteekt Roche in woede. Dit was niet de afspraak. Beide renners delen immers het kopmanschap, maar met zijn arrogante antwoord voor de RAI-camera doet Visentini het lijken alsof hij de lakens uitdeelt en de Ier in zijn schaduw staat. Roche is des duivels. Onmiddellijk smeedt hij, samen met zijn trouwe Belgische knecht Eddy Schepers, een plan om de rollen om te draaien.

Sluimerende strijd

In aanloop naar de zeventigste Giro, die op donderdag 21 mei met een proloog in Sanremo van start gaat, hadden beide Carrera-kopmannen al meermaals aangetoond dat ploegleider Boifava gedurende de ronde voor een dilemma zou kunnen komen te staan. Zowel Roche als Visentini rijdt een uitstekend voorjaar. De Ier is onder meer vierde geworden in Parijs-Nice, tweede in Luik-Bastenaken-Luik en elf dagen voor de Giro-start heeft hij zelfs nog de Ronde van Romandië op zijn naam geschreven. Visentini was in die rittenkoers niet verder gekomen dan een 32^ste plaats, maar had zich in de diverse Italiaanse voorjaarskoersen niet onbetuigd gelaten. Op de openingsdag van de Giro toont de titelverdediger ondubbelzinnig aan de kopman van Carrera te zijn. Hij wint de negen kilometer lange proloog door Sanremo. Roche is vijf tellen langzamer en wordt negende. Een etmaal later zijn de rollen omgedraaid. Na een ochtendetappe staat ’s middags opnieuw een chronorace op het programma. De renners moeten een voor een de Poggio, bekend uit Milaan-Sanremo, af. Gekkenwerk, zeggen sommigen over de ‘daaltijdrit’. Nu wint Roche en geeft Visentini een handvol seconden toe. Als Carrera twee dagen later eendrachtig samenwerkend een ploegentijdrit wint, staan de beide kemphanen afgetekend op de eerste twee plaatsen in het klassement. Roche in het roze. Zijn Italiaanse teamgenoot op vijftien tellen. Ondanks dat de Ier in de ritten die volgen iets uitloopt op Visentini, slaat die in de dertiende etappe zijn slag. De 46 kilometer lange tijdrit tussen Rimini en San Marino is hem op het lijf geschreven. De Italiaan houdt huis, smeert Roche bijna drie minuten achterstand aan en verlaat het dwergstaatje in het roze. Echter niet zonder onbedoeld zijn eigen graf te graven. Gehuld in de leiderstrui maakt hij wereldkundig de onbetwiste kopman van Carrera te zijn, op de assistentie van Roche te rekenen, maar de Ier in de Tour niet terug te zullen betalen voor de bewezen diensten.

Van korte duur

Door die uitspraak kan Visentini maar twee dagen van het roze genieten. Etappe 15, een bergrit naar de Cima Sappada, is de uitgelezen kans voor de beledigde Ier zijn ploeggenoot een poets te bakken. Als een relatief ongevaarlijke kopgroep ontsnapt, besluit Roche naar de vluchters toe te rijden. Zogenaamd in het belang van de klassementsleider. Zodra ploegleider Boifava zijn volgauto naast zijn pupil manoeuvreert en diens beweegredenen om op kop te rijden probeert op te helderen, geeft Roche doodleuk te kennen de positie van zijn Italiaanse ploegmaat te willen beschermen. In het peloton is Visentini des duivels. De zoon van een begrafenisondernemer voelt aan alles dat de Ier helemaal niet in zijn dienst rijdt, maar bezig is de Giro naar zijn eigen hand te zetten. De kopgroep, inclusief Roche, wordt weliswaar nog bijgehaald, maar als het tempo, mede door inspanningen van Schepers, even later weer de hoogte in gaat, kraakt Visentini als een oud Fiatje. De klassementsleider zakt door het ijs, verliest aan de finish zes minuten op zijn ploeggenoot en is het roze kwijt.

Boifava door het lint

Binnen Carrera barst een bom. Boifava is woest op Roche, die met zijn coup onbedoeld Tony Rominger in een kansrijke positie heeft gebracht voor de eindzege. De Zwitser had een achterstand van meer dan drie minuten op Visentini, maar profiteert van alle inspanningen van de Ier en komt zo op niet meer dan vijf tellen van Roche en dus van het roze te staan. Visentini duikelt op zijn beurt naar de zevende plek in de algemene rangschikking. Het liefste zou Boifava de recalcitrante Roche onmiddellijk naar huis sturen, maar hij kan moeilijk de klassementsleider uit koers halen. Bovendien heeft Carrera dan helemaal niets. Begrijpelijkerwijs keert, op Schepers na, het voltallige knechtengilde van het Italiaanse team zich tegen de Ier. Pas als Visentini op de slotdag besluit niet meer van start te gaan, na de vorige dag nog eens zes minuten te hebben verloren, kunnen de Carrera-renners een klein beetje juichen voor Roche. Die heeft zijn leiderspositie inmiddels flink verstevigd en zijn eindzege betekent een mooie smak geld in de ploegkas, waar de knechten in meedelen. Al hadden de Italiaanse helpers, onder wie Claudio Chiappucci en Massimo Ghirotto, nog altijd vele malen liever Roberto Visentini als winnaar van de zeventigste Giro gehad.