Wielercultuur

Tourgedicht: Tadej

Joost Hontelez stond langs de tijdrit, nam een heleboel foto’s en moedigde alle renners aan. Alleen Pogačar niet. Hij wilde hem recht in de ogen kijken en dat beeld zo lang mogelijk vasthouden.

Tadej

 

Dat ene beeld, waarop hij langs

me snelt(amper 30 centimeters

scheidden ons), waarop zijn gele

schouders en zijn gele heupen

 

katachtig vooruitstuwen, waarop

een druppel van zijn kin valt en

achter het vizier in de blauwe

blik aandacht, vastberadenheid

 

en rust liggen, dat verandert in de

gele rug die de overgrote hoop tot

wanhoop drijft, is de foto die niet

 

werd gemaakt. Dat ene beeld was

voor de mijn netvlies exclusief.

Dat beeld beklijft en is me lief.

Bekijk ook van Joost Hontelez

Tourgedicht: Tadej

Wielercultuur

Tourgedicht: Remco

Wielercultuur