Etappe 20 Tour de France 2026: de Sarenne als laatste scherprechter
Met 5.600 hoogtemeters is de koninginnenrit de zwaarste bergetappe van deze Tour. De Col de Sarenne, voor het eerst in deze richting beklommen, vormt het decor voor de laatste kans voor het klassement.
Aan de voet van Alpe d’Huez, in het dal van Le Bourg-d’Oisans, begint zaterdagochtend 25 juli de etappe die het predicaat ‘koninginnerit’ mag dragen. Het is mooi om te zien dat ze rit eindelijk eens de voorlaatste rit is. Alsof je toewerkt naar een climax. Het parcours gaat over 171 kilometer, met vier beklimmingen, 5.600 hoogtemeters, en een finale over een weg die nog nooit in deze richting in de Tour werd bereden. Mocht het nog spannend zijn, dan is dit het moment waarop het pleit beslecht kan of gaat worden.
Alpe d’Huez maar dan anders
Tussen 1976 en 1989 wonnen Nederlanders acht keer op Alpe d’Huez. De laatste was Gert-Jan Theunisse, de Brabantse hardrijder die in 1989 op pure rancune een solo van 130 kilometer reed op weg naar zijn enige ritzege in de Tour. Zijn ploeggenoten bij PDM, onder wie Sean Kelly en Raúl Alcalá, weigerden op de Galibier het werk te doen dat was afgesproken. Theunisse deed het zelf, in een lange solo die vooraf weinig kansrijk leek.
Sindsdien kwamen Steven Kruijswijk en Tom Dumoulin in 2018 dichtbij, maar geen Nederlander stond meer bovenaan op ‘de Alp.’ In 2026 krijgt de berg een variant die zelfs voor de meest doorgewinterde Tourvolger nieuw is: de aankomst loopt via de Col de Sarenne, een klim die in 2013 alleen als afdaling werd gebruikt en nu voor het eerst in deze richting wordt beklommen.
Op de Galibier zelf staat het monument voor Marco Pantani. Precies op het punt waar de Italiaan in 1998 aanviel en een solo van 48 kilometer begon die hem de Tour opleverde, terwijl Jan Ullrich onderkoeld achterbleef in de regen.
Parcours
De rit begint met nog zo’n tourklassieker, de Col de la Croix de Fer: 24 kilometer aan 5,2%, al zegt dat gemiddelde niet alles. De klim is grillig en kent passages die duidelijk steiler zijn. Daar zullen de eerste knechten uit het peloton worden losgereden.
Daarna volgt de Télégraphe-Galibier combinatie, op papier twee klimmen maar iedereen weet dat dit eigenlijk één lange slijtageslag van ruim dertig kilometer is De Télégraphe telt 11,9 kilometer aan 7,1%, gevolgd door een kort stuk afdaling en vervolgens 17,7 kilometer aan 6,9% naar de top van de Galibier op 2.642 meter, het hoogste punt van deze Tour en de locatie van de Souvenir Henri Desgrange.
Het verschil met eerdere edities zit in de finale. De Col de Sarenne (12,9 kilometer aan 7,3%) slingert over een smalle weg waar het stijgingspercentage regelmatig boven de tien procent uitkomt. Na de top volgt geen directe finish, maar een verraderlijke slotfase: dalen, opnieuw stijgen, en dan nog vier kilometer aan 6,1% naar de aankomst op Alpe d’Huez.
Hoe de koers kan openbreken
Dit is een etappe voor de lange uitputtingsslag. Team Visma | Lease a Bike heeft er baat bij om de koers al vroeg hard te maken en de ploeg van het gele trui geleidelijk leeg te rijden. De eerste echte selectie valt waarschijnlijk op de flanken van de Croix de Fer. Op de Télégraphe en Galibier wordt de groep der favorieten verder uitgedund.
De beslissing kan op de Sarenne vallen. Een klim die nog niemand in koersverband kent, op een smalle weg zonder veel schuilmogelijkheden. Dit is echt zo’n spectaculaire slotklim die nog het verschil kan maken. De ploegen zullen wel verkend hebben, maar toch is een trainingsverkenning anders dan in volle finale.
Vijf kanshebbers
Tadej Pogačar (UAE Team Emirates XRG) is ook nu weer de topfavoriet. Als je slijtageslag hoort, dan staat hij standaard op één. Dat bewees hij ook in Rwanda, tijdens het WK
Jonas Vingegaard (Team Visma | Lease a Bike) is als een siamese tweeling verbonden met Pogi. De Deen koestert goede herinneringen aan de Télégraphe-Galibier combinatie. Het is te hopen dat hij kan aanhaken
Florian Lipowitz (Red Bull-BORA-hansgrohe) zal op dit terrein zijn mede kopman Evenepoel de baas zijn. Maar is hij net zo sterk als vorig jaar? Toen kon hij lang mee bergop.
Isaac del Toro (UAE Team Emirates XRG) zal de schaduw zijn van kopman Pogacar, maar hij heeft dit jaar laten zien dat hij zelf minstens zo sterk is. Het zal doen denken aan de tijden van Sky en Ineos, van Froome en Wiggins, Froome en Thomas, maar ook Richie Porte.
Paul Seixas (Decathlon CMA CGM Team), de 19-jarige Franse revelatie van dit seizoen, mengt zich op papier in het gevecht om het podium. Of zijn benen na drie weken nog standhouden op een dag als deze, is de grote vraag.
Nederlandse dark horse: Thymen Arensman
Thymen Arensman (Netcompany INEOS). De man die vorig jaar Nederland voorzag van ‘Arensmania’. Wat een klimmer. Hij liet dit jaar in de Giro zien veel meer te zijn dan een etappejager. Hij komt naar de Tour om juist dat te doen, etappes jagen. Maar wie weet? Dit is wel echt een etappe voor hem. Maar dat zeggen we al bij meerdere etappes. De vraag is natuurlijk of hij de benen heeft.
De Sarenne is lang genoeg en steil genoeg voor een renner die zijn kracht niet in één explosie kwijt hoeft, maar kilometer na kilometer blijft malen. Mollema zou het ook moeten kunnen, maar ja. Die is er niet.
De verwachte finishtijd ligt tussen 16:11 en 16:50 uur. Tegen die tijd weten we wie er na drie weken nog kan aanvallen op een berg die nieuw is in de Tour..
Preview Etappe 19: over Alpe d’Huez en de berg die nooit vergeet