Voorbeschouwing Vuelta 2026 etappe 18: tijdrit door sherryland naar Jerez de la Frontera

Vanaf de rampa bij de stierenarena van El Puerto de Santa María rollen de renners op donderdag 10 september één voor één het Andalusische binnenland in. Voor hen liggen 32,1 kilometer over lange, kaarsrechte wegen richting Jerez de la Frontera, dwars door het hart van de sherryproductie. Het is de tweede individuele tijdrit van deze Vuelta en volgens Cyclingnews de eerste van drie opeenvolgende dagen die de eindwinnaar zullen aanwijzen. Wie hier tijd verliest, moet die in de bergritten van etappe 19 en 20 zien terug te pakken.

De eerste renner vertrekt om 14.06 uur lokale tijd, de laatste aankomst wordt rond 17.30 uur verwacht. Twee tussenpunten, na 11,7 en 22,1 kilometer, maken het mogelijk om de specialisten en de klassementsmannen onderweg met elkaar te vergelijken.

Jerez en de Vuelta: Pino, Millar en een televisiemotor

Jerez de la Frontera is de stad van wijn, paarden en flamenco. De herkomstbenaming Jerez-Xérès-Sherry geeft de streek haar wereldfaam, en het kartuizerklooster Santa María de la Defensión staat aan de basis van de fokkerij van het Cartujana-paardenras. De route van de tijdrit passeert niet toevallig de Yeguada de la Cartuja, waar die traditie tot op vandaag voortleeft.

Ook in de Vuelta-geschiedenis heeft Jerez een hoofdstuk. In 1986 eindigde de slottijdrit van de ronde in de stad. Álvaro Pino verdedigde er zijn voorsprong in het klassement. De lokale held Pino won ook nog eens de vlakke rit tegen de klok, met 33 seconden voorsprong op zijn naaste belager Robert Millar. Die moest voorafgaand aan de rit eigenlijk 33 seconden goed maken, maar kreeg er dus 33 aan de broek.

Fotograaf Graham Watson beschrijft hoe Pino daarbij een handje werd geholpen door een televisiemotor die hem voor de zijwind zou hebben beschut. Veertig jaar later keert de chrono terug naar dezelfde straten, en opnieuw kan de wind een rol spelen. Of we ook weer een plakkende motor gaan zien? We weten het aan het eind van deze Vuelta.

Het parcours: vlak, snel en op de wind na eenvoudig

Het profiel is vlak: 169 hoogtemeters over de volledige afstand en geen enkele gecategoriseerde klim. Na de start draaien de renners bij El Portal het binnenland in, waarna lange rechte stroken volgen waarop het pure vermogen spreekt. Via Lomopardo en Estella del Marqués gaat het vervolgens naar het tweede tussenpunt, op 22,1 kilometer, waarna de finale door de stadsranden van Jerez loopt.

Die laatste tien kilometer bevatten meerdere rotondes en richtingsveranderingen, onder meer over de Avenida de la Granja en de Avenida José Manuel Caballero Bonald, maar blijven overwegend snel. De aankomst ligt na de passage over de Avenida Andalucía en de Avenida Alcalde Álvaro Domecq. Mogelijk wordt de Levante de scherprechter van de dag: een sterke oostenwind kan op de open vlaktes tussen Cádiz en Jerez alsnog voor waaiergevoelige omstandigheden in tijdritformaat zorgen.

Wie ruim veertig minuten lang een hoog wattage kan vasthouden in een aerodynamische houding, wint hier tijd. Voor de klassementsrenners is het de laatste kans om een buffer te slaan vóór de slotbergen richting Granada.

De favorieten

Op de startlijst staan genoeg grote motoren voor een boeiende strijd om de dagzege.

Ethan Hayter geldt als de topfavoriet. De Brit beschikt over veel vermogen, heeft een sterke aerodynamische positie en past precies bij een lange, vlakke tijdrit als deze. Hij kwam tot op 0,09 van de winst in de openingsrit

Joshua Tarling. De Welshman reed sterk in de openingsrit en heeft deze ronde iets extra’s om voor te rijden. De herinnering aan zijn overleden broertje kan ‘m zo maar de kracht geven om hier te excelleren.

Wout van Aert, kopman van Team Visma | Lease a Bike, is op zo’n parcours altijd een van de grootste kanshebbers. Naast zijn enorme motor kan de Belg ook uitstekend overweg met de rotondes en richtingsveranderingen in de finale van Jerez.

Stefan Küng behoort als tijdritspecialist tot de meest ervaren renners in het peloton. De Zwitser gedijt vooral op lange, snelle parcoursen, waar hij zijn vermogen onafgebroken kan vasthouden.

Iván Romeo is de interessante outsider. De jonge Spanjaard van Movistar rijdt in eigen land en kan op vlak terrein profiteren van zijn krachtige motor. Een plek tussen de pure specialisten behoort tot de mogelijkheden.

En dan is er Tadej Pogačar, terug in de Vuelta voor het eerst sinds zijn debuut in 2019. De Sloveen is geen pure tijdritspecialist. Wel heeft hij de benen en de aerodynamische kwaliteiten en voldoende vermogen om mee te doen voor de zege. We weten inmiddels dat ‘Pogi’ geen kans onbenut laat in dit soort ritten.

Oscar Onley is in dat rijtje vooral kandidaat voor een sterke klassementsdag. De Brit heeft zich ontwikkeld tot een uitstekende allrounder; een ritzege tegen de echte specialisten wordt lastig, maar een hoge klassering is haalbaar.

Zo valt het deelnemersveld uiteen in twee kampen: de specialisten die alles op de dagzege zetten en de klassementsmannen voor wie elke seconde telt richting Granada. In 1986 besliste de wind mee over rood in Jerez. De Levante kan dat in 2026 opnieuw doen.