Foto Sirotti
Hoe Iljo Keisse en Glenn O’Shea de Zesdaagse van Gent 2012 wonnen
Het rijden van een koppelkoers is net een huwelijk. Zonder goede communicatie wordt het meestal niets. In dat licht bezien is het bijna een wonder te noemen dat de Zesdaagse van Gent in 2012 wordt gewonnen door een duo dat nooit eerder had samen gereden. En dat nimmer met elkaar overlegt. Elke keer als Iljo Keisse een dappere poging waagt zijn tijdelijke partner van feedback te voorzien en omgekeerd tracht het net op te halen om te ontdekken wat diens bevindingen zijn, krijgt hij nul op het rekest.
Hij zegt niets
Enkele jaren later zal de Belgische baanspecialist erkennen zich de volle Gentse week lang te hebben verbaasd over de renner aan wie hij door de wedstrijdleiding gekoppeld was. Glenn O’Shea zegt namelijk helemaal niets. Sterker, telkens als Keisse nog maar weer eens probeert om met de Australiër in contact te komen, draait die zijn hoofd weg. Al snel zal de Belg, die op dat moment in het wegseizoen uitkomt voor de Omega Pharma-QuickStep-ploeg van Patrick Lefevere, ontdekken wat de oorzaak is. Het is geen doelbewuste actie van O’Shea. De renner, die vooral uitblinkt op de onderdelen omnium en ploegenachtervolging, is simpelweg verlegen. O’Shea is niet het type dat het hart op de tong heeft liggen. Liefst vermijdt hij iedere vorm van conflict, als een scholier die een straatje om gaat om een paar kwajongens uit de bovenbouw te ontlopen. ‘Het was raar om met hem te koersen’, zal Keisse drie jaar later tegen Sporza zeggen. Op dat moment heeft hij opnieuw gewonnen in Gent. Ditmaal in gezelschap van Michael Mørkøv. De Deen, die op de weg topsprinters als Marcel Kittel en Mark Cavendish naar menig spurtzege loodst, is in de optiek van Keisse de gedroomde partner tijdens het zesdaagse-seizoen. Als Sporza hem vraagt naar het andere uiterste, hoeft de Belg niet lang na te denken. ‘Glenn O’Shea!’, roept hij.
Gentse invitatie
Het zijn wel degelijk resultaten waarmee je met gemak een invitatie voor het zesdaagse-circuit in de wacht sleept, inclusief een goed gevulde envelop met startgeld. Vandaar dat de Gentse organisatoren met trots aankondigen de Australiër succesvol te hebben verleid om naar België te komen. Hij wordt er zelfs aan de bij het publiek heel populaire Keisse gekoppeld. De communicatie tussen O’Shea en zijn gelegenheidspartner is weliswaar net zo goed als dat in een uitgeblust huwelijk, desondanks winnen de twee wel in ‘T Kuipke. Op de derde dag, die wordt ontsiert door twee streakers die de baan op lopen – een van beide poedelnaakte mannen geeft zelfs een steward een kopstoot en moet met bebloed hoofd worden afgevoerd – neemt het tweetal de leiding over van Kenny De Ketele en Gijs Van Hoecke. Een ander duo is diezelfde dag kansloos geraakt voor de eindoverwinning. Wim Stroetinga moet met galblaasproblemen naar het ziekenhuis en slaat, net als kompaan Peter Schep, daardoor noodgedwongen een dag over. De Nederlander krijgt groen licht om zijn deelname alsnog voort te zetten, maar door die gemiste dag heeft het koppel automatisch twee ronden achterstand gekregen. Een topklassering wordt zo een minimale stip aan de horizon. Andere duo’s, zoals Robert Bartko/Silvan Dillier en Marc Hester/Lasse Norman Hansen, kijken dan al tegen een ruime achterstand aan, waardoor op de slotdag alleen De Ketele en Van Hoecke nog roet in het eten van het niet-communicerende duo kunnen gooien. Dat gebeurt niet. Als laatstgenoemde bij een slechte wissel valt, is het verdict van Gent een feit. Iljo Keisse en Glenn O’Shea winnen. Zonder ook maar een woord te wisselen. Net als in een huwelijk kan dat in sommige gevallen juist de sleutel tot succes zijn.
