Terug naar 2019: toen Dylan Teuns won op La Planche des Belles Filles
Zeven jaar geleden besliste een laatste versnelling het duel met Giulio Ciccone. De Tourrit werd Teuns’ grote doorbraak, al zette hij later een andere overwinning bovenaan zijn palmares.
Het is 11 juli 2019 als Dylan Teuns, de 27-jarige Belgische Tourdebutant van Bahrain-Merida, samen met Giulio Ciccone, de Italiaanse klimmer van Trek-Segafredo, de extra gravelstrook van La Planche des Belles Filles opdraait. Achter hen ligt 160,5 kilometer koers door de Vogezen. Voor hen loopt de weg op tot 24 procent.
Ciccone blijft aanvankelijk aan het wiel wanneer Teuns op het gravel versnelt. Op het steilste slotstuk probeert de Belg het opnieuw. Ditmaal kraakt zijn medevluchter. Teuns bereikt de streep elf seconden voor Ciccone. De inspanning zit zo diep dat zelfs het heffen van zijn arm bij het zegegebaar moeite kost. Op de foto wordt hij geduwd door een vrijwilliger.
Precies zeven jaar later blijft die aankomst een heel belangrijke overwinning op zijn palmares. Het was zijn eerste ritzege in de Tour, zijn eerste overwinning in een grote ronde en de eerste Tourrit voor Bahrain-Merida. Toch zou Teuns de zege later niet aanwijzen als de mooiste uit zijn loopbaan.
Een vlucht met geel op het spel
De zesde Tourrit vertrekt in Mulhouse en telt bijna 3.000 hoogtemeters. Zeven gecategoriseerde beklimmingen liggen op het parcours, waaronder Le Markstein, de Grand Ballon, de Ballon d’Alsace en de Col des Chevrères. De finale krijgt in 2019 een nieuw uiteinde: ongeveer 900 meter gravel boven de oude aankomst van La Planche des Belles Filles. Het verlengde slot zal bekend worden als de Super Planche.
Een vlucht van veertien renners ontstaat vrijwel meteen. Vijf Belgen zitten mee: Teuns, Tim Wellens, Thomas De Gendt, Serge Pauwels en Xandro Meurisse. De aanwezigheid van Ciccone maakt de situatie ook voor het klassement belangrijk. Hij is aan de etappe begonnen op slechts 1:43 van geletruidrager Julian Alaphilippe.
Wanneer de voorsprong richting zeven minuten groeit, rijdt Ciccone virtueel in het geel. Wellens en De Gendt verzamelen onderweg bergpunten, maar naarmate de opeenvolgende cols hun rekening presenteren, valt de samenwerking uiteen. De Gendt probeert na de Col des Croix alleen weg te komen. Op de Col des Chevrères, 3,5 kilometer aan gemiddeld 9,5 procent en met stroken tot 18 procent, wordt hij ingelopen.
Teuns, Ciccone, Wellens en Meurisse komen als sterkste vluchters van die voorlaatste klim. Ze beginnen met ongeveer vier minuten voorsprong aan de slotklim.
Twee renners op ‘Super Planche’
Ciccone voert de forcing op de eerste kilometers van La Planche. Wellens moet als eerste lossen, waarna ook Meurisse zijn eigen tempo kiest. Teuns wijkt niet van het wiel van de Italiaan. Beiden rijden voor een ander doel: Teuns jaagt op de grootste zege uit zijn loopbaan, Ciccone kan naast de rit ook de gele trui veroveren.
Op de onverharde stroken probeert Teuns zijn tegenstander uit het wiel te rijden. Ciccone houdt de eerste versnelling nog bij, maar heeft geen antwoord op de tweede demarrage. Meurisse wordt derde op 1:05. Teuns ziet tijdens de beklimming zijn ouders en vriendin aan de voet van de klim.
Achter de vluchters wordt een tweede wedstrijd gereden. Geraint Thomas, de titelverdediger en kopman van Ineos, is de beste klassementsrenner. Hij finisht als vierde op 1:44 en rijdt Alaphilippe voorbij op de steile slotstroken. Ciccone neemt het geel over, met zes seconden voorsprong op de Fransman.
Voor Bahrain-Merida verloopt de dag minder gunstig. Vincenzo Nibali, de Italiaanse klassementskopman, verliest 51 seconden op Thomas. Terwijl Teuns onverwacht de eerste Tourzege van de ploeg binnenhaalt, raakt Nibali verder verwijderd van een strijd om het eindklassement.
Van ereplaatsen naar een Tourzege
Teuns had in de jaren ervoor al meerdere aansprekende resultaten behaald. In 2017 wint Teuns het eindklassement van de Ronde van Polen, de Ronde van Wallonië en de Arctic Race of Norway. Hij wordt dat jaar ook derde in de Waalse Pijl. In 2018 volgen ereplaatsen in rittenkoersen en klassiekers, plus vier top-tienplaatsen in de Vuelta, maar geen nieuwe zege.
Na vier seizoenen bij BMC verhuist hij naar Bahrain-Merida. In juni 2019 wint hij een rit in het Critérium du Dauphiné en draagt hij er een dag de leiderstrui. La Planche maakt hem een maand later bekend bij een groot wielerpubliek.
In 2021 bewijst Teuns met een ritzege naar Le Grand-Bornand dat de Super Planche geen eenmalige uitschieter was. Toch blijft de eerste Tourzege voor hem verbonden aan het nieuwe, onverharde decor. Bij zijn terugkeer in 2022 zei hij tegen Sporza: “Al bleef deze etappe wel superspeciaal, want het was mijn eerste overwinning voor het grote publiek.”
De Waalse Pijl erboven
In 2022 had Teuns de Waalse Pijl gewonnen op de Muur van Hoei. Die klassieker veranderde zijn persoonlijke rangschikking. “Sinds dit voorjaar zet ik de Waalse Pijl er toch boven”, zei hij in hetzelfde interview.
Teuns won bij zijn Tourdebuut, na een dag in de vlucht en op een aankomst die speciaal voor die editie was verlengd. De Waalse Pijl staat volgens hem hoger. Toch herinneren wij vooral die rit op Planche des Belles Filles.