Wat zat er echt in de envelop van Delgado aan de jarige Ivan Ivanov?

Stel dat hetgeen Pedro Delgado op maandag 15 mei 1989 beweert wel degelijk waar is en niet, zoals veel mensen vermoeden, een schaamteloze leugen. Wat voor gesprek zou er dan hebben plaatsgevonden tussen de dan aanstaande Vueltawinnaar en Ivan Ivanov? Zou Delgado, terwijl het peloton een dag eerder in de voorlaatste etappe op weg was naar zijn woonplaats Segovia, aan de Sovjet-Rus hebben gevraagd of die de omgeving ook zo mooi vond? En zou hij, toen Ivanov bevestigend had geantwoord, vol trots zijn gaan opscheppen over zijn woning in de finishstad van die dag? Was de invitatie voor een huisbezoekje zo tot stand gekomen? Of zou Ivanov juist zichzelf hebben uitgenodigd? Misschien als een soort inburgeringscursus in het peloton. De uit Oermary afkomstige renner had immers jarenlang achter het IJzeren Gordijn moeten koersen. Te midden van collega’s die hun sport, net als hij, op amateurbasis beoefenden. Nu de val van de Berlijnse Muur aanstaande was en de Sovjet-Russen van hun nationale sportbond eindelijk permissie hadden gekregen als profs te fietsen, was er letterlijk een wereld open gegaan voor Ivanov en zijn landgenoten. Zou hij daarom aan Delgado hebben voorgesteld wel eens te willen komen kijken hoe de meest recente Tourwinnaar, die bovendien op het punt staat voor de tweede maal de Vuelta op zijn naam te schrijven, precies woont? Te bewijzen valt het niet, maar het lijkt allemaal onzin. Niemand gelooft dat in de envelop, die Delgado voor de start van de slotrit van de Spaanse ronde overhandigt aan Ivanov, daadwerkelijk een briefje zit met zijn huisadres. De kans is veel groter dat het papieren omhulsel in werkelijkheid een fraai geldbedrag in contanten bevat. Een welgemeend bedankje voor het vuile werk dat Ivanov, ondanks dat hij voor een andere ploeg uitkomt, had opgeknapt voor de Spanjaard. Met die broodnodige hand- en spandiensten leverde hij een niet te onderschatten bijdrage aan Delgado’s eindzege in de Vuelta van 1989.

Door: Vincent de Lijser
9 mei '26

Ivanov is in het staartje van de jaren ’80 een van de revelaties binnen het veelbelovende Alfa Lum. De van oorsprong Italiaanse ploeg is net overgestapt op een nieuwe formule. In het najaar van 1988 besluit de sponsor om alle Italianen, inclusief de kersverse wereldkampioen Maurizio Fondriest, die naar de smaak van de geldschieter te hoge salariseisen heeft, overboord te kieperen. In plaats daarvan gaat de ploeg het jaar nadien verder met uitsluitend Sovjet-renners. Aan ploegleider Primo Franchini de eer de gewezen staatsamateurs de mores van het profpeloton bij te brengen. Alfa Lum heeft vooraf een bedrag van omgerekend twee miljoen gulden aan het Ministerie van Sport in de Sovjetunie betaald. In ruil daarvoor krijgen vijftien renners van de overheid toestemming prof te worden. Het is de eerste kennismaking met vedetten als Andrei Tchmil en Dmitri Konysjev, maar de Sovjet-Rus die de meeste indruk maakt is Ivanov. De renner van Alfa Lum blijkt met de beste klimmers mee te kunnen en rukt aan het einde van de tweede Vuelta-week, mede door een knappe tweede plek achter Delgado in een klimtijdrit, op naar de achtste plaats in het algemeen klassement. Het is een voorbode van het staaltje geschiedschrijving dat drie dagen later zal plaatsvinden. Ivanov wint als eerste renner uit de – dan nog bijna – voormalige Sovjetunie een rit in een grote ronde. In de bergetappe naar Brañillín troeft hij niet alleen Delgado, maar ook andere erkende klimgeiten als Fabio Parra, Álvaro Pino en Óscar de Jesús Vargas brutaal af. De legendarische ritzege is de opmaat naar de sleutelrol die Ivanov in het vervolg van de Vuelta zal spelen.

Het gebeurt uitgerekend op weg naar Delgado’s woonplaats Segovia. Het is de voorlaatste etappe van de ronde en dus de ultieme kans voor uitdager Parra om een coup te plegen. Dat is dan ook precies wat de Colombiaan doet. Eerst stuurt hij Kelme-ploegmaat Omar Hernandez vooruit, om vervolgens achter zijn landgenoot aan te springen en in gezelschap van een derde Colombiaan, Alberto Camargo van Café de Colombia, Delgado op een steeds grotere achterstand te zetten. Parra komt zelfs virtueel in de leiderstrui te rijden. De Spanjaard zit zonder ploeggenoten, maar doet dan iets dat hem vier jaar eerder ook al de Vueltazege had opgeleverd. Bondjes smeden. De Fransman Jean-Claude Bagot, de Nederlander Luc Suykerbuyk en met name Ivanov beginnen het tempo op te voeren in de achtervolging op Parra. Niemand begrijpt waarom. Feit is dat de Colombiaan uiteindelijk slechts 22 seconden van zijn achterstand van 57 tellen op Delgado goedmaakt en naast de eindzege grijpt. Met dank aan gelegenheidshelpers. De volgende dag krijgt Ivanov, die kilometers lang op kop sleurde, pal voor de start van de slotetappe een envelopje toegestopt van Delgado. In spionagefilms gebeurt zoiets doorgaans in schemerige parkeergarages en worden de acteurs eerst in lange regenjassen gehesen en krijgen ze gleufhoeden opgezet. De Spanjaard doet de overdracht echter doodleuk in het openbaar. Hij wordt op heterdaad betrapt door een Colombiaanse cameraploeg. Delgado houdt stug vol dat in de envelop zijn huisadres zit. En geen beloning voor bewezen diensten. Blijkbaar had Ivanov te kennen gegeven het stulpje van de Spanjaard eens te willen komen bewonderen… Delgado moet de hele slotrit naar Madrid voortdurend twee fietslengtes prijsgeven op de renner voor hem, zo lang is z’n neus na die merkwaardige uitleg. Het incident loopt verder met een sisser af.