De Nieuwe Hinault – 8: Pascal Lino
In 1985 wint Bernard Hinault als nog altijd laatste Fransman de Tour. In de ruim vier decennia die volgen worden vele Franse talenten, tegen wil en dank, opgezadeld met het predicaat ‘de nieuwe Hinault’. Geen van allen kunnen ze de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk waarmaken. Deze hele Tour lang nemen we iedere dag zo’n voormalige ‘nieuwe Hinault’ onder de loep. Waarom zag het er aanvankelijk zo veelbelovend uit, maar lukte het toch niet om in de voetsporen van Hinault te treden? In het slotweekeinde, als het peloton Parijs bereikt, toetsen we de prestaties van het tweetal dat momenteel geldt als de Franse nationale hoop in bange dagen. Kévin Vauquelin en supertalent Paul Seixas. Is een van die twee dan misschien degene die Hinault eindelijk weet op te volgen en Frankrijk haar zo lang en vooral zo vurig gewenste volgende Tourzege bezorgt?
Naam: Pascal Lino
Bijnaam: Lino Go-Go
Jaren actief: 1988-2001
Ploegen: RMO, Festina, Le Groupement, Roslotto, BigMat-Auber 93, weer Festina
Aantal Tourdeelnames: 10
Hoogste Tourklassering: vijfde in 1992
Waarom leek hij de opvolger van Hinault? : Lino is eigenlijk maar gewoon een bescheiden knecht als hij in de derde Touretappe van 1992 – naar Bordeaux, Rob Harmeling wint er – mee springt met een kopgroep om de gele trui van RMO-ploegmaat Richard Virenque te verdedigen. Doordat de vluchters in de wijnstad dik zes minuten voorsprong op het peloton hebben en Lino de voorgaande dagen in de Pyreneeën goed had kunnen volgen, neemt hij het kleinood over. Ondanks dat zijn voorsprong op Miguel Induráin, Claudio Chiappucci en de andere favorieten gaandeweg de ronde zienderogen slinkt, houdt Lino het geel verrassend lang vast. Hij kraakt en piept aan alle kanten, als was hij een oude Citroën, maar pas diep in de Alpen gaat hij door de knieën. Ook daarna geeft hij niet op, want Lino bereikt Parijs als vijfde. Alleen Induráin, Chiappucci, Gianni Bugno en Andrew Hampsten staan voor hem in het klassement.
Waarom was hij het niet? : Lino blijkt een eendagsvlieg. Hij wint een jaar na zijn verrassende vijfde plek nog wel een etappe en zal in 1994 als elfde Parijs bereiken, maar meer noemenswaardigs zit er niet in. Hij haalt het nieuws vaker door onwelriekende dopingzaakjes. Na de Amstel Gold Race van 1993 mist hij een controle en hangt hem een schorsing van zes maanden boven het hoofd. Lino ontspringt de dans echter. Zes jaar later schorst zijn ploeg BigMat-Auber 93 hem kortstondig als hij corticosteroïden heeft gebruikt zonder medeweten van de medische staf.
