Herman Frison doet de sponsor deugt: hij wint tijdens Torhout Werchter
Een eenmalig voorval is een incident, maar als iets twee keer gebeurt is er sprake van een opmerkelijk toeval. Het is een logica, die vaak aan misdaadverslaggever Peter R. de Vries is toegeschreven, en die uitmondt in de stelling dat als iets nog vaker plaatsvindt er sprake is van een patroon. Of zelfs van een verdachte situatie. Zo ver gaat het in dit geval niet, maar hoe groot is nou op voorhand de kans dat een wielerploeg, gesponsord door een jaarlijks popfestival, succes boekt in precies dat ene weekend dat het evenement plaatsvindt? Om dat bijzondere huzarenstukje twee jaar later vervolgens nog eens te herhalen. Het overkomt Herman Schueremans. Wij daarvoor moet bedanken? De jarige Herman Frison.
Schueremans, de dertiger uit Leuven, zou in zijn tienerjaren het liefste zelf renner zijn geworden, maar pa en ma gooien roet in het eten. Zij vinden de wielersport te gevaarlijk voor zoonlief en spreken hun veto uit. In plaats van in het zadel belandt Herman in de muziekwereld. Hij gaat concerten en festivals organiseren. Het grootste en bekendste evenement waar Schueremans bij betrokken is, weet hij samen te brengen met zijn koersliefde. Torhout-Werchter is niet alleen een befaamd rockfestival, het zal in de late jaren ‘80 ook de naam zijn van een etappekoers, die op dat moment geldt als de opvolger van de net ter ziele gegane Ronde van België. Het is niet de eerste kennismaking van het peloton met Schueremans en ‘zijn’ Torhout-Werchter. In 1985 is het festival al een seizoen lang cosponsor van de Belgische Tönissteiner-ploeg. De bescheiden formatie krijgt tot haar eigen verbazing prompt een uitnodiging voor de Tour. In de zevende etappe, uitgerekend één dag voordat tienduizenden mensen tijdens het festival Torhout-Werchter zullen genieten van optredens van onder meer Depeche Mode, R.E.M. en U2, laat Ludwig Wijnants de stoutste droom van zijn sponsor uitkomen: een renner met de letters ‘T-W’ op zijn shirt wint een Tourrit. Toevalligerwijs ook op 5 juli.
In de licht oplopende slotkilometers in Nancy springt de Belg precies op het juiste moment weg bij medevluchters Peter Winnen, Luis Herrera, Iñaki Gastón en Nico Emonds. De drie eerstgenoemden zijn meer met elkaar bezig dan met de achtervolging op de koploper. Met landgenoot Emonds heeft Wijnants het kort voor zijn beslissende demarrage op een akkoordje gegooid. De Belgen spreken af niet achter elkaar aan te zullen gaan. Na een solo van een paar minuten rijdt Wijnants met hooggeheven armen als eerste over de finish. Schueremans kan zijn geluk niet op. Een mooier begin van zijn muziekfestijn in Torhout, en een dag later in Werchter, had hij zich niet durven wensen. Betere marketing is er niet. Ondanks het Toursucces, dat het begin zal zijn van een warme vriendschap tussen Wijnants en Schueremans, staakt de festivalorganisator aan het einde van het seizoen de sponsoring. Het voor een wielerploeg beschikbare budget is simpelweg niet groot genoeg. Schueremans’ liefde voor de wielersport wordt er niet minder om. Na een jaar afwezigheid keren de letters ‘T-W’ in 1987 terug in het peloton. Ze prijken dan op het shirt van de Roland-Skala-ploeg. Niet in het wit, rood is de kleur. Doordat het bedrag dat Schueremans in de ploeg kan steken nu veel kleiner is, springt het ‘T-W’ nauwelijks in het oog op het wit-blauwe tenue van het team, waar oudgedienden Hennie Kuiper en Dietrich Thurau de bekendste renners zijn. Desondanks kan de kurk opnieuw van de champagnefles aan het einde van een Touretappe. Uitgerekend op de zondag van Torhout-Werchter. Als je het vooraf zo bedenkt, zou het vermoedelijk als veel te ongeloofwaardig worden weggezet.
Op 5 juli 1987 wacht de renners niet één etappe, maar liefst twee ritten. Vier dagen eerder is de Tour in West-Berlijn van start gegaan en voordat het peloton Frankrijk bereikt, worden eerst nog drie Duitse steden met een start en/of aankomst vereerd. De vorige dag is er van Karlsruhe naar Stuttgart gekoerst. Een etmaal later gaat het eerst over 79 kilometer van Stuttgart naar Pforzheim, om diezelfde middag nog eens 112 kilometer te koersen en in Straatsburg de eerste aankomst op Frans grondgebied te beleven. Het ochtendritje is de ideale kans voor renners die zich goed voelen en zin hebben in een verzetje, om een ontsnapping op touw te zetten. Precies dat heeft Herman Frison in gedachte als hij zich amper tien minuten na het klinken van het startschot losmaakt uit het peloton. Niemand legt de Belg ook maar een strobreed in de weg. Geen enkele andere renner heeft zin om zich bij de coureur van Roland-Skala aan te sluiten. De ploegen van de sprinters geloven het die ochtend wel. Een uur en drie kwartier na zijn tempoversnelling draait Frison, na een solo van dik zeventig kilometer, in z’n eentje de aankomststraat in Pforzheim op. Zijn voorsprong bedraagt anderhalve minuut, dus er is tijd genoeg om het succes ruim voor het passeren van de finish te vieren. Terwijl Schueremans zich in Werchter voorbereidt op optredens van onder meer Peter Gabriel en Eurythmics, later die dag, gunt de juichende Herman Frison de wereld een uitgebreide blik op het Roland-Skala-tenue, waarop links – voor de kijkers rechts – net boven de toetsen van een keyboard, de letters ‘T-W’ prijken. Net als twee jaar eerder wint een renner met de festivalnaam op zijn shirt een Tourrit, precies in het weekend van Torhout-Werchter. Het mag met recht een opmerkelijk toeval worden genoemd.
Lees ook: https://hetiskoers.nl/vergeten-koers-4-torhout-werchter-classic/
