Foto Sirotti
De Tour op Planche des Belles Filles, mede dankzij de jarige Lisa Brennauer
De witte streep die op zondag 31 juli 2022 getrokken ligt op La Planche de Belles Filles, markeert niet alleen de finish van de slotetappe van de eerste Tour de France Femmes. Het is vooral het symbolische einde van de actieve carrière van Lisa Brennauer. Als de Duitse de top bereikt zijn er al 49 rensters binnen. Winnares Annemiek van Vleuten, die zowel de dagzege als de eindoverwinning opstrijkt, is zelfs al een klein kwartier eerder over de streep gereden. In de algemene rangschikking staat Brennauer zelfs nog iets lager. 58ste wordt ze in haar eerste én laatste Franse ronde. Precies één uur, één minuut en één seconde meer dan de Nederlandse gele truidraagster heeft ze nodig gehad om de acht etappes tussen Parijs en de Vogezen-col af te leggen. Brennauer is niet ontevreden. De ervaren Duitse was zonder verwachtingen naar Frankrijk afgereisd. Voor een keer was meedoen belangrijker dan winnen. Enkele maanden eerder had ze al aangekondigd dat het wielerseizoen 2022 haar laatste zou zijn. Na dertien jaar op het hoogste niveau op het smalle zadel van een racefiets de kilometers te hebben afgewerkt, is het mooi geweest. Haar tijd als renster zit erop. Dat ze de kans kreeg in haar nadagen nog mee te doen aan een echte Tour voor vrouwen, een evenement waar ze, net als vele van haar collega’s in het peloton, jarenlang hard voor had gestreden, was een mooie bonus. Een afscheidscadeau, dat alle andere vanzelfsprekend ruimschoots overtreft.
Een petitie
Acht jaar eerder heeft directeur Christian Prudhomme de aanzet gegeven tot wat in 2022 zal uitgroeien tot de eerste Tour de France Femmes. Dankzij een petitie, die Marianne Vos samen met collega-rensters Emma Pooley, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington initieert, en een uitgebreide lobby bij zowel de UCI als de ASO, gaan de bobo’s, na eerst nog jarenlang koppig voet bij stuk te hebben gehouden, eindelijk overstag. Een volwaardige ronde ziet Prudhomme in eerste instantie nog niet zitten. Een eendagswedstrijd, enkele uren voor de mannen hun Tour op de Champs-Élysées voltooien, kan de goedkeuring van de Fransman wel wegdragen.
Premiere la Course
Op een zonnige julizondag staan er zodoende 119 vrouwen aan het vertrek voor de 89 kilometer lange première van La Course. Na dertien rondjes op en neer over de bekendste avenue van Parijs eindigt de wedstrijd, haast vanzelfsprekend, in een massasprint. Die is tot de laatste meters bloedstollend spannend. Vos haalt het op de licht oplopende kasseitjes nipt voor Kirsten Wild. Brennauer moet behalve de twee Nederlandse vrouwen ook de Canadese Leah Kirchmann voorlaten en staat in Parijs net naast het podium. Desondanks ervaart de Duitse gevoelens van vreugde. Zelf heeft ze niet gewonnen, haar sport heeft dat wel. De beelden gaan de hele wereld over, doordat La Course enkele uren voor de apotheose van de Tour wordt verreden. Het initiatief is een groot succes en zal acht edities kennen. Eerst nog twee in Parijs en daarna in respectievelijk de Alpen, Pau, Nice en Bretagne. In 2022 kondigt de ASO trots aan dat La Course voortaan wordt ingeruild voor een heuse Tour de France Femmes. Een volwaardige vrouwenronde van Frankrijk.
Publiciteit voor de sport
Als een volleerd markteer geeft Brennauer in aanloop naar die eerste editie van de hernieuwde ‘vrouwentour’ – tussen 1984 en 2009 reden de dames ook al Rondes van Frankrijk, die verschillende gedaantes kende, maar uiteindelijk een stille dood stierf – aan hoe belangrijk het evenement is voor haar sport. De publiciteit die de naam Tour de France automatisch mee brengt, de overlap op de kalender met de mannenversie en dezelfde kenmerkende leiderstruien maken de ronde onmiddellijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Ze vergelijkt de première zelfs met de maanlanding. Voor het vrouwenpeloton is de Tour de France Femmes wat de eerste stap die astronaut Neil Armstrong daar ooit zette, was voor de mensheid. Brennauer heeft slechts een puntje van kritiek. Je zou het deels eigen belang kunnen noemen, maar de Duitse heeft wel degelijk gelijk als ze opmerkt dat er een discipline ontbreekt in het etappeschema. Een tijdrit. Haar specialiteit.
Wereldkampioene
Brennauer werd in 2014 wereldkampioene tijdrijden. In het Spaanse Ponferrada kon ze bijna in precies zeven dagen tijd driemaal een regenboogtrui aantrekken. Bijna. Ze mistte die loepzuivere hattrick op een haar na. Eerst werd ze op zondag, samen met haar ploeggenotes van Team Specialized-lululemon onder wie Chantal Blaak en Trixi Worrack, wereldkampioene ploegentijdrit. Drie dagen later greep ze de individuele tijdrittitel en bijna had ze de zaterdag erna nogmaals gewonnen. In de wegwedstrijd kwam ze een fietslengte te kort voor haar trilogie. Pauline Ferrand-Prévot kaapt de belangrijkste titel weg voor de neus van Brennauer. Haar status als absolute wereldtopper kon ze dat jaar echter wel mooi inzetten bij het lobbywerk om de mondiale wedstrijdkalender voor het vrouwenpeloton verder uit te breiden. Die missie is in de zomer van 2022, als de rensters een voor een binnen druppelen op de top van La Planche des Belles Filles, meer dan geslaagd. De vijftigste plaats in de rituitslag voelt voor Lisa Brennauer dan ook bijna hetzelfde als een overwinning. Met een gerust hart kan ze haar carrière beëindigen.
