Tourhistorie 12 juli: Van Poppel Wint in Besançon
Ook op 12 juli kijken we terug wat er in de Tourhistorie gebeurde. Voor de Nederlandse tourgeschiedenis kunnen we niet bogen op heel veel mooie momenten. We moeten wel de prestatie van Erik Breukink benoemen, want die won in 1990 alle tijdritten, dus ook die naar Villard-de-Lans op 12 juli. Maar daarbuiten? Nee. Toch vonden we een lichtpuntje: de sprint van Jean-Paul Van Poppel in Besançon.
Het jaar 1988 is natuurlijk in het geheugen gegrift van de Nederlandse sportliefhebber. Ajax en PSV in Europese finales, de Europese titel van Oranje en de tweede plek van Rooks in de tour, met de Bolletjestrui als beloning.
Die Tour won verschillende Nederlanders een groot aantal etappes. Jelle Nijdam, Steven Rooks en Adrie van der Poel sloegen toe en schreven zichzelf zo in de annalen van de sport. Toch was er één baas boven baas: Jean-Paul van Poppel. De Brabander won maar liefst vier keer, waaronder op de Champ-Elysees.
Besançon is net als Pau, waar Olav Kooij dit jaar won, een stad die veel aangedaan wordt omdat het als poort kan dienen voor het gebergte. Of juist de eerste vlakke etappe na dagen vol helse beklimmingen. In 1988 was het het eerste: nog één keer sprinten, voor de Alpen begonnen. Eerder won Henk Nijdam er al (1964), later zou Blijlevens nog zegevieren in 1996.
In 1987 had Van Poppel als twee keer gewonnen en het groen mee naar huis genomen. Ook deze Tour was hij goed begonnen met winst in de sprint in Le Mans. Eigenlijk stond er dit jaar geen maat op hem. De man in het felle groen van Superconfex was vol zelfvertrouwen
Deze 10e etappe begon met de beklimming van de Ballon de Servance (18 km aan gemiddeld 4,1%). Rooks en Millar laten zich daar van voren zien en passeren de top met een voorsprong van 48 seconden op hun achtervolgers. Dat was echter veel te ver van de finish om er genoeg voordeel uit te halen, ook omdat het parcours daarna grotendeels afvlakte.
Op kilometer 50 sloegen Sergeant, Lavainne, Ghirotto en Esnault een gat. Dankzij de verbrokkeling van het peloton konden zij hun voorsprong uitbouwen tot drie minuten bij Lure. De renners van ADR, die werkten voor Eddy Planckaert), brachten het peloton terug bij de vluchters op kilometer 110. Patrice Esnault bleef echter aandringen en ging alleen verder, maar ook hij werd uiteindelijk op kilometer 137 weer door het peloton ingerekend.
Het collectief van Superconfex, met Jacobs, Poels en Verhoeven hield het peloton vervolgers bij elkaar. De ploeg is één van de eerste zo goed georganiseerde sprintreinen in de Tour. Plankaert en Bontempi proberen het, maar tevergeefs. Van Poppel pakte zijn tweede, op weg naar zijn beste tour ooit. Alle sprints waren voor hem, met Parijs als de belangrijkste .
Wil je de sprint nog eens terugzien?