Tourgeschiedenis in twee dagen 23 en 24 juli: acht seconden tussen LeMond en Fignon
Wegens technische issues was er op 23 juli geen ‘vandaag in de Tourgeschiedenis’ dus we doen vandaag wat extra!
Een onvoorstelbare ommekeer in Parijs, de eerste eindzege van Fignon en een Baskische meesterdaler in Morzine. Vijf Tourmomenten die 23 en 24 juli een vaste plaats in de wielerhistorie geven.
8 seconden. Die zou Laurent Fignon, als hij nog onder ons zou zijn, graag terug hebben gevonden in die ene rit naar Parijs.
Op 23 juli 1989 ligt de Champs-Élysées te wachten aan het einde van een tijdrit die in Versailles is begonnen. Greg LeMond, de Amerikaanse Tourwinnaar van 1986, moet in 24,5 kilometer vijftig seconden goedmaken op Laurent Fignon, de Franse geletruidrager. Vierentwintig minuten later is de achterstand verdwenen. Aan de finish resten acht seconden.
De acht seconden vormen het eerste van vijf Tourmomenten op 23 en 24 juli. In diezelfde kalenderdagen won Fignon zijn eerste Tour, maakte Miguel Induráin vier eindzeges op rij vol en schreef Cadel Evans Australische wielergeschiedenis. Ook Ion Izagirre, in 2026 opnieuw deelnemer aan de Tour, won er tien jaar geleden zijn belangrijkste Tourrit.
23 juli 1989: LeMond rijdt 58 seconden sneller dan Fignon
LeMond vertrekt vanuit Versailles met een druppelvormige helm, een dicht achterwiel en de aerodynamische ligsteunen die hij eerder in de Tour al gebruikte. De door Boone Lennon ontworpen tri-bars brengen zijn onderarmen voor zijn lichaam. Fignon kiest voor twee dichte wielen, maar rijdt met een conventioneel stuur en zonder helm.
De Fransman is drager van het geel, tweevoudig Tourwinnaar en dat voorjaar ook winnaar van de Giro. Wel kampt hij na de voorlaatste rit met een pijnlijke zadelwond. LeMond heeft een ander gevecht achter de rug. Twee jaar eerder raakte hij bij een jachtongeval levensgevaarlijk gewond. Zijn terugkeer naar de top van het klassement was al een prestatie voordat de klok in Versailles begon te lopen.
LeMond legt het traject af in 26 minuten en 57 seconden, goed voor een gemiddelde van 54,545 kilometer per uur. Fignon klokt 27 minuten en 55 seconden. Zijn voorsprong van vijftig seconden verandert daardoor in een achterstand van acht tellen. Na 3.285 kilometer eindigt LeMond op 87 uur, 37 minuten en 35 seconden, Fignon op 87 uur, 37 minuten en 43 seconden.
De ligsteunen worden een belangrijk onderdeel van de discussie. Fignons ploegleider Cyrille Guimard had vóór de slotrit bezwaar gemaakt, maar de commissarissen stonden het materiaal toe. LeMonds ploeg had de constructie al eerder aan de jury voorgelegd.
Fignon bleef vooral zitten met het getal. In zijn autobiografie schreef hij: “Ik bleef tellen in mijn hoofd: acht seconden, acht seconden.” Daarna schreef hij: “Je kan niets doen in acht seconden.”
2. 24 juli 1983: Fignon wint als debutant
Zes jaar vóór zijn nederlaag tegen LeMond rijdt Fignon op 24 juli 1983 Parijs binnen als Tourwinnaar. Hij is 22 jaar en daarmee de jongste winnaar sinds 1933. Renault, de ploeg van de afwezige Bernard Hinault, was zonder onbetwiste kopman aan de ronde begonnen.
