Amstel Gold Race 2026: Evenepoel speelt Skjelmose uit op natte Cauberg

Glad asfalt glimt onder een grijze hemel als de twee koplopers de Cauberg voor de laatste keer achter zich laten en richting de finish rijden. Remco Evenepoel zit in het wiel. Precies waar hij wil zitten. Even daarvoor leidde hij nog de laatste beklimming op Neerlands beroemdste berg, maar op de finishstraat pakt hij positie twee.

De 26-jarige Belg van Red Bull-Bora-Hansgrohe heeft de Amstel Gold Race 2026 gewonnen in Valkenburg, voor Mattias Skjelmose (Lidl-Trek) en Benoît Cosnefroy (UAE Team Emirates-XRG). Het verschil werd niet gemaakt op de steilste stroken van de Cauberg, maar in de laatste 300 meter voor de finish, waar Evenepoel een sprint aantrok die de Deen dit jaar niet kon pareren. Vorig jaar was Skjelmose de twee kemphanen Pogacar en Evenepoel nog te slim af. Nu heeft de Belg het laatste woord.

Het was een zege die niet paste in het klassieke Evenepoel-repertoire van lange solo’s en brute vermogensexplosies. In de wisselvallige omstandigheden van Zuid-Limburg koos hij voor iets anders: meer beheersing.

De finale op de Cauberg

De beslissende fase begon op de Bemelerberg, waar Evenepoel en Skjelmose wegreden uit wat er nog over was van de kopgroep. Tegen de tijd dat ze de voet van de laatste Cauberg-passage bereikten, was het verschil met de achtervolgers groot genoeg om te weten: de zege werd onder elkaar verdeeld.

Op de Cauberg zelf bleef Evenepoel op kop te rijden. Hij hield het tempo hoog en zakte vervolgens weer terug, waardoor Skjelmose keer op keer het werk moest opknappen. Door de Deen uiteindelijk de kop op te dwingen op de halfnatte wegen zorgde voor het voordeel dat Evenepoel nodig had.

Op 500 meter van de streep zat hij  in Skjelmoses wiel. Op 250 meter trok hij aan. De beelden van bovenaf lieten zien hoe brutaal de versnelling was: Skjelmose werd moeiteloos achtergelaten en Evenepoel kon meer dan uitbundig juichen. Deze wilde de Aerokogel maar wat graag hebben.

Achter het tweetal streed een groep achtervolgers om de resterende podiumplaats. Ewen Costiou (Groupama-FDJ United) probeerde de achtervolging nog aan te jagen, maar het gat was al te groot. Cosnefroy kwam als sterkste uit de sprint voor de derde plek.

Een special mention voor Marco Frigo: die zat lang in de vlucht, reed heel lang alleen voorop en leek in de laatste kilometers nog het podium te pakken. Maar hij was leeg en hij werd nog overvleugeld.

Beter dan vorig jaar

Evenepoel maakte na afloop geen geheim van zijn tevredenheid. “Ik voelde me veel beter dan vorig jaar in de finale. Ik denk dat je in de sprint ook kon zien dat mijn sprint veel beter was, dat ik nog wat in mijn mars had,” zei hij. Evenepoels observatie over zijn reserves werd ondersteund door de beelden van de eindsprint.

Hij plaatste de zege in de context van zijn aprilmaand. “Ik heb een behoorlijk goede maand april achter de rug met Catalunya, met Vlaanderen, maar een overwinning behalen is altijd net iets anders,” zei Evenepoel, verwijzend naar zijn vijfde plaats in de Ronde van Catalonië en derde plek in de Ronde van Vlaanderen. Amstel Gold Race was de eerste grote overwinning in die reeks.

De lof voor zijn ploeg was expliciet. Danny van Poppel en Tim van Dijke hadden volgens Evenepoel de hele koers alleen moeten controleren. “Zij zetten me af in perfecte positie, zoals altijd, het was niet makkelijk om kalm te blijven, zeker ook niet met die regen.” zei hij.

Klaar voor de Ardennen

Dit was pas Evenepoels tweede deelname aan de Amstel Gold Race, en hij noemde het zelf een van zijn favoriete koersen van het seizoen. Het parcours met zijn opeenvolging van korte, harde hellingen past bij zijn profiel en nu heeft hij ‘m ook op z’n palmares staan. Hij was de torenhoge favoriet en om het dan ook waar te maken is een knap staaltje. Hij zal extra moraal krijgen voor het tweeluik Waalse Pijl – Luik-Bastenaken-Luik.

Skjelmose kon dit keer dus niet verrassen. Hopelijk zien we komende jaren weer een breder veld met favorieten. Komen VDP en Pogi nog weer?