Alles over Luik-Bastenaken-Luik Femmes 2026: wie wint dit monument

De dames starten niet in Luik, maar in Bastogne (Bastenaken). Zij rijden de 156 kilometer richting Luik, wat niet wil zeggen dat het een walk in the park is. Luik-Bastenaken-Luik Femmes begint aan haar tiende editie, en  de titelverdedigster staat helaas niet aan de start. Kim Le Court-Pienaar, de renster uit Mauritius die in 2025 won, brak haar pols bij een val in de Ronde van Vlaanderen en moest onder het mes. Dat is een gemis, maar er zijn nog genoeg andere favorietes om het een meer dan interessante koers te maken.

Jonge koers

De vrouweneditie bestaat pas sinds 2017, maar de erelijst leest als een beknopte canon van het vrouwenwielrennen. Anna van der Breggen won de eerste twee edities. Annemiek van Vleuten volgde met zeges in 2019 en 2022. Demi Vollering sloeg toe in 2021 en 2023. Daartussenin schreven Elizabeth Deignan (2020), Grace Brown (2024) en Le Court-Pienaar (2025) hun namen op de lijst. Het is een erelijst om u tegen te zeggen.

Zo ging het vorig jaar:

Sinds dit seizoen kent de UCI de vrouweneditie ook formeel het gewicht van een Monument toe via de aangepaste puntenstructuur.  In de praktijk werd de koers al vanaf het begin als monument gezien, maar het is mooi dat het ook in punten wordt uitegdrukt. Luik-Bastenaken-Luik Femmes is de afsluiter van de ‘Ardennentrilogie’ na Amstel Gold Race en Waalse Pijl, het moment waarmee het traditionele voorjaar wordt afgesloten en de pijlen op de grote rondes worden gericht.

Parcours Luik-Bastenaken-Luik Femmes

Het parcours volgt de klassieke route richting Luik vanuit Bastenaken over 156 kilometer en tien beklimmingen. De officiële routepagina classificeert het als accidentée, een mooi eufemisme.

De eerste wijziging ten opzichte van voorgaande jaren zit vroeg. In plaats van de Côte de Saint-Roch staat na 28,9 kilometer de Col de Haussire op het menu: 3,9 kilometer aan gemiddeld 6,8%. Dat is een dijk van een klim, die vaak in de top van moeilijkste Ardennen klimmen staat. Een moment om alvast even aan de boom te schudden. Daarna volgt een lang dal waarin weinig gebeurt, tot het peloton de Côte de Wanne bereikt en de echte slijtage begint.

Vanaf dat punt stapelt de koers inspanning op inspanning zonder echte adempauze. Côte de Wanne, Stockeu (langs Eddy Merckx’ standbeeld) (1,0 km aan 12,5%) en Haute-Levée vormen het eerste blok dat de groep zal uitdunnen. De Col du Rosier, met 4,4 kilometer de langste beklimming van de dag, zal ook zeker z’n werk doen, al is deze niet steil genoeg om echte verschillen te maken. Dan volgt de Col du Maquisard, een relatief nieuwe beklimming in het parcours, die de Côte de Desnié (8,1%) de mogelijkheid geeft extra schade aan te richten.

De drietrapsraket La Redoute (1,6 km, 9,4%), Les Forges (1,3 km, 7,8%) en Roche-aux-Faucons (1,3 km, 11,0%) beslist al sinds de eerste editie wie er in Luik wint. Roche-aux-Faucons komt op 13,3 kilometer van de finish. Dat laat genoeg ruimte om een voorsprong te verdedigen, maar te weinig om rustig af te wachten. Wie daar een gat slaat, zal nog even moeten dokkeren tot de finish.

Vollering ’the one to beat’

Als deze koers één topfavoriete heeft, is het Demi Vollering. De 29-jarige Nederlandse kopvrouw van FDJ United-SUEZ arriveert na zeges in de Ronde van Vlaanderen en Waalse Pijl als de te kloppen vrouw. Twee eerdere Luik-zeges, in 2021 en 2023, bewijzen dat ze dit parcours kan lezen én afmaken. Haar ploeg versterkt die positie: Elise Chabbey en Juliette Labous kunnen de koers al vóór de Redoute harder maken, zodat Vollering zelf kan kiezen wanneer ze beweegt. Of Chabbey kan net als in Strade zelf voor de overwinning gaan. De ploeg is in de breedte ook loeisterk dit jaar.

Uitdagers

De scherpste uitdager is Puck Pieterse. De 23-jarige alleskunner van Fenix-Premier Tech werd vorig jaar tweede in Luik achter Le Court-Pienaar en finishte deze week opnieuw als tweede achter Vollering in de Waalse Pijl. Als de finale uitdraait op een sprint in een uitgedund groepje, is Pieterse een van de weinige rensters die dat op punch kan winnen. Ze reed in bijna alle koersen top 10, uitgezonderd Dwars door Vlaanderen (17e) en Trofeo Binda (12e). Das een lijst om u tegen te zeggen.

Anna van der Breggen, inmiddels terug bij Team SD Worx – Protime, is het geheugen van deze koers. De eerste winnares ooit, tweevoudig winnares zelfs, kent dit natuurlijk meer dan goed. We moeten wel zeggen: ze is niet meer de Van Der Breggen van weleer, die bijvoorbeeld een abonnement op Waalse Pijl had. Daar was ze ook niet kort bij de overwinning. Totaal uitvlakken doen we haar niet, maar ze is niet de topfavoriete die de koers kon domineren.

Dan zijn er nog de andere kleppers. Pauline Ferrand-Prévot (Team Visma | Lease a Bike) is even sterk als vorig jaar rond deze tijd (vorig jaar won ze Paris-Roubaix en eindigde ze op het podium van Strade) en ze laat nog steeds een power en koersinzicht zien van heb ik jou daar. Wederom tweede in de Ronde, derde in Roubaix met een knechtenrol voor Vos.

Kasia Niewiadoma (Canyon//SRAM zondacrypto) is niet de allerbeste klimster, wat in een koers als L-B-L wel nodig is, maar ze kan heel lang mee en heeft de afgelopen jaren bijna altijd top 10 gereden.

Lotte Kopecky (Team SD Worx – Protime) is geen pure klimster, maar als ze aan kan klampen en mee kan sluipen in een klein groepje dan is ze levensgevaarlijk. En dan zijn er nog namen als Cédrine Kerbaol en Magdeleine Vallieres (EF Education – Oatly), die ook wel een potje kunnen klimmen. De wereldkampioene Vallieres eindigde ook kort in Waalse Pijl.

Wie we nu ook serieus moeten opschrijven: Paula Blasi (UAE TEAM ADQ). Zij heeft in de Amstel laten zien dat ze een koers als deze meer dan goed aankan. Haar team, met o.a. Squiban, is ook niet slecht en de derde plek in de Waalse pijl geeft ook een hoop gewicht mee. Gaat zij weer verrassen?

De koers start om 13:35 en finisht rond de klok van half zes in de avond. De uitzending is pas na de mannenkoers.