Saaie Giro? Das niet per se de schuld van Vingegaard en co

Dat Jonas Vingegaard zijn dagen in het roze wat kleur geeft door overwinningen, dat is alleen maar mooi. Voor hem en voor de kas van Visma natuurlijk. Voor het publiek is er wat saaiheid ingeslopen. We weten nu dat zijn ploeg dominant is, dat hij graag wil winnen, maar zonder tegenstand en zonder parcours verrassingen is het een Giro die een beetje als een nachtkaars uitgaat. Net als de Giro van 2024, toen Pogi huishield alsof z’n leven ervan afhing.

Ook de keuze voor een sprintetappe op een zondag, zorgt wel voor gefronste wenkbrauwen. De Giro is bijna gedaan, maar ik heb het idee dat ie nog moet beginnen.

“Ik voelde dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid op mijn schouders had en ben naar de juryvoorzitter gegaan. Ze hebben naar ons geluisterd, en ik denk dat we dankbaar moeten zijn,” zei Vingegaard na afloop.

De 29-jarige Deen van Team Visma | Lease a Bike heeft vier ritten gewonnen, draagt de roze trui en heeft na zestien etappes een voorsprong van ruim vier minuten op de eerste achtervolger Felix Gall (Decathlon CMA CGM). Hij is op weg om, pas de achtste renner in de geschiedenis te worden die alle drie de grote rondes op zijn naam schrijft. Toch begint het saai te worden

Geen tegenstand

De startlijst mist één echte ‘fuori classe’, een renner van de buitencategorie die Vingegaard naar de kroon kan steken.  Tadej Pogačar, Remco Evenepoel, dat werk. Renners die kunnen verrassen en echt elkaar het vuur aan de schenen kunnen leggen. Het nadeel is wel als Pogačar koerst, dan krijg je ook een vorm van voorspelbaarheid; als hij wegblijft, besef je wel dat je hem nodig hebt.

João Almeida, die Vingegaard vorig jaar in de Vuelta a España tot het uiterste dwong, viel voor de start al uit door ziekte. Adam Yates, het alternatief van UAE Team Emirates, verdween al in de chaos van de tweede rit. Er was geen Ayuso, geen Evenepoel of Lipowitz, of een Del Toro.

Heel even was er sprake van Paul Seixas, het Franse fenomeen dat deze ronde nog spannend had kunnen maken. Maar zijn Franse team koos voor de Tour. Mais bien sûr. De Giro staat daardoor wel een beetje met lege handen: niemand in het huidige klassement kan Visma echt onder druk zetten. Geen Netcompany-INEOS, geen RedBull of Decathlon. Ze proberen het nog wel, maar uiteindelijk zijn Thymen Arensman, Jai Hindley, Derek Gee-West en Felix Gall heel goede renners, maar geen buitenklasse.

Saai parcours

Op papier oogt de route stevig: 3.466 kilometer, 49.150 hoogtemeters, zeven aankomsten bergop en een tijdrit van 40,2 kilometer, de langste in een Giro in tien jaar. Maar schijn bedriegt. De driedaagse Grande Partenza in Bulgarije, de zestiende buitenlandse start in de Giro-geschiedenis, leverde een beetje spektakel, maar dat was vooral vanwege het weer en niet vanwege het parcours. Twee vlakke openingsetappes, met een uiteindelijk chaotische tweede etappe, die meer verliezers dan winnaars kende. Eenmaal terug in Italië kregen we leuke ritten, met name die regenrit vijf, met de wonderlijke winst van Arrieta. En de roze trui van Eulalio.

Vingegaard zag dat al in januari aankomen. “De organisatie heeft een mooi parcours ontworpen voor de Giro. Misschien niet zo veeleisend als in recente jaren, waardoor de Giro-Tour-combinatie een gunstige optie voor ons wordt,” zei hij toen. Sportmanager Grischa Niermann was net zo helder: “Natuurlijk mikken we op de Giro-zege, maar de Tour blijft ons hoofddoel.”

Voor het klassement was het eigenlijk wachten op de Blockhaus, die wel gelijk leverde. Daarna: Corno Alle Scale, maar ook weer Vingegaard. Ook in de ’toblerone-etappe’ naar Pila was het woord aan Vingegaard en was het verhaal van de dag eerder het lijden van Tim Rex, in plaats van de winst van Vingo.

RCS Sport – grande casino

Het parcours en de organisatie mogen wel weer eens uitpakken. De buitenlandse starts zijn goed voor de euro-balans van RCS Sport en zien er fraai uit op televisie, maar ze zorgen ook voor een hoop gedoe in zo’n eerste week. En al twee jaar op rij zien we renners uitvallen in de openingsetappes door bijzondere routekeuzes of slecht weer. Nu is dat in Zuid-Italië ook vaak het geval, maar toch.

En om de saaiheid wat te onderstrepen: sprintetappe op zondag in Milaan. Die dan uiteindelijk geen sprintetappe wordt, omdat ze mogelijk een beetje motorinzet hebben gebruikt. Maar goed. Het is dan zoeken. Plus dat er tijdens die rit discussie was over neutralisatie, veiligheid en de organisatie zich boog naar Vingegaard en zijn klachten.

Roze al vergeven?

De derde week is nog bezig, maar het verdict is er al. Vrijdag en zaterdag staan er nog twee zware etappes op het programma. De Giro blijft een beproeving van drie weken, en zeg natuurlijk nooit nooit, maar dat Vingegaard in een zetel op weg lijkt naar historie, dat kunnen we wel opschrijven.

Of het volgend jaar anders gaat zijn? Who knows. We hebben nog geen geruchten gehoord over een Girostart in bijvoorbeeld Roemenië, Moldavië of wellicht in Turkije. Dan kun je de Tour of Turkiye gewoon als proloog gebruiken. Niemand die daar moeilijk over doet.

Voor nu is het nog afwachten op vrijdag en zaterdag en hopen dat Felix Gall en Thymen Arensman, samen met Jai Hindley voor vuurwerk blijven zorgen. Maar in de strijd om het roze lijkt het peloton zich te berusten in de dominantie van de Deen Vingegaard.

Mooi voor de historie, maar de fans moeten het doen met de kruimels.