Isaac del Toro in etappe 2 naar Montjuïc: van gestrand langs de kant naar overwinning

Het was een bijzonder gezicht. In de hitte van Catalonië die boven de weg tussen Tarragona en Barcelona hangt, staat Isaac del Toro langs de kant . Lekke band, zestig kilometer van de streep, en de eerste volgwagen van UAE Team Emirates XRG die gewoon doorrijdt. Een radiostoring, zo zal later blijken. De mechaniekers hoorden niets, zagen niets, reden door. Ze dachten dat het een toeschouwer was. Dezelfde renner die hier machteloos toekijkt, zal twee uur later als eerste over de streep komen op Montjuïc, met de arm van Tadej Pogačar op zijn schouder.

Een verschil van dag en nacht in één etappe. Del Toro ging in het zicht van miljoenen kijkers van gestrande helper naar koele afmaker. Dat zegt enorm veel, over de power van de Mexicaan, de status binnen de ploeg, maar ook de plek en de hegemonie van Pogi.

Langs de kant

Het probleem deed zich voor op een niet-gecategoriseerde klim, rond de zestig kilometer voor de finish. Del Toro stond stil, stak zijn hand op, en zag de eerste ploegwagen passeren zonder te remmen. De monteur stapte uiteindelijk op Del Toro’s fiets om terug te rijden, maar tegen die tijd had de tweede supportwagen hem al bereikt.

Het peloton reed ondertussen door. Het leverde beelden op waar Movistar jaloers op zou zijn. Wie ooit El dia menos pensado heeft gezien zal begrijpen wat ik bedoel.

Het gat met het peloton groeide tot circa twee minuten, een achterstand die in de finale van een bergetappe normaal gesproken een doodvonnis is. Del Toro, 22 jaar oud en bezig aan zijn allereerste Tour de France, stond voor een simpele opdracht: terugkomen of de dag verliezen. Uiteraard zat hij snel achter de wagens (een beetje stayeren moet kunnen), maar het was heel krap op de weggetjes landinwaarts.

Twee minuten dichtgereden

Wat volgde was letterlijk een wilde achtervolging. Del Toro reed terug. Bij de binnenkomst in Barcelona zat hij al weer veilig in het peloton. Op de slotcircuits op Montjuïc zat hij weer vooraan in de groep. Hij reed op eigen kracht een achterstand van twee minuten dicht terwijl de koers nog volop gaande was. Ondertussen had mede ‘youngster’ Paul Seixas ook pech. Die had een stuk meer moeite om terug te geraken.

Op de slotbeklimmingen op het circuit rondom Montjuïc namen Brandon McNulty en Adam Yates het commando over voor UAE. Zij reden het tempo, schudden de groep uit elkaar en brachten hun ploeg in positie voor de finale. Del Toro zat daarachter te wachten als afmaker en als buffer voor zijn kopman Pogačar

Met nog zo’n 700 meter te gaan op de laatste helling versnelde de Mexicaan. Pogačar volgde moeiteloos, maar sprintte niet voorbij. De Sloveen stopte af, legde een arm op Del Toro’s schouder en liet hem als eerste over de streep komen. Remco Evenepoel werd derde, Jonas Vingegaard vierde, allen op dezelfde tijd: 3:40:01.

Een betekenisvol gebaar

Het gebaar van Pogačar was genereus, maar het had wel een prijs. Door niet zelf te winnen liet hij tien bonificatieseconden liggen in zijn strijd met Vingegaard, die in het geel reed. Het verschil tussen die twee kromp van twaalf naar zes seconden. Het is vast een bewuste keuze van Pogačar om zo het geel niet te pakken. Door Del Toro te laten afmaken, krijgt hij ook weer buy-in in het team. En die zes seconden die vindt hij vast wel ergens anders in de komende weken.

Del Toro als de renner die binnen UAE wordt gezien als “de kroonprins” om Pogačar op te volgen. Na deze etappe werd dat concreet zichtbaar. Del Toro zelf zocht zijn woorden in een andere richting. “I cannot believe what I just did,” zei hij na de finish. “You cannot believe how it feels for me, and especially for my country.”

Viva Mexico!

Het was niet het eerste Mexiaanse succes. Del Toro’s landgenoot Raúl Alcalá won Touretappes in 1989 en 1990. Maar daarna volgden 36 jaar zonder Mexicaanse ritzege. Del Toro is nu pas de tweede Mexicaan ooit met een ritzege in de Tour de France. In het algemeen klassement staat hij vierde, op zestien seconden van Vingegaard. Het was zijn eerste rit in de Tour. Pas zijn tweede etappe überhaupt.

De statistieken zetten de prestatie in perspectief: jongste etappewinnaar sinds Carlos Rodríguez in 2023, de veertigste Tourzege voor UAE, de eerste een-twee van de ploeg in Tourhistorie.

De arm op de schouder

De middag kreeg een opvallende symmetrie. Aan het begin staat Del Toro alleen langs de weg, onzichtbaar voor zijn eigen ploegwagen. Aan het einde rijdt de beste renner ter wereld naast hem, legt een arm op zijn schouder en laat hem voorgaan. Dezelfde organisatie die hem per ongeluk achterliet, koos er bewust voor hem naar voren te brengen.