Pascal Simon had het geel veroverd, maar reed na een val dagenlang door met een gebroken schouderblad. Toen Simon in de zeventiende etappe opgaf, nam Fignon de leiding over. De neoprof verdedigde zich in de bergen en won vervolgens de tijdrit van de 21e etappe. In Parijs bedroeg zijn voorsprong op Ángel Arroyo 4 minuten en 4 seconden. Een jaar later zou Le Professeur zijn Tourzege herhalen, ditmaal met Hinault aan de start.
Hij reed nu als overwinnaar Parijs binnen in de laatste tijdrit. Zes jaar later was er de pijnlijke nederlaag tegen LeMond.
3. 24 juli 1994: Induráin voltooit zijn vierde Tour op rij
11 jaar later, op 24 juli 1994 begint de slotrit in Disneyland Paris. Het attractiepark dat dan net twee jaar open is, biedt de blijheid die hoort bij een bijzondere prestatie. Miguel Induráin, de Spaanse kopman van Banesto, heeft het geel sinds de individuele tijdrit in de negende etappe. Niemand heeft hem daarna nog uit die trui gekregen. De dominantie van Indurain wordt onderstreept en hij pakt zijn vierde opeenvolgende Tour.
Er is ook een bijzonder podium, met Piotr Ugrumov die tweede wordt, terwijl de jonge klimmer Marco Pantani het podium en de witte trui verovert. Induráin is pas de derde renner die vier opeenvolgende Tours heeft gewonnen. In 1995 voegt hij er nog een vijfde eindzege aan toe en schaart hij zich bij het rijtje met vijfvoudig Tourwinnaars.
Wat ook opvallend is: op de Champs-Elysees wint Eddy Seigneur als een van de laatste Fransen in de finale rit in Parijs. Hij is ook een van de weinigen die tijdens de klassieke sprintersfinale het peloton weet voor te blijven.
4. 24 juli 2011: Evans en Cavendish krijgen hun trui
Cadel Evans, de 34-jarige kopman van BMC Racing Team, begint de slotrit van Créteil naar Parijs als eerste Australische Tourwinnaar. Een dag eerder heeft hij in de tijdrit van Grenoble het geel overgenomen van Andy Schleck. Zijn marge bedraagt 1 minuut en 34 seconden. Dat is een bijzonder moment.
Op de Champs-Élysées gaat de dag naar Mark Cavendish. De Brit wint voor het derde jaar op rij de Parijse sprint en stelt ook de groene trui veilig. Andy en Fränk Schleck staan naast Evans op het eindpodium, de eerste broers die samen de Tourtop drie halen.
Al met al een monumentaal moment op 24 juli in de Tourgeschiedenis.
5. 23 en 24 juli 2016: Izagirre daalt naar winst, Froome naar Parijs
Regen maakt op 23 juli 2016 de afdaling van de Col de Joux Plane glad. Ion Izagirre, de 27-jarige Bask van Movistar, heeft na een lange vlucht aansluiting gevonden bij Jarlinson Pantano en Vincenzo Nibali. In de afdaling naar Morzine rijdt hij weg van Pantano en Nibali, beiden sterke dalers.
Izagirre wint solo, negentien seconden vóór Pantano. Nibali volgt op 42 seconden. Het is zijn eerste Tourritzege, na een ronde waarin de klassementsambities van Movistar niet waren uitgekomen.
Een dag later rondt Chris Froome zijn derde eindzege af. André Greipel wint de sprint in Parijs, terwijl Froome vóór Romain Bardet het eindklassement pakt.
Tien jaar later rijdt Izagirre op 37-jarige leeftijd zijn laatste Tour voor Cofidis. Na zijn winst in de GP Miguel Induráin begon hij aan zijn afscheidseizoen, met bergetappes en ontsnappingen als voornaamste terrein. Over die laatste Tour zei hij: “Ik denk nog niet dat dit mijn laatste Tour de France is; ik heb nog wel even de tijd om aan dat idee te wennen. Er is geen tijd voor nostalgie.”