Foto Sirotti
Killows muzikale smeekbede aan Paul Seixas: van instagram grap naar echt lied
Een 30 seconden durende Instagram-grap groeide uit tot het officieuze supporterslied van iedereen die Paul Seixas liever in Decathlon-kleuren naar Pogačar ziet rijden. Het volledige nummer staat sinds maandag op streamingsdiensten.
Op de dag dat Paul Seixas in Hoei de Muur beklom naar de jongste zege ooit in La Flèche Wallonne, draaide op Spotify al het nummer dat zijn naam draagt. Een dag eerder, op 21 april, zette de Duitse muzikant Killow de volledige versie van Paul Seixas, please don’t sign for UAE op de streamingplatforms. Wat begon als een soort grap van dertig seconden op Instagram is uitgegroeid tot iets dat wielerfans herkennen als meer dan een grap.
View this post on Instagram
De kern van het liedje is een vrees die in het peloton en daarbuiten leeft: dat UAE Team Emirates-XRG, de rijkste ploeg in de koers, de 19-jarige Fransman weghaalt bij Decathlon CMA CGM voordat de rivaliteit met Tadej Pogačar ooit echt kan ontvlammen. Volgens een door Escape Collective aangehaalde melding van Eurosport Spain zou Seixas’ manager op €8 miljoen per jaar mikken en zou de Franse president Emmanuel Macron kunnen worden benaderd om de renner bij een Franse ploeg te houden. Het is tegen die achtergrond dat een akoestisch gitaarnummer met regels als “How cool to beat their ass on a Decathlon bike” meer werd dan een grap.
Eurosport and cry
Killow, in het dagelijks leven Killian, komt uit Trier, vlak bij de Luxemburgse grens, en woont tegenwoordig in Stockholm. Op Instagram opereert hij onder de naam Eurosport and Cry. Hij heeft tien nummers op Spotify staan, allemaal over wielrennen, teruggaand tot het wonderlijk ontspoorde Mieke Kroeger Anthem uit 2022, dat op het moment van publicatie al 122.000 streams telde.
De passie is geen pose. Killow vertelde aan Escape Collective dat hij als kind met zijn vader de Tour de France keek, twee of drie keer de koers live zag in Frankrijk, en op school niemand vond om mee te praten over wielrennen. “Ik was helemaal enthousiast over fietsen, maar niemand op school snapte het echt; ze waren allemaal gek op voetbal,” zei hij. Pas via het internet, en later via zijn muziek, vond hij gelijkgestemden. Hij is bovendien al zo’n vijftien jaar supporter van Decathlon, destijds nog AG2R, “omdat het shirt natuurlijk zo cool was en omdat ik van underdogs houd.”
De songtekst mixt koerskennis met absurdisme. De openingsregels stellen Seixas voor een keuze: een Richard Mille-horloge of een standbeeld in Killows tuin, roestvrij staal of marmer. De slotregel is een directe smeekbede: “Paul Seixas, please don’t sign for UAE.”
Waarom Seixas nu iedereen bezighoudt
De song landt op een moment waarin Seixas’ resultaten sneller gaan dan welke transferonderhandeling ook. Op 4 april werd hij tweede achter Pogačar in Strade Bianche. Een week later won hij Itzulia Basque Country met drie ritzeges, het puntenklassement, het bergklassement én de witte trui, waarmee hij de jongste winnaar van een WorldTour-rittenkoers werd. En op 22 april, tijdens zijn debuut in La Flèche Wallonne, reed hij iedereen uit het wiel op de Muur van Hoei en werd hij de jongste winnaar in negentig jaar racegeschiedenis. Zijn zevende overwinning van het seizoen.
“Vorig jaar keek ik op TV, nu heb ik net deze race gewonnen,” zei Seixas na de Waalse Pijl.
Die snelheid voedt de transfergeruchten en de relevantie van het liedje. Een neoprof die in februari zijn eerste profzege boekt en in april al historische monumenten wint, trekt onvermijdelijk de aandacht van ploegen met diepe zakken. De vraag die wielerfans bezighoudt is niet óf Seixas een generatietalent is, maar waar hij dat talent gaat inzetten.
Voorlopig is een akoestisch gitaarnummer van een Duitser in Stockholm het antwoord van de bankhangers. Het liedje verwoordt de wens van fans die liever rivaliteit zien dan een superploeg.