Never count Wout out

Voor wie niet helemaal ‘up-to-speed’ was met wat er dinsdag gebeurde: Van Aert moest al na 8 kilometer lossen in de ploegentijdrit van 28,4 kilometer. Het was geen leiden in last, maar voor de alleskunner van Aert betekent zo’n akkefietje gelijk kamervragen in het Vlaams wielerparlement.

‘Is hij wel in orde?’

‘Komt hij ooit nog terug in vorm?’

‘Ligt het aan z’n kinderen?’

‘Wat heeft ‘m gegeten?’

Enfin. Niet wat de 31-jarige sprinter/super domestique/rittenkaper/powerhouse/knuffelbeer des vaderlands/stuntpiloot nog van z’n stuk zal brengen.

Gisteren, 24 uur later,  was er al een extra glimp van hoop. Hoewel het een sprintje om den keizers baard betrof, trok Van Aert aan het langste eind. Quote van de dag: ‘het was fijn om de benen te strekken’.

Vandaag, in Villars-les-Dombes valt alles wel weer op z’n plek. Wout van Aert trekt op tweehonderd meter van de streep zijn sprint aan en hij heerst weer als vanouds. Hij kiest de binnenkant van een lichte bocht naar rechts, houdt Hugo Hofstetter (NSN Cycling) en Phil Bauhaus (Bahrain-Victorious) achter zich en wint zo de vijfde etappe van de Tour Auvergne-Rhône-Alpes.

In 48 uur van een mini-crisis naar de etappe winst. Dat is het leven van Van Aert.

Voor de Belg van Visma-Lease-a-Bike is het zijn eerste overwinning sinds die waanzinnige zondag in Parijs-Roubaix in april. In de tussentijd draaide hij vooral trainingsblokken. En juist in dat trainingsblok ging hij nog even onderuit.

Opletten geblazen

Van Aert verklaarde voor de start van de rittenkoers bij Sporza hoe de val ontstond. “Het was een moment van onoplettendheid, mijn eigen fout. Ik was aan het trainen op de tijdritfiets toen ik plots de controle over mijn stuur verloor en op de grond belandde,” zei hij. De schade bleef beperkt genoeg om te starten. “Anders zou ik hier niet aan de start staan. Ik denk niet dat het me veel zal hinderen.”

Die inschatting bleek in de eerste dagen te optimistisch. In de ploegentijdrit van rit 3 moest Van Aert lossen. In de openingsetappe eindigde hij op 24 minuten. Na afloop van zijn ritzege erkende hij dat het een moeizame week was. “Het was een moeilijk begin. Zelfs vandaag was het mentaal nog lastig. Na de val doet het soms nog pijn. Maar het team om me heen joeg de hele dag op de kopgroep. Ik moest gewoon proberen.”

De etappe volgde een voorspelbaar patroon. Kort na de officiële start vormde zich een kopgroep van zes renners die ruim vier uur op kop reed. De ploegmaats van Van Aert controleerden de jacht en hielden het verschil binnen de perken. In de slotkilometers sloot het peloton de kloof en liep de snelheid op tot boven de 70 kilometer per uur, waarna Van Aert de sprint naar zich toe trok.

“Eerlijk gezegd gingen de sprints het hele jaar al vrij goed, en ook de afgelopen weken in training. In de sprint had ik er zeker vertrouwen in dat ik een goede kans had,” zei Van Aert.

Barcelona

De overwinning is niet alleen een afsluiting van een 48 uur gedoe en vragen over zijn fitheid. Het is voor Van Aert vooral een indicator dat ie in orde is en klaar voor de Tour. En dat is uiteindelijk het enige wat echt telt in deze Tour Auvernge-Rhône-Alpes.

Want een ding is zeker: Never Count Wout Out.