Uit zijn lijden verlost: De Lie geeft op in etappe 3

Maar editie één, vandaag, is gelijk de laatste editie. De Lie stapte aan het eind van de etappe af. Mijns inziens meer dan terecht. De Stier uit de Ardennen reed al van voor de ploegentijdrit met z’n ziel rond in het bloedhete Catalonië. Voor wie het gemist had: De Lie stapte tijdens de verkenning (!) in de ploegleidersauto omdat hij niet fit was. Hij voltooide etappe 1 binnen de tijdslimiet. Ergens was er hoop dat hij weer zou herstellen.

Etappe 2 achter de feiten aan

Gisteren liet niet per se verbetering zien. Hij finishte niet als laatste, die eer was aan Cees Bol, maar hij reed al vanaf het begin van de etappe achter de feiten aan. Vandaag was het vanuit het vertrek weer raak. Het zijn van die wielerwetten: je kunt maar een paar dagen alleen lijden. Dat Kenny dat dagenlang vol kon houden is een godswonder. Maar alleen lijden is niet voor iedereen.

Ik vond het überhaupt vreemd dat hij nog tot in Frankrijk is geraakt. Als een renner zich zó niet goed voelt en eigenlijk al ziek begint, waarom dan toch laten rijden? Nu ben ik slechts een wielerfan en doe ik me af en toe voor als reporter. Soms zeggen mensen zelfs journalist, maar daarvoor ben ik te veel fan. In die hoedanigheid heb ik een minder harde kop dan een topsporter. Ik voel niet wat zij voelen, ik ken de ongeschreven wetten van de koers niet van binnenuit. De psychologische spelletjes die plaats vinden. Dat heb ik niet, dat ken ik niet. En eerlijk gezegd, vind ik dat prima.

Dat De Lie wellicht de overtuiging had dat hij vandaag moest doorkomen, om morgen enigzins mee te kunnen rollen naar dag 5? Who knows. Of dat een wonderbaarlijk herstel in de bloedhitte van het Catalaanse land er nog in zou zitten? Wie het weet mag het zeggen.

Het lijkt er in ieder geval op dat De Lie tegen beter weten in bleef rijden. Wellicht teleurgesteld omdat dit seizoen bijna één lange teleurstelling lijkt. Ja er was even een opleving, toen hij koersen won in zijn thuisregio Wallonië. Maar we hadden hem verwacht in de klassiekers, daar was hij niet fit. Een vierde plek in Gent-Wevelgem (of vooruit: In Flanders Fields: from Middelkerke to Wevelgem) kon de teleurstelling van het voorjaar niet uitpoetsen. Want een 62 – DNF – 84 – 4 – DNF – DNF in alle klassiekers is niet iets om mee thuis te komen.

Na een dagje stront rijden in de Lotto Famenne Ardennes classic (die hij won) moest hij ziek opgeven in de Giro. De Ethias Tour de Wallonie bracht wat respijt, maar daarna was het ook armoe troef. En nu, op het moment suprème in de Tour is het wederom niks. 2026 gaat zo als een nachtkaars uit voor de sterke Waal.

Het is te hopen dat hij thuis kan herstellen en nog de gruzelementen van het seizoen bij een kan lijmen.

En ik hoop dat we met elkaar gaan bedenken hoe we dit soort lijden niet meer tot cult verheffen, maar eigenlijk in de kiem smoren. Arnaud had vandaag neit 4,5uur in de bloedhitte hoeven te rijden om met nog 20km te gaan alsnog de fiets aan de haak te hangen. Maar goed, dat is koers en de wetmatigheden van het wielrennen blijven opgeld doen. Zoals het andere gezegde luidt: Parijs is nog ver en de Tour wacht op niemand. Ook niet op Arnaud de Lie.